>>

Recensie Uw Rijk kome

desc

vrijdag 19 mei 2017 CC BerchemBert Hertogs

Een voorstelling op hoog intellectueel niveau. Dat brengt Skagen met ‘Uw rijk kome‘. Twee totaal tegenovergestelde personen worden bij elkaar geplaatst in een wat anonieme ruimte die doet denken aan een hotelkamer uit de jaren ‘70. Aan de ene kant zit een procureur, gespeeld door Valentijn Dhaenens, aan de andere kant een kardinaal die neergezet wordt door Mathijs F. Scheepers. De elektriciteit dienen ze in te schakelen via een muntautomaat. Tevens krijgen ze telkens een lange rekening die uit de muur komt met daarop het thema dat de twee dienen te bespreken. En de microgolfovens zorgen voor eten. Voor de kardinaal is een kraantje waar wijn uitkomt voorzien. Tussen de bedrijven door kan de kardinaal ook praten met Jessica, het product van artificiële intelligentie zonder lichaam, die tegelijkertijd honderden gesprekken kan voeren en zal evolueren. De kardinaal zal gevoelens krijgen voor Jessica die eigenlijk een God is die overal is en alles weet. Met dat verschil dat ze een creatie van de mens is. Aangetrokken zal hij worden door haar bovenmenselijk gedrag. Al verraadt haar lachje dat in een loop te horen is, dat ze geen mens van vlees en bloed is. Ook het irrationele gedrag (jaloezie) van de kardinaal kan ze niet altijd vatten. Het zijn dan ook de vragen die de kardinaal en de procureur niet mondeling behandelen die aantonen dat er op ethisch vlak nog wel wat op de plank ligt voor de komende jaren.

Recensie: Uw Rijk kome

Recensie Onschuld

desc

donderdag 18 mei 2017 Bourla AntwerpenSascha Siereveld

De causale verbanden in de geschiedenis zijn er alleen maar achteraf. Je kan ze vooraf niet gebruiken om de geschiedenis met zekerheid te voorspellen. En deze waarheid gold ook voor de verhaallijn van “Onschuld”. “Onschuld” combineerde absurde karikaturale situaties en typetjes met een filosofische, kritische blik op de maatschappij en het leven. Het ging over hoe totaal onwaarschijnlijke evenementen in het leven van totaal vreemde mensen elkaar toch gingen beïnvloeden. De voorstelling bracht het verhaal van de hoop in de wanhoop en de leegte in het optimisme. De Roovers kropen in de personages en de leefwereld die Dea Loher had gecreëerd, een wereld waarbij de zelfmoordenaar tot diepere filosofische inzichten kwam dan de uitgebluste oud-filosofe, een wereld waar de blinde danseres meer kleur zag dan de zienden. Het vroeg wel wat moeite om mee in te stappen in die rare wereld, maar eens we mee waren met de rare hersenkronkels kreeg die andere realiteit een verbazingwekkende logica die in zijn sterkste momenten toch weer een spiegel bleek te zijn voor onze eigen maatschappij. 

Recensie: Onschuld

Recensie Groot Marthafeest

desc

dinsdag 16 mei 2017 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Het Marthatentatief bestaat 20 jaar. Reden om een revue te organiseren, het Groot Marthafeest, dat meteen de opener werd van het theaterfestival Antwerpse Kleppers dat producties programmeert die gemaakt werden door Antwerpse gezelschappen. Marthatentatief keek terug naar het verleden maar richtte ook een blik op de toekomst die iets moeilijker wordt voor het gezelschap dan vroeger vermits ze het met minder subsidies zal moeten doen. Het gezelschap liet in het tweede deel een preview zien van de volgende productie ‘Babbel Babel’ waarbij het woord ‘hoog’ en verder verschillende looping stations gebruikt worden. Het publiek reageerde vooral laaiend enthousiast op oud materiaal tijdens en na de fragmenten die het opnieuw te zien kreeg, al vonden wij het geheel iets te fragmentarisch, vrijblijvend en viel vooral op dat alles staat of valt bij Johan Petit.

Recensie: Groot Marthafeest

Recensie Karamazow

desc

zaterdag 13 mei 2017 Monty AntwerpenBert Hertogs

In 1879-1880 schreef Dostojewksi ‘Karamazow’. Het werd ook het derde luik in de trilogie die Lazarus herwerkte voor het theater na ‘Oblomow’ en ‘Idioot’.  Terwijl ‘Idioot’ meermaals doet hunkeren naar spel tussen de acteurs, zien we hen alles uit de kast halen tijdens Karamazow. Een heerlijke voorstelling die dans, live muziek (onder andere op viool, cello, tamboerijn en akoestische gitaar of later ook in een ijzersterk anderstalig meerstemming samenzangmoment), bevlogen acteren (razernij, hysterie,  en jaloezie zijn alomtegenwoordig), special effects (verhanging, sneeuwmachines), dans, humor (wanneer Günther Lesage als de bastaardzoon en kok een rijmpje opzegt over ‘zijn eerste herinnering’ of Koen De Graeve ‘Live is life’ van Opus parodieert naar het ironische ‘Dood is dood’), opera (via Ariane Van Vliet) en een ode aan de stomme zwart-witfilm integreren. Het maakt dat die twee uur snel voorbijvliegen al is het contrast groot tussen filosoferen enerzijds (‘Is er een God? Is er leven na de dood?’, ‘Op de vierde dag schiep God het licht. Hoe kan hij dan gezien hebben wat ie de eerste drie dagen deed?’ of ‘Wellust is houden van met je ingewanden’) – ook in ‘Idioot’ kan de idioot als een Jezusfiguur aanzien worden, dus dat thema zit ook in het tweede luik – en anderzijds het bij momenten over the top gaan qua dans en acteren. Vooral Ryszard Turbiasz, die de rol van de vader speelt, speelt naar ons gevoel veel te groot. Maar ook de andere acteurs durven er serieus over te gaan. Links en rechts hebben we ons dus gestoord dat het evenwicht er niet altijd is, maar over het algemeen genomen, is dit een verbluffende prestatie die Lazarus neerzet.

Recensie: Karamazow

Recensie Idioot

desc

vrijdag 12 mei 2017 Monty AntwerpenBert Hertogs

De liefde om een ‘femme fatale’ – in dit geval Nastasja Filippowna (gespeeld door Charlotte Vandermeersch) -  daar draait het om in de Idioot van Dostojewski. De Rus schreef de roman in 1868-1869 die op het einde erg Shakespeariaans aanvoelt. Nastasja is opgegroeid door haar pleegvader Totski (Ryszard Turbiasz) die haar ook seksueel misbruikte. Maar ze blijft bij hem wonen omdat hij haar onderhoudt zodat ze uitgehuwelijkt kan worden voor een welstellend man. Totski schat dat ze minstens 75.000 roebel kan opbrengen zodat ie zelf op zoek kan naar een andere vrouw. Hij heeft dan ook een afspraak met Ganja (Pieter Genard) die het bedrag wil ophoesten voor zijn pleegdochter. Maar dan komt Rogozjin (Koen De Graeve) op de proppen met 100.000 roebel én blijkt Prins Mysjkin (Günther Lesage) ook iets te voelen voor Nastasja die zich afvraagt ‘Wie zal mij nog willen zoals ik ben?’. Het antwoord blijkt de prins te zijn. Maar wanneer zelfs blijkt dat die recht heeft op een aanzienlijke erfenis, kiest Nastasja toch voor Rogozjin maar niet zonder Totski en Ganja eerst te vernederen. De 100.000 roebel moet Rogozjin namelijk voor hun ogen in de fik steken. Nastasja is dus een vrijgevochten vrouw.

Recensie: Idioot

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news