>>

Recensie D5R

desc

dinsdag 21 februari 2017 KinepolisWannes Hobin

Nu het vierde en laatste seizoen van D5R (uitgesproken als de vijver) afgelopen is, sluit de Ketnetserie af met een film van bijna anderhalf uur. De vijf adolescenten Amber, Kyra, Leyla, Vincent en Wout zetten alles op alles om te voorkomen dat het stadspark in Vilvoorde verdwijnt. Ondertussen dreigt de ruzie tussen Vincent en Amber de vriendengroep te verdelen en worstelt elk personage met zijn of haar eigen problemen. De prent is eigentijds dankzij hip taalgebruik in snelle dialogen, terwijl berichtvensters van de smartphone over het scherm glijden. Ook de soundtrack, die speciaal voor de film gecomponeerd werd, is modern en past bij het jeugdige karakter. De jonge acteurs, vertrouwd met hun personages uit de serie, worden bijgestaan door een cast die het vrij realistische scenario geloofwaardig brengt. Zelfs BV‘s zoals Ish Ait Hamou, Regi Penxten, Maureen Vanherberghen en burgemeester Hans Bonte zetten geen slechte prestatie neer.

Recensie: D5R

Recensie Taxiwars

desc

maandag 20 februari 2017 De Roma BorgerhoutWannes Hobin

Het optreden van TaxiWars in De Roma was kunstzinnig en vernieuwend, maar tegelijkertijd langdradig en ontzettend vermoeiend. Wie is het gewoon om bijna twee uur lang te luisteren naar gejaagde jazzmuziek waarbij honderd noten per minuut je brein tormenteren? Jazzmuzikanten, die kunnen dat. Maar voor de overige toeschouwers was het echt wel een beproeving. De drie muzikanten Robin Verheyen (saxofoon), Nicolas Thys (bas) en Antoine Pierre (drums) deden dan wel hun ding samen met Tom Barman , toch hadden naar het einde van de show toe heel wat mensen de zaal al verlaten om een luchtje te scheppen of gewoon in de gang op een bankje te gaan zitten. Het was namelijk gewoon te veel en te lang. Drie tot vier keer hoorden we een nummer waarvan we konden zeggen dat het op een song leek. De andere nummers waren wilde improvisaties zonder structuur of boodschap. Maar die enkele songs die we erin hoorden zoals ‘Bridges‘ en ‘Deathride‘ zijn dan weer zó goed en apart dat je toch probeert vat te krijgen op de muziek: een onmogelijke opgave, zo blijkt. De hyperkinetische, gestoorde muziek is heel indrukwekkend om te aanschouwen, maar pijnlijk om uit te houden. Jammer dus dat de show zo uitgemolken werd. Soms leek het ook alsof de band meer voor zichzelf speelde dan voor de luisteraars. Er was bovendien weinig interactie met het publiek dat wel probeerde, maar er niet echt in slaagde om de avond ook plezierig te maken.

Recensie: Taxiwars

Recensie Nick Waterhouse

desc

zondag 19 februari 2017 Ancienne Belgique BrusselWannes Hobin

Nick Waterhouse bracht een uitgerekte show met bijna twintig nummers in de AB Box. Met een zeskoppige band speelde hij anderhalf uur lang zijn bluesachtige fifties muziek zonder te stoppen. De songs sloegen wel aan, maar leken te veel op elkaar waardoor het soms wat afgezaagd werd. Toch is het moeilijk om stil te blijven staan op de swingende muziek van deze Amerikaan met zijn rauwe, hese stem. Een baslijn die rechtdoor gaat, een keyboard met een vettige orgelklank en een zuivere jazz-gitaar zorgen voor muziek die gaat als een trein. De zwoele saxofoonsolo’s daarbij zijn een streling voor het oor. Al had Waterhouse meer mogen doen om het publiek erbij te betrekken. Hij bracht een voorstelling waarbij van begin tot einde de vlam in de pan zat. Blues op een bord zonder franjes, maar ook zonder saus.

Recensie: Nick Waterhouse

Recensie Horses

desc

zaterdag 18 februari 2017 HetPaleisBert Hertogs

Na ‘Rauw’ dat een stuk donkerder en rauwer was, stelt Kabinet K zijn opvolger ‘Horses’ voor. Opnieuw is het een zeer fysieke voorstelling geworden. Vijf kinderen en drie volwassenen staan er deze keer op de scène en dat zorgt voor een opvallend speelse, authentieke sfeer. Zeker wanneer de jongsten gilletjes slaken, lijkt dat niet gespeeld maar echt. ‘Horses’ is vooral een ode aan het kind zijn, de verbeelding en vertrouwen. En ja er wordt paard gereden, met kinderen op de rug van een volwassene of op de schouders, een kind dat rond het middel van een ander kind een stuk textiel doet en zo paard en koets speelt, en we zien twee kinderen links achteraan ook even onder een zwart doek kruipen met een blauwe staart. Ook dat is een verwijzing naar een paard in het theater. En hoewel het spelplezier er afdruipt – letterlijk ook tijdens de waterscène – blijven we net als ‘Rauw’ met mixed feelings zitten. Zeker, er zit een zekere artisticiteit in de choreografie maar evenzeer voelt het geheel aan als een uitloper van een of andere Chiro-namiddag.

Recensie: Horses

Recensie Risjaar Drei

desc

donderdag 16 februari 2017 Bourla AntwerpenSascha Siereveld

Een kleine twee en een half uur zaten we gefascineerd te kijken en te luisteren naar een oud verhaal over de strijd om de Britse kroon. We voelden ons achterwerk bijna vergroeien met het rode velours van de Bourlaschouwburg, maar het was de moeite waard. Olympique Dramatique bracht in samenwerking met het Toneelhuis een vernieuwende en Antwerpse bewerking van een van Shakespeares bekende koningsdrama’s. Peter Van den Begin mocht in de huid kruipen van de kreupele en machtsgeile koning Risjaar Drei en wist het publiek te betoveren. Auteurs en regisseurs Tom Dewispelaere en Stijn Van Opstal hadden Peters personage voorzien van snedige, plastische en volkse monologen in het plat Antwerps. Er zat zowel verheven poëzie als grof gevloek in de teksten. Het contrast in de sfeer symboliseerde perfect de twee gezichten van Risjaar Drei. Peter Van den Begin wist hem zodanig knap gestalte te geven dat we als publiek uiteindelijk toch niet anders konden dan een beetje te gaan houden van deze ongelooflijke tweezak en klootzak.

Recensie: Risjaar Drei

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news