>>

Recensie Risjaar Drei

desc

donderdag 16 februari 2017 Bourla AntwerpenSascha Siereveld

Een kleine twee en een half uur zaten we gefascineerd te kijken en te luisteren naar een oud verhaal over de strijd om de Britse kroon. We voelden ons achterwerk bijna vergroeien met het rode velours van de Bourlaschouwburg, maar het was de moeite waard. Olympique Dramatique bracht in samenwerking met het Toneelhuis een vernieuwende en Antwerpse bewerking van een van Shakespeares bekende koningsdrama’s. Peter Van den Begin mocht in de huid kruipen van de kreupele en machtsgeile koning Risjaar Drei en wist het publiek te betoveren. Auteurs en regisseurs Tom Dewispelaere en Stijn Van Opstal hadden Peters personage voorzien van snedige, plastische en volkse monologen in het plat Antwerps. Er zat zowel verheven poëzie als grof gevloek in de teksten. Het contrast in de sfeer symboliseerde perfect de twee gezichten van Risjaar Drei. Peter Van den Begin wist hem zodanig knap gestalte te geven dat we als publiek uiteindelijk toch niet anders konden dan een beetje te gaan houden van deze ongelooflijke tweezak en klootzak.

Recensie: Risjaar Drei

Recensie Hele dagen in de bomen

desc

dinsdag 14 februari 2017 CC BerchemWannes Hobin

Duister, mysterieus, tragisch, humoristisch en een tikkeltje vuil... Die adjectieven schieten ons te binnen om dit beklijvend theaterstuk “Hele dagen in de bomen“ te omschrijven. Piet Arfeuille, artistiek leider van Theater Malpertuis, bewerkte hiervoor de roman ‘Des journées entières dans les arbres‘ (1954) van de Franse schrijfster Marguerite Duras. De tekst brengt “la condition humaine” in kaart of in de woorden van Arfeuille: “hoe mensen steeds uitwegen blijven zoeken voor hun problemen en elkaar ondanks alles toch veel liefde te geven hebben.” Het verhaal gaat over een stinkend rijke moeder die haar zoon bezoekt in Parijs na hem vijf jaar niet gezien te hebben. Daar ontmoet ze ook zijn vriendin en met z’n drieën beleven ze een nacht waarin alle illusies eraan moeten geloven. De gedachtenkronkels van elk personage worden uitvergroot neergezet op het podium en op het netvlies van de toeschouwers geprint dankzij een uitstekend decor en dialogen op het scherp van de snee.

Recensie: Hele dagen in de bomen

Recensie Vu du pont

desc

maandag 13 februari 2017 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Een Ivo Van Hove grand cru. Dat serveert deSingel met ‘Vu du pont’ in de week van Valentijn aan zijn theaterliefhebbers. De Franse tekst naar ‘View from a bridge’ van Arthur Miller, die vertaald werd door Daniel Loayza, blijkt nog steeds erg actueel. Enerzijds is er het thema van de liefde van een oom (Eddie) om zijn nichtje Catherine, die hij maar niet wil loslaten ook al is ze meerderjarig en is ze verliefd op Rodolpho. Anderzijds is er het immigratiethema waarbij een illegaal aan papieren kan geraken wanneer die met een Amerikaanse huwt. Net dat laatste probeert Eddie aan te wenden om achterdocht te zaaien bij Catherine en haar niet te moeten verliezen. Tevergeefs.

Recensie: Vu du pont

Recensie Mona

desc

zaterdag 11 februari 2017 HetPaleisBert Hertogs

Met ‘Mona’ zet de prille tiener Ilja van Zanten een erg straffe prestatie neer in hetPaleis. Griet Op de Beeck schreef deze theatermonoloog naar het personage uit ‘Kom hier dat ik u kus’. Mona toont vooral waar het in onze huidige maatschappij aan ontbreekt. Er is niet of nauwelijks nog plaats voor kritiek, voor sombere gevoelens en (bij)gedachten. Alles moet top en tof zijn, happy feelings dienen te regeren (toch naar de buitenwereld toe) en iedereen wil vooral zijn beste en/of mooiste kant tonen (o.a. op social media) wat niet zelden tot enorm narcistisch gedrag leidt. Uiteraard is het echte leven een heel stuk genuanceerder. Heerlijk fris dus om een prille tiener ‘Je kindertijd is de mooiste. Wat een domme uitspraak!’ te horen zeggen tijdens deze monoloog.

Recensie: Mona

Recensie De Spreeuw

desc

donderdag 9 februari 2017 HetPaleisBert Hertogs

‘We hebben een klein brandje gehad in het atelier’ luidt het bij Studio Orka voor ze het publiek binnenlaten bij ‘De Spreeuw’. Buiten aan de toegangsdeur stond al een brandweerwagen, wat verbrand en gesmolten materiaal, inclusief een paar oude theaterstoelen. Een branddoek hangt wat desolaat over de trappen, links en rechts liggen er brandslangen op de vloer en alle ingangen naar de zaal zijn afgesloten met afbakenlint. Een brandweervrouw loopt haastig op en af, medewerkers van hetPaleis dragen een veiligheidshelm en een fluo geel hesje. En er hangt een penetrante brandgeur in de foyer en boven. Via een alternatieve route die de brandweer kon vrijmaken, wordt het publiek in de zaal geloodst waar de lichten aan en uit flikkeren. Een mens zou denken dat het advies voor we de trappen op gestuurd worden, volgen om naar huis te gaan of een kijkje bij de buren te nemen – helaas stond er alweer niets geprogrammeerd in de Stadsschouwburg dat van enige betekenis zou kunnen zijn – een betere optie was geweest. Niet dus.

Recensie: De Spreeuw

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news