>>

Recensie Herman van Veen 75 ★★★★

desc

zaterdag 25 januari 2020 Kon. Elisabethzaal AntwerpenSascha Siereveld

Terwijl men in de coulissen zo stilaan zijn taart met vijfenzeventig kaarsjes begint voor te bereiden, geeft Herman van Veen op de scène nog altijd het beste van zichzelf. Ter gelegenheid van dit jubileumjaar toert hij langs Vlaamse zalen en komt hij maar liefst zeven keer naar de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen.  Samen met zijn vaste muzikanten Jannemien Cnossen, Edith Leerkes, Wieke Garcia en Kees Dijkstra brengt hij daar een mix van onbekender werk, klassiekers als ‘Anne’, ‘Later’ en ‘Suzanne’, covers van onder andere Jacques Brel, Trini Lopez en Willem Vermandere afgewisseld met grappige overpeinzingen en korte verhaaltjes. En ondanks zijn nakende vijfenzeventigste verjaardag weet hij zijn publiek nog altijd in te pakken met zijn stralende blik, zijn heldere stem, zijn virtuositeit op viool, zijn geweldig gevoel voor humor en zijn grote charme.

Recensie: Herman van Veen 75 ★★★★

Recensie Cosi ★★

desc

dinsdag 21 januari 2020 KVS BrusselBert Hertogs

Cosi is verre van de max(i). Dat komt omdat Deschonecompagnie en Muziektheater Transparant bij momenten wel de erg infantiele toer opgaan (die vele verkleinwoordjes in de Nederlandse tekst!), zichzelf niet al te au sérieux nemen door bewust valse noten te laten horen of een onverstaanbare kakafonie tussen Nederlands en Italiaans brengen, terwijl een fantastische Esther Kouwenhoven (Fiordiligi) wel met enig gevoel voor ernst omgaat met de partituur en haar aria’s niet alleen vakkundig maar ook feilloos brengt, denken we maar aan het prachtige ‘Come scoglio’ waarvoor ze terecht ook het enige applaus tijdens de voorstelling mag ontvangen. Het zorgt dus voor een erg heterogene voorstelling qua niveau waarbij Kouwenhoven met stip de positieve uitschieter is terwijl Arne Luiting (Ferrando) letterlijk en figuurlijk voor de valse noot (maar hij is lang niet de enige) in deze productie tekent. Hij haalt de hoge noten niet en komt erg gecrispeerd over in zijn poging. Waarom regisseur Tom Goossens per se de zang tegelijkertijd zowel in het Nederlands als het Italiaans wou laten uitvoeren, is voor ons een raadsel. De twee talen staan haaks op elkaar en wanneer we ze samen horen is er geen een van de twee verstaanbaar. De Franse boventitels maken, ook al heb je de originele opera al verschillende keren gezien, het alleen maar warriger op. Beter had ie iedereen in het Italiaans laten zingen op Clara Cleymans (Despina, dokter en notaris) en Wouter Deltour (Don Alfonso) na misschien omdat zij voor de intrige zorgen: het testen van de trouw bij twee koppels via een experiment. De teksten in parlando die soms zo ritmisch gebracht worden dat ze naar hiphop neigen, vinden we dan weer wél erg goed en is al even geniaal als het knappe multifunctionele masker dat Lotte Stek ontwierp waarmee Clara zich zowel als dokter en notaris kan vermommen.

Recensie: Cosi ★★

Recensie Bart Peeters Deluxe ★★★★

desc

zondag 19 januari 2020 Lotto Arena MerksemSascha Siereveld

Al 15 keer speelde hij in een uitverkochte Lotto Arena in Antwerpen zijn ‘Bart Peeters Deluxe’. Het lijkt wel alsof het Vlaamse publiek er geen genoeg van kan krijgen. Ondertussen zijn er zelfs nog extra speeldata in mei bijgekomen. En dat allemaal omdat een zekere Bart August Maria Peeters zijn zestigste verjaardag eens een beetje grootster wilde vieren. Met het Pop Up Koor van Hans Primusz op de achtergrond kan het nauwelijks nog grootser dan dit en met de Ideale Mannen aan zijn zijde is het niet alleen voor Bart Peeters, maar ook voor het publiek waarlijk een geweldig feest. Twee uur lang rijgen ze de hits aan elkaar: van een romantisch en ingetogen ‘Tot je weer van me houdt’ over een uptempo ‘Lepeltjesgewijs’ en een oer-klassieker als ‘Ik hou meer van folk’ tot een meezinger bij uitstek als ‘Heist Aan Zee’. ‘Bart Peeters Deluxe’ is een best of-show waar al van bij het begin alles in de plooi valt, men luidop droomt van zomerdagen, niet twijfelt en schaamteloos danst, beseft dat liefde alles is en tussendoor ook even denkt aan brood voor morgenvroeg.

Recensie: Bart Peeters Deluxe ★★★★

Recensie Judy ★★★1/2

desc

zondag 19 januari 2020 Cinema Cartoon sBert Hertogs

‘Ik ben er helemaal van aangedaan.’ zegt een bejaarde vrouw die naast ons naar Judy van regisseur Rupert Goold keek in Cinema Cartoon’s. Het levensverhaal van Judy Garland die leefde en werkte in de studio en soms dagen klopte van 18 uur is dan ook erg tragisch. Achter de glamour van de filmindustrie, en bij uitbreiding de ganse commerciële entertainmentsector zit een donkere kant, een van moordende promo schema’s en emotionele en fysieke intimidatie: kortom een vorm van uitbuiting. ‘Ik wil niet dat mijn kinderen daarin terecht komen omdat ze geleid wordt door klootzakken.’ stelt ze. Daar wil deze film die de wantoestanden binnen de sector aankaart, ziekelijk schoonheidsidealen oplegt, in een tijdsgeest waar homofilie strafbaar was in het VK duidelijk komaf mee maken. Uiteindelijk zal haar dochter Liza Minnelli (Gemma-Leah Devereux) wel degelijk in de sector belanden. Renée Zellweger ontving terecht een Golden Globe als beste actrice in een hoofdrol tijdens de recente Golden Globes en gezien de Academy erg houdt van dit soort films en boodschappen, zien we haar als grote kanshebber om een Oscar in de wacht te slepen.

Recensie: Judy ★★★1/2

Recensie Bad boys for life ★★★

desc

zondag 19 januari 2020 UGC AntwerpenBert Hertogs

Twee uur duurt Bad boys for life en daar hadden gerust wat minuten af gemogen. De Belgische regisseurs Adil El Arbi en Bilall Fallah maakten hun jongensdroom waar en hebben toch maar mooi hun eerste Hollywoodfilm kunnen inblikken. Met een budget van zo’n 90 miljoen dollar, beschikten ze over veel meer middelen en mensen om tot het eindresultaat te komen. Gevolg: de beslissingslijnen in Hollywood zijn complexer dan bij een Belgische film die met minder mensen en budget gemaakt wordt. De nadelen van deze prent zijn dan ook legio? Schaamteloze product placement voor een luxewagen, een gezinswagen, en een middel om je haar te kleuren. Het regisseursduo lijkt ook een Belgische link in de film geïntegreerd te hebben. Zo blijken de 5 kogels die Mike Lowrey (Will Smith) verwondden op straat tijdens een aanslag van FN Herstal te komen en vindt er ook een scène plaats in een club waar gepoogd wordt de verdachte Zway-Lo (Nicky Jam) op te pakken. Die club heet ‘Zillion’. Ook dat lijkt overduidelijk een verwijzing naar de Belgische roots van het regisseursduo. Niet alleen de product placement stoorde ons, ook het tempo dat te vaak uit de film gehaald wordt waardoor de spanningsboog aan het zwalpen slaat. Vooral de aanwezigheid van Marcus Burnett (Martin Lawrence) die meer in de weg staat dan wat anders, is bij momenten tenenkrullend. Ofwel heeft ie zijn bril niet op en schiet ie er de ganse tijd naast, ofwel is hij erg traag (hij neemt de trap in plaats van de aerial silk), maar vooral: zowat de ganse tijd ligt ie in conflict met zichzelf en zijn verleden omdat hij net opa is geworden en zijn leven wil verbeteren. Hij richt zich dan ook tot God en zentherapieën, wil met pensioen gaan en zo in alle rust van zijn oude dag genieten. Vaarwel ‘Bad boys’. Welkom ‘Good men’. Geeuw.

Recensie: Bad boys for life ★★★

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter