>>

Recensie We re pretty fuckin far from okay

desc

zondag 21 mei 2017 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Angst, dat is het centrale thema van ‘We‘re pretty fuckin‘ far from okay‘. Het is tevens het derde en laatste deel uit het drieluik rond het extatische lichaam dat Voetvolk en Lisbeth Gruwez op de planken brachten. In 2012 ontstond ‘It‘s going to get worse and worse and worse, my friend‘, twee jaar later zag ‘AH/HA‘ het levenslicht en sinds vorig jaar is het drieluik dus compleet. De derde dansvoorstelling zoomt in op angst en de fysiologische impact die het op het lichaam heeft. Lisbeth Gruwez en Nicolas Vladyslav zitten allebei op een stoel, van daaruit start de beweging eerder traag. Lisbeth zien we beide armen voor haar hoofd houden, Nicolas de handen aan het hoofd. Beiden kopiëren elkaars bewegingen ook een beetje later, of doen hetzelfde quasi simultaan zoals met de rechterhand hun shirt linksboven vastnemen.

Recensie: We re pretty fuckin far from okay

Recensie East

desc

donderdag 13 april 2017 Opera AntwerpenBert Hertogs

Met East presenteert Ballet Vlaanderen drie choreografieën die los staan van elkaar, maar toch ook verbonden zijn met elkaar. Drie verschillende choreografen, drie verschillende visies. En toch hebben ze iets gemeen met elkaar. Kaash (uit 2002) was Akram Khans eerste grote stuk, toen ie zich nog moest bewijzen. De muziek van Nitin Sawhney is erg percussief, met een oorlogsritme dat constant te horen is en links en rechts horen we een al even gepunt ritme in de vocalen. Het stuk richt zich dan ook vooral op energie (overbrengen). Maar even goed is het ook een zeer dynamische score met stilte en stevige crescendo’s.

Recensie: East

Recensie A love supreme

desc

zondag 26 februari 2017 Kaaitheater BrusselBert Hertogs

Anne Teresa De Keersmaeker hield ‘A love supreme’, een choreografie op de muziek van John Coltrane dat uit 1964 uitkwam, die ze samen met Salva Sanchis maakte in 2005 tegen het licht. Een nieuwe versie ontstond. Brussel kreeg de eer om de wereldpremière op zijn naam te mogen schrijven. Net als in 2005 zet De Keersmaeker vier dansers, mannen, op de bühne. Vier is dan ook een niet onbelangrijk getal voor het muziekwerk. Er zijn vier instrumenten: bas door Jimmy Garrison, drums door Elvin Jones, tenorsax door John Coltrane, piano door McCoy Tyner en eigenlijk ook de stem van Coltrane als vijfde instrument te horen dat repetitief ‘A love supreme’ herhaalt. Het werk bestaat uit vier delen waarbij elk instrument zijn  solo krijgt als start, het werk is volledig in 4/4 maat geschreven, het kent een spirituele opbouw, een oefening: erkenning als eerste, gevolgd door besluitvaardigheid, doorzettingsvermogen en dankzegging. In dat eerste deel zit een melodie die zich baseert op 4 noten G, B flat, G en C.

Recensie: A love supreme

Recensie Horses

desc

zaterdag 18 februari 2017 HetPaleisBert Hertogs

Na ‘Rauw’ dat een stuk donkerder en rauwer was, stelt Kabinet K zijn opvolger ‘Horses’ voor. Opnieuw is het een zeer fysieke voorstelling geworden. Vijf kinderen en drie volwassenen staan er deze keer op de scène en dat zorgt voor een opvallend speelse, authentieke sfeer. Zeker wanneer de jongsten gilletjes slaken, lijkt dat niet gespeeld maar echt. ‘Horses’ is vooral een ode aan het kind zijn, de verbeelding en vertrouwen. En ja er wordt paard gereden, met kinderen op de rug van een volwassene of op de schouders, een kind dat rond het middel van een ander kind een stuk textiel doet en zo paard en koets speelt, en we zien twee kinderen links achteraan ook even onder een zwart doek kruipen met een blauwe staart. Ook dat is een verwijzing naar een paard in het theater. En hoewel het spelplezier er afdruipt – letterlijk ook tijdens de waterscène – blijven we net als ‘Rauw’ met mixed feelings zitten. Zeker, er zit een zekere artisticiteit in de choreografie maar evenzeer voelt het geheel aan als een uitloper van een of andere Chiro-namiddag.

Recensie: Horses

Recensie Disney On Ice Frozen

desc

vrijdag 17 februari 2017 Lotto Arena MerksemBert Hertogs

Disney On Ice is dit jaar zo’n groot succes met ‘Frozen’ dat de organisatie stoelen heeft bij moeten plaatsen, op het middenplein maar ook achter het balkon om zo veel mogelijk mensen te laten meegenieten van de show. Verspreid over 8 shows ontvangt de productie die van stad naar stad trekt met 16 trucks maar liefst 31 500 toeschouwers in Antwerpen. Het is dan ook een geniaal idee: ‘Frozen’ op bevroren water. Het plaatje klopt dan ook van begin tot eind. Het is overigens ondertussen een van de weinige jaarlijkse tradities die overeind blijven: Disney On Ice. Dit jaar koos de productie ervoor om terug te gaan naar de beginjaren van het ijsspektakel. Geen viertal korte verhaaltjes met verschillende figuurtjes deze keer dus zoals we de laatste jaren geserveerd kregen, wel één groot verhaal: dat van ‘Frozen’ verteld in twee keer 50 minuten. Qua timing zit het snor met de voorstelling. De kinderen weten hun aandacht te behouden bij het spektakel. En dat is geen ongeringe verdienste van Disney.

Recensie: Disney On Ice Frozen

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news