Recensie The Dublin Legends ★★1/2

Het mogen dan wel levende legendes uit de Ierse folk zijn, een legendarisch concert kunnen we de doortocht van ‘The Dublin Legends’ bezwaarlijk noemen. Séan Cannon was er voor deze concertreeks niet bij en had zich laten vervangen door zijn zoon James. En daar wrong het schoentje. Hoe hard Gerry O’Connor zich ook uitsloofde op zijn viool en Paul Watchorn de snaren van zijn banjo bespeelde alsof hij door de duivel bezeten was, het kon gewoonweg niet camoufleren dat James uit tempo en naast de toon zong. Gelukkig kregen ‘The Dublin Legends’ in het tweede deel bijstand van Phelim Drew, de zoon van de medeoprichter van de ‘The Dubliners’ Ronnie Drew. Die bewees dat daar de appel niet ver van de boom was gevallen en zorgde met ‘Three Lovely Lassies From Kimmage’ voor de heerlijke pubsfeer waarop we hadden gehoopt.

‘All For Me Grog’ zat vooraan in de voorstelling en legde al meteen het zwakke punt van deze show bloot. James Cannon viel in voor zijn vader, maar paste niet helemaal in vibe die Gerry O’Connor, Paul Watchorn en Shay Kavanagh na jaren hebben opgebouwd. Het leek wel of James altijd net iets te laat was en de harmonie van de samenzang net miste. Vermits het de start van het concert was, wilden we het hier nog wijten aan ‘nog even opwarmen’, maar helaas bracht de rest van het optreden geen beterschap. De klassieker en absolute meezinger ‘The Black Velvet Band’ bleek in hetzelfde bedje ziek. Bij ‘Nancy Whiskey’ ging het van kwaad naar erger: niet alleen leek het alsof de elpee op een net iets te traag toerental speelde, James Cannon miste ook een noot … of twee, drie, … Zucht! Een prestatie als deze zet al snel een domper op wat een feestje had moeten zijn. 

En dat terwijl een violist als Gerry O’Connor echt wel een zaligheid was om te zien. Wat hij doet met een nummer als ‘The Golden Eagle’ is ronduit geweldig om mee te beleven. Tijdens ‘Banish Misfortune’ bewees hij trouwens dat hij zich ook op de banjo meer dan behoorlijk uit de slag kan trekken. Toch was dat instrument vooral voorbehouden voor Paul Watchorn die ook de zang van o.a. ‘Seven Drunken Nights’ voor zijn rekening nam. Dit vrolijke lied over dronkenschap en overspel wist het publiek aardig te bekoren. De humor en de muziek brachten de sfeer van de Ierse pub naar de Stadsschouwburg en alleen de Guinness ontbrak nog om het plaatje compleet te maken. Maar dan ging James weer achter de micro staan en … weg sfeer. 

Shay Kavanagh speelde bij ‘The Dublin Legends’ gitaar en nam voor ‘Fiddler’s Green’ uitzonderlijk ook de zang voor zijn rekening. De melancholie van het vissersliedje paste wel bij het breekbare stemgeluid van Shay. Al voel je hier toch duidelijk aan dat de houdbaarheidsdatum voor live-zangoptredens stilaan bereikt is. 

De aangename verrassing van de dag was de verschijning van Phelim Drew. Zijn uitvoering van ‘Hot Asphalt’ was een schot in de roos en deed ons als Antwerpenaren denken aan Wannes Van de Velde. ‘Mc Alpine’s Fusiliers’ en ‘Peggy Gordon’ waren twee andere pareltjes waar we met heel veel plezier van genoten. Je kon de emotie van de miserie en de tragedie voelen in de zang van Phelim en het vioolspel van Gerry O’Connor. 

Een finale met ‘The Irish Rover’, ‘Whiskey in the jar’, ‘The Wild Rover’ en ‘Molly Malone’ leverde een uitgelezen kans aan het publiek om nog eens heerlijk mee te zingen. Die liet zo’n kans niet liggen en zo ontstond er, ondanks de zwakkere vocale prestatie op de scène, toch een sterk slot van The Dublin Legends ‘50 years: Further Along the Road Tour’. 

< Sascha Siereveld >