>>

Recensie Le Chagrin des Ogres ★★★★

desc

dinsdag 11 december 2018 Theatre National BrusselBert Hertogs

Een verontrustende state of mind theatervoorstelling is Le chagrin des ogres van Fabrice Murgia en cie. Artara. Die gaat onder andere over opgroeien van kind (te zien in de rol van de vertelster Dolorès die een door bloed besmeurde kindbruid voorstelt en zo uit een horrorfilm lijkt te komen) tot jongvolwassene en wat er psychologisch in die overgangsperiode fout kan gaan. Twee personages zien we, Laetitia links die videodagboeken maakt in haar kelder en angstig is voor meneer Wolf. Zij houdt van ‘Hurt’ van Christina Aguilera. Na een ongeval verwart ze haar leven wanneer ze in het hospitaal ligt met dat van Natascha Kampusch. Zij dweept met zelfmoord, houdt van het spelen met haar eigen bloed. Rechts zien we de 17-jarige Bastian zich radicaliseren achter zijn computerscherm. Iemand anders is ervandoor met het meisje waar hij van houdt. Hij verliest zich in computergames waar hij als nickname Resistance X aanneemt, speelt science fictionfilms als Star Wars na met poppen waarbij hij de teksten van de acteurs kennelijk vanbuiten kent, en ziet zijn frustraties aangroeien in zijn isolement. Op een bepaald moment zal ie zijn pijn ook willen sublimeren en projecteren op anderen. Hij haat hiphop en scouts. En op den duur iedereen, behalve zijn familie. Hij wordt geleidelijk zijn nickname, en identificeert zich gaandeweg steeds meer met het personage uit de game die hij speelt. Kortom: fictie wordt realiteit bij hem terwijl bij Laetitia de realiteit van een ander haar te realistische fictie wordt. Het maakt hem onverschillig ten opzichte van school. Zo zit ie er niet mee in dat zijn leraar hem een nul zou geven voor een taak. De vertelster duidt dat beide personages in angst zijn opgevoed, en dat dit zelden goed is voor de ontwikkeling van jongeren. ‘Wanneer kinderen dromen, wordt alles te realistisch en daarom hebben kinderen altijd schrik.’ is ook een fragment dat passeert in deze voorstelling. Ook op dat vlak is negen jaar na de creatie Le chagrin des ogres nog steeds erg actueel, zeker als je weet dat kort voor de voorstelling in Brussel van start ging een aanslag gepleegd werd door een twintiger op de kerstmarkt van Straatsburg.

Recensie: Le Chagrin des Ogres ★★★★

Recensie Tu tu ★★★★

desc

zaterdag 8 december 2018 HetPaleisBert Hertogs

‘Je voelt je nooit alleen met een buurman om je heen.’, het is niet alleen een heerlijk schlagernummer van Bo Spaenc dat we horen op het einde van tu tu, het is ook meteen het hoofdthema van deze theatervoorstelling voor kleuters van drieënhalf en ouder. De titel van de productie verwijst ook naar een stukje uit die song. Een waar drie mannen - Luc Loots, Rik Van Raak, Gert Wellens - die elkaars buur spelen, genieten van de zomer. Ze doen dingen apart, zoals de krant lezen, koffie zetten, een boterham met kaas eten, balletoefeningen (zoals de plié) doen, de buxus bijknippen en een bloempje water geven. Andere zaken doen ze samen. Zoals opstaan, douchen, eendjes vissen, zonnebaden, veel bellen blazen of net een zo groot mogelijk exemplaar de lucht in krijgen, en op hetzelfde moment gaan slapen. Theater Stap brengt zo de zomer in volle winter in het theater.

Recensie: Tu tu ★★★★

Recensie Tot de duivel het schip keert ★★★1/2

desc

vrijdag 7 december 2018 Fakkeltheater Zwarte ZaalBert Hertogs

Met ‘Tot de duivel het schip keert’, is er nu de amateurtheatervoorstelling van Theater Vreak die gebaseerd is op de gelijknamige roman van Nathalie Briessinck. De productie ging in de Zwarte zaal van het Fakkeltheater met zo’n tien minuten vertraging van start, en dat kwam allemaal door ondergetekende die – alweer - fashionably late was (met dank aan het openbaar vervoer, de drukte door twee optredens in de Lotto Arena en het Sportpaleis, en het slechte weer) waarbij we meteen alle toeschouwers willen verontschuldigen voor het oponthoud. Een doorsnee theatervoorstelling zou nooit wachten op een journalist die te laat is. Maar dit is dan ook geen gewone theaterproductie. 

Recensie: Tot de duivel het schip keert ★★★1/2

Recensie J’abandonne une partie de moi que j’adapte ★★★★

desc

dinsdag 4 december 2018 Theatre des MartyrsBert Hertogs

Zelfs na 38 jaar kan je nog steeds iets ontdekken wat je nog niet eerder wist over je eigen hoofdstad. Dat er een theater op het Martelarenplein is bijvoorbeeld. Daar kan je Franstalig theater zien in Théâtre des Martyrs. ‘J’abandonne une partie de moi que j’adapte’ speelt er nog tot en met 9 december 2018, een stuk dat de prijs ‘Beste ontdekking’ van het seizoen 2017-2018 won in de categorie theater-dans-circus. Regisseuse Justine Lequette deed voor deze productie inspiratie op via de film/documentaire ‘Chronique d’un été’ van Jean Rouch en Edgar Morin. Zij interviewden 58 jaar geleden mensen op straat over onder andere het dagelijks leven, geluk en werk. Verschillende mensen zijn erin te horen, studenten, arbeiders, bedienden, enz. Veel is er op meer dan een halve eeuw niet veranderd zo blijkt. Ook nu nog willen mensen meer tijd, zien sommigen werk als nutteloos, ziet hun dag er wel erg repetitief uit (wat te horen is in de quote van een pendelaar die elke dag de trein neemt), enz. Verder zijn er fragmenten te horen uit ‘Je te regarde’ van Alexandra Badea en ‘Attention Danger Travail’ en ‘Volem Rien Foutre al pais’ van Pierre Carles, Christophe Coello en Stéphane Goxe. Vooral Jules Puibaraud en Léa Romagny zijn grandioos op de scène. Jules wanneer ie anno 2018 een bevlogen ondernemer speelt die een pleidooi, een monoloog, neerzet die dermate aanzwelt dat het op den duur als een politieke toespraak van een wereldleider aanvoelt: ‘We moeten opnieuw de smaak van het succes, van het welslagen proeven. We hebben het recht om te slagen en hebben een nieuw model daarvoor nodig’ luidt het onder andere. Halfweg krijgt ie dan ook de micro aangereikt en zal ie op de achterkant van een kast kruipen om zo boven de rest te komen. Léa’s naturel stippen we dan weer aan, haar timing en humor bij de start van de voorstelling. We zien haar dan links op het podium op een schommel zitten. Een beeld in combinatie met haar blauwe vintage jurk die de jaren ’60 wat overdreven romantisch benadert terwijl de onwetendheid van haar personage best wel grappig is.

Recensie: J’abandonne une partie de moi que j’adapte ★★★★

Recensie Modders ★★★

desc

zaterdag 1 december 2018 CC BrasschaatBert Hertogs

Wanneer Modders op het einde van de voorstelling vraagt of het publiek het nog plezant vindt, zien we toch een viertal vingers de hoogte in gaan die dat niet vinden. Tijd voor iets anders vinden Liesje De Backer, Amber Goethals, Lotte Vaes en Sarah Vangeel dan ook die de kinderen het podium op vragen om hen allerlei (nutteloze) schijn-klusjes uit te laten voeren, een snelcursus catwalk lopen geven met blonde lange pruik of verstoppertje laten spelen. Modders van Compagnie Barbarie moddert dus na verloop van tijd wat aan en herhaalt zich iets te veel. Het lijkt wel alsof de humor op den duur op is. Want het viertal vergroot vooral de betuttelende (‘Handjes geven op de trappen!’, ‘Niet lopen in de gangen!’), bemoeizieke (‘Heeft er iemand zin in een ijsje? Da’s goed ze, meisje (tegen Soetkin die uit het publiek geplukt wordt). Ik zal uw haar vasthouden. […] Wat zeggen we dan? Dank u mama! Allez, ga zitten. Dat ik u niet meer hoor), onhandige (‘Ga zitten heb ik gezegd! tegen de twee actrices die een poging doen om op een kapotte/misvormde stoel te gaan zitten) en overgeorganiseerde rol (wanneer er eentje dierenfilms als keuze te ruim vindt en subcategorieën voorstelt zoals 1.1. Vissen. 1.2. poezen enz. bv.) die moeders spelen.

Recensie: Modders ★★★

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter