>>

Recensie Hellogoodbye

desc

dinsdag 5 december 2017 CC SchotenBert Hertogs

In hun bejubeld stuk ‘Beckett Boulevard’ zocht de Koe nog het midden op, in ‘Hellogoodbye’ naar het nummer van The Beatles probeert ze dat net te ontlopen. Mensen die aankomen vertrekken en mensen die vertrekken komen aan. Wanneer zit je nog in de begroetingsfase, wanneer in de afscheidsfase? Daarmee speelt dit absurd theaterstuk dat de geestige (en kleine) kantjes van het menselijk gedrag te kijk zet. Wie heeft er immers nog nooit op een feestje meegemaakt dat iemand afscheid neemt maar uiteindelijk toch blijft hangen? De Koe ontwijkt het midden, het nieuwe centrum en laat Natali Broods, Sien Eggers, Ans Van den Eede, Tanya Zabarylo, Willem De Wolf, Peter Van den Eede, Michael Vergauwen en Mats Vandroogenbroeck 35 personages spelen. De meeste mag Sien Eggers – ook in deze productie blinkt ze alweer uit – voor haar rekening nemen.

Recensie: Hellogoodbye

Recensie King Lear

desc

zaterdag 2 december 2017 HetPaleisBert Hertogs

Met King Lear brengt regisseur Simon De Vos na ‘Romeo en Julia’ opnieuw een adaptatie van Shakespeare naar het jeugdtheater. Geen letterlijke tekstlezing is het dus geworden, De Vos plaatst het drama in de hedendaagse tijd. King Lear (Jan Hammenecker) lijdt aan kanker en organiseert een referendum in de hoop dat die bij de bevolking de eenheid van het Rijk zal onderschrijven, een rijk dat ie aan zijn jongste dochter Cordelia zou willen overlaten. Maar dat is erg naïef gedacht van hem. Zij weigert en het cynische zwijgende volk zal tegen stemmen, tot zijn verbazing, maar niet die van zijn dochters. Edmund is verliefd op Cordelia (een uitmuntende Scarlet Tummers, ook in een dansende rol als geest) maar wordt door hem afgewezen. Al snel zal zij zijn eerste, maar lang niet laatste slachtoffer worden.

Recensie: King Lear

Recensie Here we are now

desc

vrijdag 1 december 2017 Zaal Zirkus AntwerpenBert Hertogs

Met ‘Here we are now’ volgt ruim twee jaar na ‘Het Hamiltoncomplex’ van Lies Pauwels ein-de-lijk een antwoord van de jongens op deze uitsluitend door meisjes gebrachte voorstelling. ‘Here we are now’ verwijst naar de tekst van ‘Smells like teen spirit’ van Nirvana, een zoektocht naar identiteit tussen het kind zijn en volwassen worden: van jongen naar man. De geur kunt ook letterlijk nemen, met chemische douches (deo) die soms de voorkeur genieten op een echte douche in die jonge jaren. 14 tieners tussen 13 en 17 werden door het al vaak bekroonde amateurgezelschap compagnie Schmaltz gacast. Samen met hen creëerde het vanuit improvisatie en aangereikte ideeën deze voorstelling die de leefwereld van de tiener door de jaren heen toont. Die van de ultieme vrijheidsstrijd om los te komen van (al te betuttelende) ouders. Een strijd die elke generatie voert. Rebellie dus. Al toont ‘Here we are now’ naar ons gevoel rebellie iets te veel met de handrem op. Er mocht vooral niets of nauwelijks wat sneuvelen, en da’s jammer. In werkelijkheid gaat het er naar ons gevoel scherper en harder aan toe.

Recensie: Here we are now

Recensie Socrates

desc

woensdag 29 november 2017 Arenberg AntwerpenBert Hertogs

Voor de allerlaatste keer kroop Bruno Vanden Broecke in de huid van Socrates in de Arenberg. Een naar eigen zeggen associatieve, meanderende, niet altijd coherente monoloog bracht ie waarbij hij vooral aantoonde geen retorische trucs – “een beetje naïef misschien” - te moeten bovenhalen om aan te tonen dat ie gelijk had. Met zijn betoog waarom het onrechtvaardig was dat ie ter dood was veroordeeld door een meerderheid van Atheners wist ie alvast een volle Arenberg, onversterkt, aan zijn lippen te houden. Ook al omdat ie bij de start al meteen in de rol van de underdog, het slachtoffer, kroop en bleek blij te zijn dat zo veel mensen naar hem kwamen luisteren “ondanks zijn reputatie”. Socrates ging over waarheid, waarachtigheid, de sterfelijke mens, over rechtvaardigheid, onrechtvaardigheid en de gevaren die in een democratie de kop op steken.

Recensie: Socrates

Recensie Camus

desc

woensdag 22 november 2017 Arsenaal/Lazarus MechelenBert Hertogs

Rond het leven en werk van Albert Camus die op zijn zesenveertigste overleed in een auto ongeval en de kloof met Sartre die ontstond, heeft Lazarus de voorstelling ‘Camus’ gecreëerd. Op de bühne de vertrouwde gezichten van Günther Lesage, Pieter Genard, Koen De Graeve, Ryszard Turbiasz en Joris Van den Brande. Voor de gelegenheid wordt het gezelschap aangevuld met Lien Thys die haar stage doet. Niets wijst er echter op dat ze nog steeds een studente aan het Rits is. Integendeel, ze kreeg een volwaardige rol en moet niet onderdoen voor de andere acteurs die veel meer ervaring op de teller hebben. Zo mag ze haar talent rijkelijk etaleren door te spelen op het klein klokkenspel (mogelijks toch een subtiele knipoog voor het publiek vermits het instrument vaak gelinkt wordt aan kinderspeelgoed?), de paso doble – ‘Sartre keek doble. Camus danste doble’- dansen, en een belangrijke rol te spelen in twee scènes die we erg wisten te smaken, die van de onderbroek van Camus tonen (waarop sporen aangetroffen waren van 48 vrouwen en twee mannen: Camus en Pieter Genard die het dan maar mocht komen uitleggen waarna ie stelde dat ie met Camus onderbroek aan ‘De vreemdeling’ uit 1942 in één ruk wist uit te lezen.) en brengt ook de prachtige monoloog ‘Het raam’ – vanuit het standpunt van het raam – over het lot van Francine (Camus vrouw), de gebroken vrouw die na haar val uit een raam nog wat meer gebroken werd. Het levert mooie poëzie op: ‘Een briesje streelt over mijn kozijnen.’ wat al even fraai klinkt als de muziek van Nils Frahm in deze voorstelling.

Recensie: Camus

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news