>>

Recensie Instinct ★★★1/2

desc

maandag 9 december 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Instinct, de Nederlandse inzending voor de Oscar voor beste buitenlandse film, die Halina Reijn regisseerde, gaat over de erotische spanning die ontstaat tussen patiënt (hier de zedendelinquent Idris, gespeeld door Marwan Kenzari die in het voorjaar zijn stem verleende aan Jafar in Disney’s Aladdin) en arts (hier de psychologe Nicoline, gespeeld door Carice van Houten (o.a. gekend voor haar rol als Melisandre in Game of Thrones, en haar rol als Rachel Steinn/Ellis de Vries in Zwartboek waarvoor ze de Gouden Kalf in ontvangst mocht nemen als beste actrice). Nicoline is doodop en naarmate Instinct vordert gaat de prent steeds meer de state of mind-toer op die de kijker doet afvragen of het beoordelingsvermogen van de psychologe – dat al van bij de eerste ontmoeting met Idris gekleurd lijkt – in dergelijke omstandigheden wel betrouwbaar is. Ze voelt zich aangetrokken tot Idris die van zijn kant manipulatief en jaloers is wanneer ze de lakens blijkt gedeeld te hebben met basketbalcoach Alex (Pieter Embrechts). Uiteindelijk ontwikkelt zich een machtsspel tussen de twee en vraag je je af wie nu slachtoffer van wie is, wie wie manipuleert en of uiteindelijk het einde niet het resultaat is van self-fulfilling prophecy prophecy (lees: vooroordelen).

Recensie: Instinct ★★★1/2

Recensie Atlantique ★★

desc

zaterdag 7 december 2019 Cinema Cartoon sBert Hertogs

Atlantique van Mati Diop won dit jaar de Grand Prix op het filmfestival van Cannes. Begrijpelijk omdat het een combinatie van state of mind-film (die over gemis/rouw gaat en onder andere de rouwfases ontkenning, verdriet, depressie en aanvaarding toont), de migratieproblematiek, sociale uitbuiting én gedwongen uithuwelijking als thema’s behandelt. De prent start erg snel maar valt dan in een serieuze dip, samen met het hoofdpersonage de zeventienjarige Ada (verrukkelijk neergezet door Mama Sané) die lusteloos, ja wat depressief wordt nadat haar vriendje Souleiman (Ibrahima Traoré) plots verdwenen is. Hij is samen met zijn vrienden op een boot van Dakar naar Europa gestapt om daar een nieuw leven te kunnen beginnen als migrant. Gevreesd wordt dat ie de clandestiene oversteek niet overleefd heeft.

Recensie: Atlantique ★★

Recensie Bruegel ★★

desc

vrijdag 6 december 2019 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Bruegel van Lisaboa Houbrechts wil te veel in de Bourla. De twee uur durende voorstelling gaat over feminisme, het conflict tussen schepper (Bruegel) en schepsel (Dulle Griet) hier een van de sterkste scènes uit de voorstelling, gender(fluïde zijn), het huidige debat naar aanleiding van de daling van de cultuursubsidies en ook de zoektocht naar de Vlaamse canon zit erin verweven: hier via Bruegel – gespeeld door de immer grappige voormalige percussionist van School is Cool Andrew Van Ostade - die door zijn Dulle Griet verweten wordt niet de wereld te hebben getoond zoals ie werkelijk was, maar zoals de kopers van zijn werk hem wilden zien. Idyllische schilderijen zien we terwijl Bruegel in werkelijkheid arme boeren voor zich zag. Of hoe zo het debat tussen commerciële cultuur en gesubsidieerde ook in Bruegel gevoerd wordt: ‘Mijn uitgever zei: ‘ge zijt nen echte artiest. Ge gaat niets verkopen. We gaan er ‘Bosch’ op zetten.’ Want wie gaat er 20 Bruegels kopen?’

Recensie: Bruegel ★★

Recensie Macho ★★★★1/2

desc

donderdag 5 december 2019 Zaal Horta AntwerpenBert Hertogs

In de allereerste Vlaamse opera buffa van componist Robert Groslot met een libretto van Ralph Broos en Thomas Janssens krijgt de vrouw het stevig te verduren: ‘No wife. You finally got wise!’ Als een mannelijk tegenantwoord op de golf van feminisme voelt deze opera die het genre zelf in zijn (onder)hemd zet dan ook aan. Het koppel Kitty cat (sopraan Hannah Moss) en Klaus the mouse (bariton Stefaan Degand) is niet meer omdat zij van zijn huis een ‘feministisch hoofdkwartier’ gemaakt heeft volgens zijn beste vriend. Of hij de echtscheidingspapieren heeft getekend na tien jaar bedrog en misleiding? ‘Het is te zeggen …’ krijgt Klaus’ beste vriend te horen die plots met een surprise party afkomt om Klaus’ herwonnen vrijheid te vieren.

Recensie: Macho ★★★★1/2

Recensie Burning ★★★

desc

woensdag 4 december 2019 Theatre National BrusselBert Hertogs

Met No Surprises van Radiohead eindigt Burning. Het vat nog het best van al deze voorstelling van Julien Fournier samen. Geen verrassingen zien en krijgen we te horen tijdens deze voorstelling die over burn-out gaat. Een erg actueel thema en het moet gezegd dat Théâtre National dus opnieuw de vinger aan de pols weet te houden met deze maatschappelijk geëngageerde voorstelling. Die kleurt echter mooi binnen de lijntjes dat het een geroutineerd theaterbezoeker weinig nieuwe elementen bezorgt. De opbouw is klassiek, we zien een man dozen verplaatsen, en anders opstellen tot ie er letterlijk bij neervalt en een toren dozen meesleurt. Verder (snel)wandelt hij op een loopband en kan hij na verloop van tijd dat tempo niet meer aan waarop ie op zijn achterwerk van de band schuift en lichtjes gekatapulteerd wordt. De man worstelt met zijn work-lifebalance tot de zaak onhoudbaar wordt. Hier te zien in een podiumelement dat overhelt (wat ons helaas een déjà-vu gevoel bezorgt: ook in het straattheater ‘As the world tipped’ van het Britse Wired Aerial Theatre vorig jaar op Sziget Festival zagen we een gelijkaardige scenografie) waardoor de dozen naar beneden vallen.

Recensie: Burning ★★★

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter