>>

Recensie Malcolm X ★★★★

desc

dinsdag 9 oktober 2018 Bourla AntwerpenSascha Siereveld

Malcolm X inspireerde in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw heel wat zwarte moslims in de VS om op te komen voor hun rechten. Hij droomde luidop van een wereld waar ze niet meer gediscrimineerd zouden worden. Meer dan een halve eeuw later was hij nog altijd een bron van inspiratie. Dit keer voor een groep jonge kunstenaars die o.l.v. Fikry El Azzouzi  en Junior Mthombeni de lijn doortrokken naar de realiteit van vandaag. Is er werkelijk al zoveel veranderd of is de strijd van toen nog brandend actueel? De KVS-productie ‘Malcolm X’ was dan ook een erg hedendaagse voorstelling met een mix van drama, soul, poëzie, jazz, dans, een meesterlijke gitaarsolo van Arne Demets, videomontage en de heerlijke hiphop van Sukina Abdul Noor en Muneera Rashida. Het levensverhaal van Malcolm zelf kwam niet zo duidelijk uit de verf, maar de kritiek op het blanke westen die Pitcho Womba Konga in zijn betoog had steken des te meer.

Recensie: Malcolm X ★★★★

Recensie De torens van Beiroet ★★★★

desc

zaterdag 6 oktober 2018 HetPaleisBert Hertogs

De torens van Beiroet van Muziektheater Transparant is op vormelijk vlak een erg fraaie muziektheatervoorstelling geworden met dank aan Stijn Grupping en Wouter Van Looy, die laatste stond tevens in voor de regie. Zowel op de podiumvloer als op twee doorschijnende doeken worden de beelden geprojecteerd die een geheel vormen. Het podium wordt zo een strand, het doek de zee, of het podium de straten vanuit de lucht bekeken, en het doek de huizen in de straat vanop de grond gezien, het podium het begin van een weg en wat gras op het plattenland die via het doek doorloopt en het landschap vormt samen met het alleenstaande huisje van Nabila’s ouders. Haar vader is landarbeider. Op een dag heeft ze het gehad met dat leven. Ze verveelt zich en wil het avontuur tegemoet waar een djinn haar toe aanzet. Een djinn is hier een bovennatuurlijk onzichtbaar wezen (ook wel een geest) die Nabila stuurt. In tegenstelling tot waar sommige moslims ook in geloven, neemt hij geen bezit van haar en ontneemt hij haar vrije wil niet. Hij is met rook in haar neus gekomen toen ze vijftien werd. Om in de stad te geraken, verstopt ze zich in de taxi van haar oom. Daar vlucht ze uit maar al snel ontdekt ze dat het leven in de stad niet datgene was waarvan ze droomde.

Recensie: De torens van Beiroet ★★★★

Recensie Een klein leven ★★★★★

desc

vrijdag 5 oktober 2018 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Een ware krachttoer. Dat levert de internationaal bejubelde Belgische regisseur Ivo Van Hove en Internationaal Theater Amsterdam af met ‘Een klein leven’. Van Hove is de eerste die het drie jaar oude boek van Hanya Yanagihara mag vertalen naar het toneel. Hij blijft – volgens onze info – trouw aan de directe en expliciete stijl. Na de pauze sijpelt er gaandeweg wat meer poëzie in de voorstelling die niet alleen een afscheid betekent van hoofdpersonage Jude (meesterlijk neergezet door een fe-no-me-na-le Ramsey Nasr die een rijk palet aan emoties en lichaamstaal mag neerzetten, en niet zelden erg snel daartussen moet schakelen), scenograaf Jan Versweyveld voegt daar ook een afscheid van analoge dragers als de vinylplaat, het gedrukte tijdschrift en de telefoon (de vaste lijn) met antwoordapparaat aan toe door Willem (Maarten Heijmans) daar bloemen te laten zetten wanneer zijn personage dood is. Verder brengt Versweyveld een visuele ode aan de klassieke tv met antenne. Wanneer Jude zichzelf (voor een zoveelste keer) gaat verminken, zien we geleidelijk aan meer ruis op de videobeelden in de straten verschijnen terwijl de strijkers van Bl!ndman scherpende, knarsende geluiden uit hun snaarinstrumenten halen. ‘Een klein leven’ hakt stevig in op de toeschouwer die er middenin zit en met zijn neus op de feiten gedrukt wordt. Door 4 personages (maatschappelijk werkster Ana, dokter Andy, Judes adoptievader Harold, en broeder Luke) constant rond Jude te laten cirkelen, en te spelen met tijd, is deze productie ook een state of mind-voorstelling geworden waarbij je op den duur sympathie voelt voor de lijdende Jude, begrip hebt voor zijn zelfverminking en uiteindelijke keuze om een einde aan zijn leven te maken. Daarmee voedt de schrijfster en Van Hove het debat rond zelfmoord vs. euthanasie door ondraaglijk psychisch lijden.

Recensie: Een klein leven ★★★★★

Recensie Wij/Zij ★★★★1/2

desc

zaterdag 29 september 2018 HetPaleisBert Hertogs

4 jaar geleden creëerde Carly Wijs ‘Wij/Zij’. Op 1 september was het toen exact tien jaar geleden dat Tjetsjeense rebellen School Nummer Eén in Beslan binnenvielen en meer dan 1100 mensen gijzelden, 770 leerlingen plus leerkrachten en familieleden. Zwaar bewapend waren de gijzelnemers die iedereen in de gymzaal onderbrachten terwijl ze bommen bevestigden die aan elkaar gekoppeld werden met draden. Roman Van Houtven en Gytha C. Parmentier brengen het relaas van deze dag vanuit het standpunt van een acht- à negenjarige die er zelf bij was tijdens die drie dagen en 2 nachten. Een kind dat snel schakelt tussen gedachten en emoties. Wij/Zij surft dan ook tussen heerlijke kinderlijke speelsheid (Gytha zien we op handen en voeten kruipen, springen over de koorden, bijna acrobatisch haar rok uitdoen terwijl ze de handen in de lucht probeert te houden, geplaagd worden door Roman die altijd vooraan wil staan of als eerste het woord wil hebben, als een kleuter haar voeten laat opheffen zodat Roman de kleuterklassen van de school op de grond kan tekenen met krijt terwijl zij niet veel later over hem tuimelt om haar stuk van de tekening, het grondplan te maken). Kortom: ze willen elkaar overtreffen wat een van de kenmerken is van het gedrag van kinderen. Wij/Zij, waarbij Wijs inspiratie haalde bij de BBC documentaire ‘The children of Beslan’, doet nadenken over hoe mensen polariseren door simplistisch ‘de slechten’ tegenover ‘de goeien’ uit te spelen, hoe media beelden manipuleren (en dramatiseren) en hoe kinderen op hun eigen manier omgaan met zo’n crisis (‘We mochten wel pipi doen en kaka. Maar we mochten niet naar het toilet. We mochten niet drinken. We mochten niet …’).  

Recensie: Wij/Zij ★★★★1/2

Recensie Audition for Life/Art ★★1/2

desc

woensdag 26 september 2018 Bourla AntwerpenSascha Siereveld

Soms verdrinkt een voorstelling weleens in de veelheid van gebruikte expressievormen en de overvloed aan impulsen en thema’s. En jammer genoeg was ‘Audition for Life/Art’ van Mokhallad Rasem en Helge Letonja in dit bedje ziek. Want hoewel we echt wel onder de indruk waren van de dans van Oh Chang Ik, het persoonlijke verhaal van Medoune Seck en de integratie van de teksten van Rumi, hadden we zonder handleiding nooit spontaan achterhaald dat deze productie van Toneelhuis in samenwerking met Bremer Shakespeare Company en ‘steptext dance project’ eigenlijk zou moeten gaan over hoe ons leven een kunstwerk is dat we een leven lang trachten te voltooien. Wat ons betreft waren de thema’s vreemdeling/vluchteling en ‘verwachtingen van de maatschappij’ veel prominenter aanwezig.

Recensie: Audition for Life/Art ★★1/2

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter