Recensie Alle Dagen Heel Divers ★★★★

Heb je ook wel eens stress als je zit te wachten op een pakketje dat geleverd gaat worden? Schieten dan bij jou ook de rampscenario’s als een stuiterbal in een flipperkast door je hoofd zodat je uiteindelijk in je negligé bij de voordeur van de buurman eindigt? Voor de Nederlandse cabaretière Femke Vernij is dit absoluut niet vergezocht. In haar voorstelling ‘Alle Dagen Heel Divers’ neemt ze haar publiek immers mee in de wereld van haar eigen ADHD-brein. ADHD is immers meer dan als een hyperkinetisch Duracell-konijn op steroïden door een kamer lopen. Femke Vernij probeert aan de hand van grappige anekdotes, heel diverse liedjes en een meer dan gezonde dosis zelfrelativering en een goed gevoel voor humor de toeschouwer te laten ervaren wat het is om te leven met ADHD … Want laat ons eerlijk zijn: ‘Alle Dagen Heel Divers’ blijft natuurlijk wel een cabaretje.

Havermoutpap met kaas en camembert met chocolade hagelslag; het lijken ons geen geweldige culinaire ervaringen. Voor de cabaretière Femke Vernij ligt dat blijkbaar anders. Haar creativiteit kent ook op gastronomisch gebied geen grenzen. Niet verwonderlijk dus dat ze liever op veilig speelt en bestelt bij Hello Fresh. Maar … op zo’n levering moet je wachten. En laat wachten nu juist niet een van de grote kwaliteiten van haar ADHD-brein zijn. Het goede nieuws daarbij is dat haar chaotische gedachtegang heerlijk theater oplevert én een leuke song. Zo’n eenvoudig receptje van Hello Fresh krijgt meteen toch een hele andere belevingswaarde mee en het resultaat is om voor te sterven. 

En ja, misschien moet Femke Vernij zich voorlopig maar even niet inschrijven voor ‘Heel Holland Bakt’, haar passie ligt meer in de muziek. Ze speelt al bijna twee akkoorden op de ukelele, levert een saxofoonsolo af (als we een speelgoedsaxofoon even meerekenen als een volwaardig instrument) én begeleidt zichzelf op de accordeon tijdens ‘Lieve Rita, Ritalin’. De toetsen van de accordeon deden het jammer genoeg niet, want het instrument bleek voor de helft stuk te zijn. Toch was ‘Lieve Rita, Ritalin’ een succes. Waar tijdens deze voorstelling heel vaak gebruik gemaakt wordt van situatiehumor, heeft de humor hier een donkerder randje dat we goed konden smaken. 

Het dient trouwens gezegd dat Femke Vernij een hele mooie zangstem heeft. Met het nummer ‘Kleuren’ weet ze de gevoelige snaar te raken. De tekst omschrijft hoe het was als meisje om te leren met ADHD en hoe haar vader haar daarbij hielp. Hij wist namelijk uit eigen ervaring dat zijn dochter anders leerde dan de rest. Het is wat ons betreft een lied dat ook buiten de context van deze voorstelling volledig tot zijn recht komt. En dat zegt veel over de kwaliteit van de liedjes. 

De muziekstijlen in ‘Alle Dagen Heel Divers’ zijn al even uiteenlopend als de gedachtegang in het ADHD-brein. Van luisterlied over rap tot onvervalste hardcore. En wat dacht je van een slaapliedje in heavy metal? We twijfelen sterk of dit echt wel helpt, maar oordelen niet. En dat in tegenstelling tot de maatschappij die vaak wel een oordeel klaar heeft over het gedrag en de houding van mensen met ADHD. En dat kan dan weer leiden tot een schuldgevoel. 

Ook dit thema krijgt aandacht in ‘Alle Dagen Heel Divers’. Cabaret is immers de lach én de traan. In ‘Doe ik het wel goed’ bezingt Femke Vernij op hele gevoelige wijze haar twijfels en het schuldgevoel t.o.v. haar dochter. Waar we enkele minuten daarvoor nog hartelijk aan het lachen waren met een moeder die een ouderuitje organiseert naar de sauna, zaten we hier ontroerd te luisteren … Om vervolgens enkele ogenblikken later weer in een lachkramp te liggen bij het zien van hoe detective Vernij het lijk behandelt van de Hello Fresh Moord. Cabaret kan toch geweldig zijn. 

Het is opvallend hoe we in één voorstelling van Femke Vernij beter leerden wat het is om te leven met ADHD dan in een hele reeks uiteenzettingen van pedagogen. En we hadden nog een geweldige avond bovendien. Maar goed, wij gaan nu op zoek naar witte balsamicoazijn. Als je wil weten waarom, dan moet je ‘Alle Dagen Heel Divers’ gaan zien. 

< Sascha Siereveld >