Concertnews.be
nieuws | klassiek en instrumentaal | opera | ballet en dans | musical cabaret en revue | pop, rock,....- concerten | poll | nieuwsbrief | twitter | colofon | login



Tabs concertnews


Recensie: Slugs garden
Waar: deSingel Antwerpen
Wanneer: zondag 12 oktober 2014

Slugs

Foto's: Koen Broos

Een installatie waar je als toeschouwer deel van uitmaakt. Dat is het concept van “Slugs garden” van Fabián Barba en Esteban Donoso samen met de derdejaars dans van het Conservatorium in Antwerpen. Het heeft iets weg van een snoezelruimte, met veelkleurige kussens, lakens, gevulde zakken, verspreid. Daartussen liggen de performers die zacht bewegen als een slak, de ogen dicht, kronkelend, de omgeving aftastend. Zelf word je slak onder de slakken.

> Recensie: Slugs garden


Recensie: War**1/2
Waar: deSingel Antwerpen
Wanneer: zaterdag 11 oktober 2014

Aanvankelijk leek het een bizarre folkloristische dansvoorstelling. Daarbij werden traditionele dansen zoals de Hoko (Rapa Nui, Paaseiland), de Hula (Polynesisch, eilanden Hawaii) , de Haka (Maori, Nieuw Zeeland), de Tamuré (Tahiti en Cook eilanden) en de Hula Kahiko (Polynesisch, eilanden Hawaii) getoond. Oorlogsdansen, vaak met ritueel karakter. Maar uiteindelijk bleek “War” een ijzerscherpe aanklacht tegen vooroordelen tussen mensen. Ook het traditionele nagesprek na een culturele voorstelling werd zwaar door de mangel gehaald. Het toontje – behoorlijk blasé - waarop Elisabeth Tambwe in het Frans de danser Pascual Pakaranti interviewt, is er zo op, met een interviewster die zich als kenner profileert, als fan ook en zo danig de prestaties bewierrookt (met een van de pot gerukte vergelijking naar o.a. Pina Bausch), aan het mouwvegen slaat maar de bal – hier weliswaar heerlijk gespeeld – ook behoorlijk mis slaat.

> Recensie: War**1/2


Recensie: Rauw*
Waar: deSingel Antwerpen
Wanneer: zaterdag 13 september 2014

Rauw / Raw toont kinderen die met twee volwassenen en muzikant Thomas Devos op het podium staan. Die laatste begeleidt de voorstelling met zang en elektrische gitaar. Nummers klinken bluesy, grauw ook wel. Knappe soundscape. Veerkracht daar gaat het over, hoe kinderen die op straat leven, overleven, kind zijn en toch ook weer niet. Of breder bekeken, hoe kinderen aan hun lot worden overgelaten omdat hun ouders nooit thuis zijn. Rauw/Raw heeft iets donkers in zich maar komt ook speels over, misschien wel iets te speels. Vol goede bedoelingen, slaat het de bal wel mis.

> Recensie: Rauw*


Recensie: tauberbach***
Waar: Stadsschouwburg Antwerpen
Wanneer: zaterdag 6 september 2014

Tauberbach, de terecht bejubelde voorstelling van Alain Platel, was één avond terug te zien tijdens het Theaterfestival. Alle kaartjes voor de Stadsschouwburg geraakten dan ook moeiteloos de deur uit. Lelijkheid is dan ook nog maar zelden zo schoon op het toneel gebracht. Platel liet zijn dansers de “bastaarddans” een ongerepte, ongeremde eerder dierlijke manier van bewegen en handelen verder uitwerken. Wat we te zien kregen, is een slag in het gezicht van de consumptiemaatschappij: zij die niet meer in staat zijn te consumeren. De sociaal zwaksten uit onze samenleving, mensen die in de vierde wereld overleven, denken en handelen. Dat is op zijn zachtst gezegd confronterend.

> Recensie: tauberbach***


Recensie: The Dog Days Are Over*****
Waar: deSingel Antwerpen
Wanneer: donderdag 4 september 2014

Een uur en tien minuten naar 8 performers zien die springen. Dat is kort samengevat waar het in “The dog days are over” om draait. Maar het is wel erg kort door de bocht om te stellen dat alleen maar dat te zien is. Neen, er is veel meer. Choreograaf Jan Martens toont 8 dansers die afzien, zich letterlijk in het zweet werken. Uiteraard refereert Martens daarmee naar onze jachtige tijden die Herman Van Veen al jaren geleden in “Opzij opzij opzij” vastlegde.  Er is ook die prestatiedrang, dat bijna maniakaal bezig zijn met het lichaam – via fitnessprogramma’s, loopprogramma’s in de iPod, en diens meer – dat hier even vakkundig te kijk gezet wordt.  Telkens wanneer we zo’n maniakken te zien krijgen op straat of wanneer we voorbij een fitnesszaak passeren – die uiteraard volledige inkijk geven door de ramen - verschijnt een lach op ons gezicht. “The dog days are over” is even voyeuristisch. Maar het is ook een ode aan wiskunde, aan geometrische lijnen, ja ook aan verschillende dansvormen. Een voorstelling die rijker, gelaagder is dan aanvankelijk gedacht. Gewoonweg briljant.

> Recensie: The Dog Days Are Over*****



© sinds 2008 concertnieuws.be | concertnews.be | gebruiksovereenkomst