Concertnews.be
nieuws | klassiek en instrumentaal | opera | ballet en dans | musical cabaret en revue | pop, rock,....- concerten | poll | nieuwsbrief | twitter | colofon | login



Tabs concertnews


Recensie: Coup fatal van Alain Platel**
Waar: deSingel Antwerpen
Wanneer: vrijdag 19 december 2014

Hoe Coup Fatal was?. Bien rasé, bien habillé, bien parfumé, zoals de parmantige ‘sapeurs’, de dandies van Kinshasa. Een sneer naar die way of life toont Alain Platel die niet te werk ging als choreograaf voor dit werk. Wel begeleidde hij de muzikanten om meer dan alleen maar een concert neer te zetten. Hij voegde dus wat dramaturgie toe, liet de mannen rechtstaan, dansen, dan weer zitten. En hoewel de mix van barok (live gezongen door contratenor Serge Kakudji) uit Händel, Vivaldi, Bach, Monteverdi, Gluck erg goed blijkt te blenden met de Afrikaanse ritmes op gitaar, xylofoon, balafoon, likembe (een duimpiano) en percussie (djembé, rainmaker,agogo bells, dundun, gungon, tamani, kalabas en sabar) alsook gezangen uit dat continent, oogt het geheel net dramaturgisch te zwak.  Levenslust op het toneel als verkoopsargument komt dan ook erg zwak over. Om dat te zien, kan je even goed naar de Matongé-wijk in Brussel gaan. Al betwijfelen we of sommige toeschouwers in deSingel zich aan zo’n uitstap überhaupt durven te wagen.

> Recensie: Coup fatal van Alain Platel**


Recensie: Auf dem Gebirge hat man ein Geschrei gehort*
Waar: deSingel Antwerpen
Wanneer: donderdag 4 december 2014

Overleeft de danstaal en het ritme van Auf dem Gebirge hat man ein Geschrei gehört 30 jaar na zijn creatie?. Het antwoord is twee keer neen. Het danstheaterstuk gebracht door Tanztheater Wuppertal Pina Bausch dat meer dan twee uur duurt uit 1984 lijkt vooral op een oude film of tv programma van destijds bekijken. Er zit gigantisch veel ruis op, de kleuren zijn wat vaal en de verteltechniek tergend traag. Komt daarbij dat de klankband vaak vinyl is, die stevig kraakt, en – op regieaanwijzing van Bausch zelf – ook even hapert in het eerste deel, en je krijgt een voorstelling waar de samenhang van het geheel behoorlijk zoek is, waar het bij momenten maar toneel in het toneel kijken is en dus gewoon uitdraait, net als de openingsscène en de massascène op chaos.

> Recensie: Auf dem Gebirge hat man ein Geschrei gehort*


Recensie: Lord of the Dance met Dangerous Games**
Waar: Lotto Arena Merksem
Wanneer: vrijdag 28 november 2014

Lord of the dance heeft er een zeer succesvolle doortocht in ons land op zitten.  Maar liefst 1 Vorst Nationaal, 3 Capitoles in Gent, 2 Kursalen in Oostende, een Ethias Theater in Hasselt en om af te sluiten een Lotto Arena in Antwerpen waren nodig om aan de vraag naar tickets te voldoen. Opnieuw levert de Ierse voorstelling de klassieke ingrediënten af: Ierse muziek (twee strijkers, 1 tin whistle, ofwel hét symbool van Ierland, en de stem). Voor het ritme zorgen de meer dan twintig tapdansers op het podium. Al is lang niet alles live, wanneer de micro’s van de podiumvloer opengaan en we enkel het tapdansen live horen, zorgt dat voor erg enthousiaste reacties tot zelfs tribunegestamp alsof het publiek solliciteerde voor een job bij deze troupe.

> Recensie: Lord of the Dance met Dangerous Games**


Recensie: Slugs garden
Waar: deSingel Antwerpen
Wanneer: zondag 12 oktober 2014

Slugs

Foto's: Koen Broos

Een installatie waar je als toeschouwer deel van uitmaakt. Dat is het concept van “Slugs garden” van Fabián Barba en Esteban Donoso samen met de derdejaars dans van het Conservatorium in Antwerpen. Het heeft iets weg van een snoezelruimte, met veelkleurige kussens, lakens, gevulde zakken, verspreid. Daartussen liggen de performers die zacht bewegen als een slak, de ogen dicht, kronkelend, de omgeving aftastend. Zelf word je slak onder de slakken.

> Recensie: Slugs garden


Recensie: War**1/2
Waar: deSingel Antwerpen
Wanneer: zaterdag 11 oktober 2014

Aanvankelijk leek het een bizarre folkloristische dansvoorstelling. Daarbij werden traditionele dansen zoals de Hoko (Rapa Nui, Paaseiland), de Hula (Polynesisch, eilanden Hawaii) , de Haka (Maori, Nieuw Zeeland), de Tamuré (Tahiti en Cook eilanden) en de Hula Kahiko (Polynesisch, eilanden Hawaii) getoond. Oorlogsdansen, vaak met ritueel karakter. Maar uiteindelijk bleek “War” een ijzerscherpe aanklacht tegen vooroordelen tussen mensen. Ook het traditionele nagesprek na een culturele voorstelling werd zwaar door de mangel gehaald. Het toontje – behoorlijk blasé - waarop Elisabeth Tambwe in het Frans de danser Pascual Pakaranti interviewt, is er zo op, met een interviewster die zich als kenner profileert, als fan ook en zo danig de prestaties bewierrookt (met een van de pot gerukte vergelijking naar o.a. Pina Bausch), aan het mouwvegen slaat maar de bal – hier weliswaar heerlijk gespeeld – ook behoorlijk mis slaat.

> Recensie: War**1/2



© sinds 2008 concertnieuws.be | concertnews.be | gebruiksovereenkomst