>>

Recensie Ravel

desc

zaterdag 28 mei 2016 Opera AntwerpenCaro Dralants

De muziek van Maurice Ravel, live gebracht door het Symfonisch Orkest Opera Vlaanderen, vormde de drijfveer van de avond. Het gebeuren werd opgedeeld in drie stukken. Het eerste, ‘Exhibition’, was een choreografie van Sidi Larbi Cherkaoui waarbij schilderijen tot leven kwamen. Geordende chaos versmolt op een soepele en vloeiende manier in elkaar waarbij vooral het bewegende decor opviel. Het tweede deel kwam van de hand van Jeroen Verbruggen met ‘Ma Mère L’Oye’ die een ode bracht aan het overleden koningspaars Fabiola en Boudewijn. Het donkere stuk was een beetje het buitenbeentje van de voorstelling. Het laatste stuk werd gecreëerd door de grote Maurice Béjart op het gelijknamige nummer ‘Boléro’. Een knaller einde waarbij melodie, ritme en figuranten één geheel vormden en het duidelijk werd dat de andere choreografieën toewerkten naar deze climax.

Recensie: Ravel

Recensie Jacques Vermeire 65

desc

vrijdag 27 mei 2016 Concertgebouw BruggeCaro Dralants

Een verrassingsavond ter ere van Jacques Vermeire die de leeftijd van 65 haalde. Zelf wist hij ook niet wat hij mocht verwachten van de avond. Er was niet veel tot niets gerepeteerd wat een spontane ontspannen sfeer creëerde waarbij de slappe lach een paar keer uitbrak en de heerlijke sneren iedereen rond de oren vlogen. Één voor één kwamen de vrienden van Jacques Vermeire de trap af om hem een hart onder de riem te steken. Gert Verhulst en zijn sketch van ‘Samson en Gert’ stak daar met kop en schouders bovenuit. Een ongedwongen avond vol volks vertier waarbij de platte humor overheerste, soms iets te veel, en waarbij de zestigplusser de hemel in werd geprezen. De prijs die de jarige kreeg van SABAM was de ultieme kers op de taart.

Recensie: Jacques Vermeire 65

Recensie Het jaar van de kreeft

desc

donderdag 26 mei 2016 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Drie jaar na “Turks fruit” van Jan Wolkers schreef Hugo Claus zijn “Het jaar van de kreeft” in 1972. Beide werken gaan over moeilijke relaties, het noodlot. Het verschil is weliswaar dat Wolkers de vrouw erg idealiseert terwijl Claus haar donkere, niet zo perfecte kantjes toont. Twee mensen uit twee verschillende milieus die niet zonder elkaar maar ook niet met elkaar kunnen, zien we. Een onoplosbare situatie waar zij die erg snel verveeld geraakt in een relatie, moeite heeft om tot een orgasme te komen, niet weet wat ze wil in het leven en zo meermaals mannen bedriegt waardoor haar bedrog routine wordt en elke fase van verliefdheid over “elkaar beter leren kennen tijdens een reisje” naar verveling en uiteindelijk de breuk leidt. Maar die breuk is dan ook weer niet definitief, want contact blijft ze nog houden.

Recensie: Het jaar van de kreeft

Recensie Ivanov

desc

woensdag 25 mei 2016 HetPaleisBert Hertogs

Met Ivanov creëerde theater Malpertuis zijn manisch depressieve versie van Anton Tsjechovs toneelstuk uit 1887. Tsjechov was 28 toen hij het stuk schreef. Regisseur Piet Arfeuille laat zijn acteurs in snel tempo kakelen, cynisch wezen, down, verdrietig, (schijnheilig) verbouwereerd zijn én volledig door het lint gaan. Een sterke keuze omdat verveling niet per se getoond hoeft te worden op de bühne door traag spel. Het kan even goed in de huidige vorm die dichter ligt bij hoe mensen tegenwoordig tegenover elkaar staan. Niet in het minst heeft Lukas Smolders als de depressieve/uitgebluste Nikolaj Ivanov een stevige boterham aan emoties te brengen, ook Tom Ternest als Matti, Ward Kerremans als Misja, Ini Massez als Anna, Jobst Schnibbe als Pasja, Eva Schram als Sasja, Tania Van der Sanden als Zinaida en Bartel Jespers als dokter doen een stevige duit in het zakje. Het decor, een houten tribune die het spiegelbeeld weergeeft van het publiek, doorbreekt op zich al de vierde wand en de acteurs gaan ook in gesprek met de zaal. Een slimme zet van Arfeuille die daardoor toont dat Ivanov eigenlijk een actueel verhaal van u en ik is, herkenbaar én vol maatschappijkritiek.

Recensie: Ivanov

Recensie Troje

desc

woensdag 25 mei 2016 OPEK LeuvenCaro Dralants

Verwondering gevolgd door afschuw, dat waren de eerste emoties van de avond. Het stuk was nog niet begonnen, maar de unieke locatie bracht verwondering en het ietwat vreemde relikwie, vooral dan ene item, bracht afschuw. Acteur van dienst, Maarten Ketels, bracht een meeslepend verslag uit van zijn tijd bij de Romagemeenschap doorspekt met humor en een passende grofgebekte taal die afwisselde met het Nederlands naar het Frans met een dikke tongval. Een verhaal over het zoeken naar vrijheid in de wereld en valse vooroordelen die je wel eens kunnen tegenhouden om iets moois te creëren.

Recensie: Troje

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news