>>

Recensie First Man ★★★★

desc

donderdag 18 oktober 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

First Man, dat gebaseerd is op James R. Hansens biografie ‘First Man: The Life of Neil A. Armstrong’ en geregisseerd werd door Damien Chazelle toont in eerste instantie wat een pionierswerk de NASA in de jaren ’60 verrichtte toen Neil Armstrong (rol van Ryan Gosling) de eerste man op de maan werd. De historische beelden en de uitspraken: ‘The Eagle has landed’ en ‘It’s one small step for man. One giant leap for mankind.’ hebben in de loop der jaren ondertussen mythische proporties gekregen. Maar wat weinigen nog lijken te onthouden, is dat er zowel op financieel als op menselijk vlak (veel astronauten vonden de dood in de beginjaren) erg veel leergeld betaald werd door de VS om de Russen bij te benen. Het waren de Russen namelijk die de eerste hond (Laika) in de ruimte hadden en die rond de aarde cirkelde in 1957. En ook de eerste ruimtewandeling (18 maart 1965) konden de Russen op hun conto schrijven. De NASA stond jarenlang op achtervolgen. Het kostenplaatje dat uiteraard geserveerd werd aan de belastingbetaler, zorgde ervoor dat er politieke druk was op de organisatie. Vanuit de bevolking volgden er protesten, zoals te horen is in het protestlied ‘Whitney On The Moon’ van Gil Scott-Heron, in deze film in een versie van Leon Bridges. Het nummer kaart de (toenemende) armoede en het racisme aan in de States in die jaren en stelt dat de regering andere prioriteiten zou moeten stellen dan een geldverslindend project als dat van de ruimtevaart. De VS had kortom dringend nood aan positieve resultaten. Die kwamen er na veel zwoegen en zweten via het Gemini 8-project waar Armstrong ook bij betrokken was, wat cruciaal was voor vlucht naar de maan. Tijdens dat project moesten ze in de ruimte voor het eerst zich zien te koppelen aan een andere module (de onbemande Agena). Daarna kon het Apollo-programma beginnen en een maanlander getest. Maar ook dat ging niet van een leien dakje…

Recensie: First Man ★★★★

Recensie Girl ★★★1/2

desc

dinsdag 16 oktober 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

De 27-jarige Lukas Dhont levert met Girl, die in augustus en september vorig jaar gedraaid werd, eigenlijk een zeer fysieke film af die on-Vlaams aanvoelt. In die zin dat het regiedebuut verdomd goed gekeken heeft naar de prenten van de gebroeders Dardenne. Vernieuwende cinema levert deze sociaal-maatschappelijke film niet op over Lara, een meisje in een jongenslichaam dat op haar vijftiende ballerina wil worden. Puberteitsremmers, heel wat doktersbezoeken waarbij ze meermaals haar wens om een meisje te worden moet herhalen eer ze uiteindelijk met de hormonenkuur mag starten, zorgen voor een erg repetitief schema. Ook het pendelen tussen de dansles op de school waar ze acht maanden op proef mag beginnen en die met haar privé-lerares die haar moet zien bij te benen vermits Lara een achterstand heeft opgelopen als ballerina, tonen vooral herhaling, de dagelijkse routine als je wil. En net dat wordt op den duur wat voorspelbaar en ondermijnt in zekere zin de spanningsboog van deze film. Sommige scènes voelen te los van elkaar aan, en de overgangen zitten niet altijd lekker.

Recensie: Girl ★★★1/2

Recensie GusGus ★★★★1/2

desc

zaterdag 13 oktober 2018 Palladium RigaHelena Zakare

It feels a “Lifetime” has passed since GusGus last visited Riga, Latvia. As the lead singer Daniel Ágúst Haraldsson stressed out - it’s been too long, and the crowd agreed with an outcry.

Recensie: GusGus ★★★★1/2

Recensie Jef Neve ★★★★1/2

desc

zondag 14 oktober 2018 HetPaleisBert Hertogs

Jef Neve gaf samen met trompettist en bugelspeler Teus Nobel een erg straf optreden voor kinderen en hun ouders in hetPaleis. Het duo opende daarmee het tweede seizoen van Sonic Kids, een reeks van vier zondagmatinee-optredens waarbij iedereen gewoon mee op het podium mag kruipen, dicht bij de muzikanten, de ogen uitkijken wat ze allemaal uit hun instrumenten toveren, of afgeleid zijn door de belichting die om de zo veel tijd van kleur verandert. Neve en Nobel brachten eigenlijk een concert voor volwassenen, maar wisten door hun eclectische aanpak en aangepaste bindteksten ook de allerjongsten in het publiek (vanaf 6 jaar) te boeien.

Recensie: Jef Neve ★★★★1/2

Recensie Dex tot de tweede macht ★★

desc

zaterdag 13 oktober 2018 CC MerksemBert Hertogs

Een optreden dat meer weg had van rusthuisanimatie, dat leverde Barbara Dex af met Dex tot de tweede macht in het CC van Merksem. Vroeg je in de zaal aan de Nieuwdreef die vol bejaarden zat na deel 1 of ze de nummers die gespeeld werden (waaronder Marc Dex’ tiende hit ‘Palma de Mallorca’) kenden, luidde het steevast ‘nee’. Dex zelf deed even een poll wie er die hard Marc Dex-fan was. Niemand in de zaal reageerde. De meeste stroboeren waren kennelijk voor Barbara zelf gekomen die haar publiek dus net als in  het rusthuis een choreografie aanleerde op ‘Jonger dan je denkt’ door de toeschouwers de handen op de bovenbenen, vervolgens op de schouders, in de lucht op de schouders en opnieuw op de bovenbenen te laten leggen. Ook best wel sneu was dat Dex twee van haar eigen nummers in het optreden stak (haar eerste single ‘Een land’ uit 1991 en ‘Iemand als jij’, onze inzending voor het Eurosongfestival 25 jaar geleden dat met de rode lantaarn naar huis kwam), naast ‘Van Retie zen ik’, de afsluiter van deel 1, een nummer van haar oom Juul Kabas en ‘Oh oh oh Marc Dex’, een cover van Liliane Saint-Pierre, wat aan de ene kant het gevoel geeft dat haar vader niet genoeg hits heeft geschreven, maar aan de andere kant ook bewijst dat zijn songs ook erg belegen zijn ondertussen. Of: er ligt ontzettend veel stof op omdat ze nu eenmaal dateren uit een compleet ander tijdsgewricht dat veel stijver was dan het huidige. Zelfs met nieuwe arrangementen van Jo Mahieu (tevens gitaar) krijg je dat stoffige er niet helemaal af, bleek in Merksem.

Recensie: Dex tot de tweede macht ★★

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter