>>

Recensie Soulsister 30 jaar

desc

donderdag 29 september 2016 CC BrasschaatBert Hertogs

Eind 1986 bracht Soulsister hun eerste single ‘You get to me’ uit dat de band als eerste toegift in Brasschaat bracht. Het werd de voorbode van een succesvolle internationale carrière voor Paul Michiels en Jan Leyers. Reden voor een tour langs de Vlaamse theaters was het voor de twee die de verjaardag van de groep vieren via 30 optredens. In de Ruiterhal van het CC in Brasschaat gaven ze hun voorlaatste try out die links en rechts nog enkele schoonheidsfoutjes bevatte zoals een valse start van ‘Company’ omdat Leyers de verkeerde gitaar die een halve toon lager gestemd was, had genomen. “Onze manager heeft gevraagd om een paar fouten in de show te maken. Dat houdt het menselijk.” grapte en relativeerde Jan Leyers tijdens het optreden dat georganiseerd werd door vzw Club Bokal.

Recensie: Soulsister 30 jaar

Recensie Het kleine sterven

desc

woensdag 28 september 2016 HetPaleisSascha Siereveld

“Het kleine sterven” was een multidisciplinaire voorstelling waarin Evelien Bosmans en Lukas De Wolf ons via beeldtaal en beeldende taal, via muziek en woord, via spel en stiltes meenamen op een poëtische reis langs existentiële vragen als: “Wat is het doel van het leven?”, “Hoe wreed kan het noodlot zijn?”, maar evenzeer “Hoe sterk kan de liefde zijn?” In 2000 al schreef en speelde Dimitri Leue voor hetPaleis “Het kleine sterven” waarin twee jonge mensen, Hannah en Seppes, elkaar toevallig ontmoeten en stapelverliefd op elkaar worden. Maar de realiteit drukt al snel een zware domper op de vreugde wanneer blijkt dat Hannahs hartslag niet hoger mag gaan dan 110 slagen per minuut, want anders gaat ze dood. Wat doe je dan als ware liefde en affectie je einde kunnen betekenen? Ga je leven zonder gevoel of emotie? Of ga je nog een laatste keer volop voor het ware leven?

Recensie: Het kleine sterven

Recensie Drie kleuren wit

desc

zondag 25 september 2016 Bourla AntwerpenBert Hertogs

De Franse schrijfster en actrice met Iraans-Hongaarse roots Yasmina Reza blijft kennelijk in 2016 nog steeds erg actueel. Zo actueel dat de Bourla dit jaar ‘Kunst’ programmeerde door Stan en Dood Paard. Bij de start van het nieuwe seizoen laten ze de versie van Olympique Dramatique op ons los. Het is te zeggen, het afstudeerproject ‘Drie kleuren wit’ van Tom Dewispelaere, Stijn Van Opstal en Geert Van Rampelbergh aan de Studio Herman Teirlinck in 1998 was het. ‘Drie kleuren wit’  baseert zich net als ‘Kunst’ op ‘Art’ van Reza. Een voorstelling die absurd accuraat weergeeft hoe drie vrienden van elkaar vervreemd zijn en nu op een breekpunt staan van hun 15-jarige vriendschap. Een vriendschap waarbij de onderlinge verhoudingen op de proef gesteld worden.

Recensie: Drie kleuren wit

Recensie De Drie Wijzen

desc

zaterdag 24 september 2016 Theater Elckerlyc AntwerpenBert Hertogs

Een nostalgische wind waait er dezer dagen door Vlaanderen. Veel heeft te maken met de onzekere tijden waar we in leven, welke richting ons land uit zal gaan op politiek, maatschappelijk en economisch vlak. En hoe de wereld(economie, -politiek,…) zich ook verder zal ontwikkelen. Het stijgend aantal buitenlandse formats op de buis, versterkt die hunkering naar iets oer-Vlaams, om iets van toen terug te zien. Teruggrijpen naar wat ‘zekerheden’ quoi. Deze zomer was het al van dat met een remake van ‘Zeg ‘ns euh’ op Vier. Straks volgt VRT met ‘De Drie Wijzen’ in een nieuw jasje onder leiding van presentator Kobe Ilsen. Wat de theatertour met de originele vier – panelleden Jacques Vermeire, Gerty Christoffels, Walter Grootaers en presentator Kurt Van Eeghem – vooral aantoont, is dat dergelijke formats zo gebonden zijn aan hun tijd, dat anno 2016 de sfeer van weleer benaderen erg moeilijk lijkt. Omdat spontaniteit en een script nu eenmaal niet samengaan.

Recensie: De Drie Wijzen

Recensie The Town Hall Affair

desc

woensdag 21 september 2016 deSingel AntwerpenBert Hertogs

The Wooster Group baseerde zich op de film ‘Town Bloody Hall’ van Chris Hegedus en D.A. Pennebaker en maakte er de eenakter ‘The town hall affair’ mee. De acteurs en actrices evoceren zowel qua ritme, en intonatie een paneldiscussie die op 30 april 1971 plaatsvond. De titel was ‘A dialogue on women’s liberation’ in de Town Hall van NY. Aanleiding: het artikel ‘The prisoner of sex’ dat Norman Mailer had geschreven in Harper’s Magazine. Feministen waren daar woedend op. Dat artikel was op zijn beurt een reactie op het boek ‘Sexual politics’ uit 1970 van Kate Millet. Net als de film toont The Wooster Group gewoon wat er zich afspeelde die dag, niet meer en niet minder. Aan het publiek zelf om te oordelen. Dat levert dan wel een erg nauwgezet maar even goed ook ruw materiaal op met live gedubde, perfect getimede monologen, maar zelden komt het tot een dialoog. En hoewel het werk absoluut representatief is voor de States en bij uitbreiding nog heel wat andere landen hoe de man-vrouw verhouding destijds was, toch kan men niet ontkennen dat de vorm en de inhoud (het wat chaotische verloop ) van zo’n debatavond in eerste instantie de tijdsgeest uitademt en ook plaatsgebonden is. Daarnaast toont het aan hoe de vrouwenbeweging of die nu op politiek en/of seksueel vlak een vrijheidsstrijd voerde lang niet zo’n homogeen kliekje was waar alle neuzen in dezelfde richting stonden. Om kort te zijn: ‘The town hall affair’ boeide ons niet wegens én erg Amerikaans en aan de andere kant zo typisch seventies ook.

Recensie: The Town Hall Affair

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news