>>

Recensie Big bears cry too ★★

desc

zaterdag 21 april 2018 HetPaleisBert Hertogs

Eerder een installatie die gemanipuleerd wordt door een acteur dan een toneelstuk. Dat is Big bears cry too van Miet Warlop en hetpaleis geworden. Een zeer visuele voorstelling die niet de ambitie heeft om een verhaal te vertellen. Een die ook zeer voorspelbaar is. Denken we maar aan het moment wanneer Wietse Tanghe met een pistool in de hand en een koord in de andere op het punt staat een gipsen tand uit een dito gebit te schieten. In realiteit trekt ie aan het touw zodat de tand die hij nog maar net geplaatst heeft eruit valt. Ook het manipuleren van een bekertje water dat zich een weg baant naar zijn grote variant met een pil in, valt erg op. Daardoor verliest Big bears cry too aan magie terwijl krak dezelfde of op zijn minst vergelijkbare techniek gebruikt wordt in ‘De onzichtbare man’ van Theater Artemis en daar de kinderen wél weet te fascineren. Om kort te gaan: Big bears cry too gaat voor zware visuele effecten (massa’s pingpongballetjes die de lucht uit komen vallen, melk die live gemengd wordt op het podium met blauwe en rode verf waarbij Tanghe met vloeibare zeep die uit zijn waterpistooltjes komt ervoor zorgt dat de melk begint te ontvetten waardoor het witte goedje opnieuw terrein wint op de andere kleuren en vice versa). Toch vraag je je bij het verlaten van de kleine zaal vooral af of het doel de middelen wel heiligt. Is hier geen verkwisting in het spel? Immers, op een veel kleiner oppervlak (en door gebruik te maken van video zoals tijdens Arsenals jongste optreden in de AB) zou je hetzelfde effect kunnen bekomen maar dan kan je weliswaar niet met je voeten in het goedje staan. Respect dus voor diegene die heel dat boeltje achteraf mag opkuisen. Mocht het nu voor een dijk van een voorstelling zijn, tot daar aan toe. Helaas is dat niet het geval bij ‘Big bears cry too’.

Recensie: Big bears cry too ★★

Recensie De onzichtbare man ★★★★★

desc

zaterdag 21 april 2018 DE Studio AntwerpenBert Hertogs

Een waanzinnige voorstelling. Dat is De onzichtbare man van Theater Artemis uit ‘s-Hertogenbosch in een regie van Jetse Batelaan. Een kanjer die zowel voor de allerjongsten als de volwassenen voor behoorlijk wat hilariteit zorgt. Het succesrecept? Een uur lang het publiek (deels) gewoon negeren. ‘Ze zeiden dat het druk zou zijn maar de stoelen zijn niet vol’ klinkt het in een nummer van Keimpe de Jong en Arend Niks wanneer het publiek plaatsneemt. Openen doet René van ‘t Hof als theatertechnicus – ‘Ik kom gewoon een beetje helpen met licht en geluid’ – in een glittermaillot en met werklamp op zijn hoofd. Hij speelt Johan, de vervanger van René die vandaag niet kon, wat de rest jammer vindt. Want ze hebben René kennelijk graag. De onzichtbare man speelt een ingenieus spel tussen realiteit en fictie, tussen zichtbaar en onzichtbaar, tussen wat voor de schermen en achter de schermen gebeurt bij een voorstelling, en heeft zowel een letterlijke als een figuurlijke laag. Het levert een uur lang dolle pret op, ook al omdat er zo veel in interactie met het publiek gegaan wordt, of het net helemaal straalgenegeerd wordt. De allerjongsten blijven maar roepen ‘Wij zijn hier wel!’ wanneer het licht op het publiek uit is en de acteurs hen zogezegd niet zien. Héérlijk? En of!

Recensie: De onzichtbare man ★★★★★

Recensie Evol ★★1/2

desc

vrijdag 20 april 2018 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Een aarzelend applaus. Dat ontving Claire Croizé’s en ECCE’s ‘EVOL’ in de Theaterstudio van deSingel. Het is niet de eerste keer dat toeschouwers op deze internationale campus afwachtend reageren na een voorstelling. Soms zwelt dat applaus na een tijdje aan, alsof het publiek dan pas alles heeft kunnen laten doorsijpelen en horen we de publieksreacties crescendo gaan. Bij ‘EVOL’ was dat niet het geval. Het applaus bleef matig op een paar mensen na die erg enthousiast waren. Mixed feelings dus. Zeker, voor David Bowiefans is er weinig mis aan een dansvoorstelling op zijn muziek. Alleen komt die wel erg fragmentarisch binnen met de vele stiltes tussen de songs in waarop ook gedanst wordt. Andere nummers worden met de klassieke stamp op het podium (zoals tijdens ‘Please Mister Gravedigger’) plots afgebroken wat dan weer wat aanvoelt als heiligschennis. De choreografie voelt ook soms te veel 1 op 1 aan, denken we maar aan het moment waarop er geniesd wordt of wanneer Bowie de sterren vermeld (‘And the stars look very different today’) in ‘Space Oddity’. Dan zien we de Finse Emmi Väisänen de handen voor de neus houden die als twee klapdeurtjes openklappen bij het niezen of de armen in de lucht gooien waarbij de handen een kwart cirkel naar buiten toe in de lucht tekenen om de sterren van een beweging te voorzien.

Recensie: Evol ★★1/2

Recensie Arcade Fire ★★★★

desc

donderdag 19 april 2018 Sportpaleis MerksemBert Hertogs

Torenhoog. Zo lagen de verwachtingen voor het optreden van de Canadese band Arcade Fire in het Antwerps Sportpaleis. Enerzijds omdat de groep vorig jaar een dijk van een optreden gaf op Rock Werchter waar zelfs onze meest kritische contacten erg lovend over waren. Anderzijds bleek de band afgelopen maandag in Glasgow bijvoorbeeld een special guest op het podium gevraagd te hebben. Niemand minder dan Jim Kerr van Simple Minds kwam daar even ‘Don‘t You (Forget About Me)’ met hen spelen. In de wandelgangen van de grootste concertzaal van ons land gonsde het dan ook van de geruchten. Arsenal zou de special guest zijn, een gerucht dat wij erg geloofwaardig vonden – in ‘Put your money on me’ is de vergelijking met de sound van die Belgische band immers nooit ver weg – maar uiteindelijk was er net zoals in Duitsland helemaal geen special guest wat toch een beetje sneu is.

Recensie: Arcade Fire ★★★★

Recensie Lana Del Rey ★

desc

dinsdag 17 april 2018 Sportpaleis MerksemBert Hertogs

Een tuttebel. Mocht het woord nog niet bestaan, het Vlaamse woordenboek zou het hebben uitgevonden om Lana Del Rey (en een heleboel van haar vrouwelijke fans) te kunnen beschrijven. Die bracht in het Sportpaleis een gigantisch flets en zo flauw als de gemiddelde quote die Max Colombie tijdens interviews geeft – optreden waar ze zelf blijkbaar niet al te veel zin in had. Nog geen half uur was het optreden bezig en de 32-jarige Amerikaanse Elizabeth Woolridge Grant, uitgedost in een wit ‘Malibu’- t shirt, gouden rokje en dito laarzen, koos er al voor om het optreden stil te leggen om goeiedag te zeggen tegen de fans die op de eerste rij van het middenplein stonden. Enkelen gaf ze knuffels. Eén kerel werd daar zo emotioneel van dat het met stip het meest hilarische moment van de show was. Een concert dat finaal aanvoelde als een bezoekje brengen aan Plopsaqua. Del Rey had neprotsen, neppalmbomen en een echte strandstoel laten aanrukken. Op het podium zelf werden dan weer beelden van een zwembad geprojecteerd terwijl ze een medley bracht op die strandstoel met ‘Change’, ‘Black beauty’ en ‘Young and beautiful’. Toen er schommels uit de nok rechts en links naar beneden kwamen waarop haar backings ‘Ride’ zongen en waarop de zangeres zelf haar grootste hit ‘Video games’ uit 2011, en tevens het enige nummer dat ooit van haar de top 10 in onze hitparade haalde, bracht, dachten we even dat elk moment ook Laura Omloop met ‘Zo verliefd’ als gastzangeres zou opduiken. Dat gebeurde dan wel niet, het infantiele karakter daar zorgde Lana Del Rey wel zelf voor met een akoestisch ‘Yayo’ dat ze zelf begeleidde op elektrische gitaar. K3 was nooit ver weg in die melodie…

Recensie: Lana Del Rey ★

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news