>>

Recensie Vergeef ons

desc

zondag 25 februari 2018 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Vergeef ons, maar twee uur en half naar een voornamelijk luisterspel zitten kijken tussen Toneelhuis en Toneelgroep Amsterdam waar nauwelijks wat in geacteerd wordt, dat vinden we overwegend saai. In die zin dat een podium geven aan een luisterspel naar ons gevoel het kijken zo goed als overbodig maakt omdat de focus toch bijna uitsluitend op klank ligt. Het mag dan ook niet verbazen dat we een vijftal keer naar onze klok keken tijdens deze productie. Vergeef ons is gebaseerd op ‘May We Be Forgiven’ van A.M. Homes, werd bewerkt door Marc Didden, Guy Cassiers en Erwin Jans en is in de Bourla te zien in een regie van Guy Cassiers die als decor kiest voor een rond concertpodium met trussings en schermen bovenaan. Het is een kritisch stuk over de Amerikaanse maatschappij waarbij de hoeksteen van de samenleving, het gezin, in verval geraakt en men op zoek gaat naar een nieuwe moderne invulling. Een samenleving waarin oppervlakkigheid regeert, waar aan de ene kant nog nauwelijks fysiek contact is (op de hoogte blijven hoe je kinderen het op school doen doe je telefonisch of per e-mail) en aan de andere kant dat contact er bijvoorbeeld op seksueel vlak net erg snel komt (je doet het dan met wildvreemden, wat een paradox is). Een maatschappij waar de rol van politie ‘We kregen een melding binnen van een huilende man in het park. Dat kom je niet vaak meer tegen...’, de zorgsector, en scholen kritisch tegen het licht wordt gehouden.

Recensie: Vergeef ons

Recensie Pluto

desc

zaterdag 24 februari 2018 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Een tot in de puntjes verzorgde adembenemende multidisciplinaire futuristische voorstelling, dat leveren Sidi Larbi Cherkaoui en Bunkamura Theatre Cocoon af met een weergaloos Pluto. Nadat Cherkaoui de beeldtaal van mangastrips al voor het eerst verwerkte in Tezuka dat in 2011 in deSingel stond, herwerkte de choreograaf in 2015 Osamu Tezuka’s ‘The Greatest Robot on Earth dat in Pluto van de Japanse tekenaar Naoki Urasawa te zien is. Het resultaat is een erg rijke theatervoorstelling met poppentheater, straffe visuals via projection mapping, video en dans. Zo’n voorstelling die het elan heeft om maanden te resideren in een theater op de West End. Dat de vier voorstellingen in deSingel volledig uitverkocht waren, hoeft dan ook niet te verbazen. Dit is Cherkaoui op zijn best.

Recensie: Pluto

Recensie Bangerik

desc

donderdag 22 februari 2018 HetPaleisBert Hertogs

Op het eerste zicht lijkt Bangerik van hetPaleis en Abattoir Fermé een griezelstuk. Maar dat is vooral schijn. Het is in eerste instantie een komedie geworden die van familieleden, zoals ze zich gedragen op familiefeestjes, een karikatuur maakt (inclusief bomma’s die hangtieten aan hun buik hebben). Wanneer ook nog eens de draak gestoken wordt met allerlei genres – denken we maar aan de openingsact waar ballet in het belachelijke wordt getrokken, de scène waarin gelachen wordt met moderne dans (choreografie van Rosas op een stoel), playback optredens (de acteurs lippen terwijl we de stem van de verteller horen in het begin) en opera (hoofdkussen op het hoofd en tak om mee te waaien op het bed) door de mangel gehaald wordt – hebben we niet alleen een ‘been there, seen that, done that’-gevoel, in deze productie komt het er vooral allemaal erg bijgesleurd over.

Recensie: Bangerik

Recensie Bombastische Liefdesverklaring

desc

woensdag 21 februari 2018 DE Studio AntwerpenBert Hertogs

Een voorstelling die het midden houdt tussen een lezing/presentatie, een les en een dialoog zoals bij een zelfhulpwerkgroep. Dat schotelt Julie Cafmeyer voor in Bombastische Liefdesverklaring waarbij ze aan de hand van smsjes, dagboekfragmenten, foto’s van haar ex-liefjes, amateurvideo’s, tektsfragmenten zoals ‘I love Dick’ van Chris Kraus, ‘Ode aan de Liefde’ van Alain Badiou en ‘Medea’ door Tom Lanoye en inspiratiebronnen zoals het voormalig artistieke duo Marina Abramovic en Ulay door een deel van haar (mogelijks fictief) liefdesleven gaat. Opvallend is daarbij dat ze vooral inzoomt op twee mannen terwijl anderen (zoals Ilja) slechts zeer fragmentarisch (al dan niet door tijdsgebrek) aan bod komen. Eindigen doet ze met een sms tussen haar en een van haar liefjes: ‘Is this porn?’ waarbij het antwoord ‘No this is love.’ is, wat meteen de deur op een kier zet voor een vervolg maar dan over het einde als koppel.

Recensie: Bombastische Liefdesverklaring

Recensie Haroun

desc

donderdag 15 februari 2018 HetPaleisBert Hertogs

Een kat vindt er zijn jongen niet in terug, in Haroun, de recentste voorstelling van Nieuwstedelijk naar Salman Rushdies roman in een regie van Sara Vertongen. Bij deze productie worden kinderen en ouders van elkaar gescheiden. De kinderen zien alles vanuit het standpunt van de zoon Haroun (Khalid Koujili) die zijn fantasiewereld op hen loslaat, de ouders vanuit dat van de vader Rashid (Jorre Vandenbussche). Wij zagen de versie voor volwassenen die zeer fragmentarisch is en vooral in de psyche laat kijken van een man die bezeten is door het veiligheidsvraagstuk, zijn zoon een smartwatch laat dragen zodat ie altijd weet waar hij uithangt, alerts kan sturen zodat hij nooit met het excuus kan afkomen iets te zijn vergeten, enz. Een man die leeft voor zijn werk ook in het weekend, er dus zelden is voor zijn zoon en in een trance/schemerzone beland is (‘Ik heb overuren gemaakt. Beloning naar verdienste. Want ik ben het waard.’). Een man die geestelijk niet helemaal in orde is en heel wat tegenslagen moest verwerken. Hij verloor zijn job én vrouw Soraya. In Haroun krijgen de volwassenen dus een state of mind-stuk voorgeschoteld.

Recensie: Haroun

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news