Recensie Cirque du Soleil - Delirium

Afgelopen weekend stond Cirque du Soleil in het Sportpaleis. Niet met een traditionele circusshow, zoals we van hen gewend zijn. Dit keer trakteerden ze het publiek met een multimediaal visueel spektakel. Nu ja, trakteren... Alsof het gezelschap iets gratis zou geven. Neen hoor, voor de beste plaatsen mocht je 77 euro ophoesten. De show zelf duurde een goeie 90 minuten. Veel geld voor een show die achteraf gezien een mager beestje leek te zijn.

'Artistiek' directeur Marjon Van Grunsven hoorde ik nog op het VTM-nieuws zeggen dat het de bedoeling was om te 'fuseren', nl. de verschillende technieken samenbrengen die we in een circustent al zagen van het gezelschap én er nu ook multimedia aan toevoegen. Later had ze het over het feit dat het een 'zakelijke keuze' was. Combineer dat met het feit dat oude nummers uit al bestaande shows werden gerecycleerd, voeg een flinterdun verhaaltje toe (zakenman gaat op zoek naar de echte wereld, waar dromen kan) en je hebt een zeer matige show die ondanks het visuele geweld dat op je wordt losgelaten toch niet kan boeien.

Probleem is namelijk het ritme in de show, dat is behoorlijk traag. In een grote zaal als het Sportpaleis kijk je ook afstandelijker naar de acrobatische toeren. Er is nu eenmaal meer afstand tussen publiek en artiest. De multimediale aanpak waarbij je op groot scherm de acrobaten via camerabeelden 'dichterbij' kan zien zorgen ervoor dat je eerder geneigd bent om naar de schermen te kijken dan wel naar de kleine mannetjes en vrouwtjes op het podium.

Neen, geef mij dan maar een echte circusvoorstelling waar je de suspens van het moment kan voelen omdat alles boven je gebeurt op een paar meter afstand. Geef mij dan maar een écht circusgezelschap dat zijn bestaansreden heeft om een artistiek hoog niveau te halen. Een gezelschap waar 'zakelijke keuzes' (de centen) niet primeren op het artistieke. Want op dat vlak is Delirium ontzettend klef, mainstream en speelt het in op typische 'commerciële' emoties. Geef mij dan maar een gezelschap dat naast de circustent slaapt in caravans. Een gezelschap dat dus niet zoals Cirque du Soleil met ruim 120 artiesten en medewerkers de baan op gaat met een tiental exclusieve geblindeerde 'Beat the street'-bussen. En waar iedereen in de Hilton of een ander duur hotel slaapt waardoor de productiekosten de pan uit swingen en dus ook het publiek stevig in de buidel mag tasten en geld mag ophoesten. Neen, geef mij dan maar een échte circusgemeenschap zoals we er velen al zagen passeren via de Zomer van Antwerpen. Ik denk dan aan: Caiu do Céu van Circo Da Madrugada, Het draaien van de Tol van Cirque Trottola, Le vertige du Papillon van Cie Feria Musica, het knappe koorddansen van Les Colporteurs in Le fil sous la neige en de ongelooflijke knappe voorstelling van Cirque ici met Secret.

Was er dan niks goed aan Delirium? Toch wel, er waren enkele hoogtepunten. Zo was er een act met 4 kerels die een menselijke toren bouwden van 3 hoog en daar de nodige salto's deden, waarbij de anderen de springer moesten opvangen. Geen netten, geen koorden waar men aan gezekerd was. Enkel het vertrouwen, moest ervoor zorgen dat alles goed verliep, en dat gebeurde ook. Verder was er ook een act met een vrouw die een tiental hula hoops rond haar lichaam in beweging wist te houden. Sommige toeren die ze ermee deed, waren voor mij ongezien.

De muziek dan, waar het voor een stuk om draait in deze show, was klef. De meeste nummers waren vertaald naar het Engels waardoor ze aan kracht inboetten qua tekst. Ook instrumentaal viel er weinig te beleven, en de zang was bij de mannelijke zangers ronduit zielig. Slechts enkele vrouwenstemmen konden bij momenten het verschil maken. Delirium zoog me dus helemaal niet in het verhaal of in de multimediale aanpak. Ik bleef vooral kijken met een afstandelijk gevoel en werd niet meegesleurd in de talloze waan-en droombeelden. Delirium maakte dus zijn naam en betekenis niet ten volle waar. Hooguit kon ik een paar keer een bewustzijnsverlaging bij mezelf vaststellen. Soms was dat bij het zien van een hoogtepunt, maar vaak was het omdat ik - denk ik - moedeloos werd om te aanschouwen dat Cirque du Soleil een vreemde en wat mij betreft foute koers aan het volgen is. Maar de bankrekening van het gezelschap denkt daar wellicht anders over...

< Bert Hertogs >