>>

Recensie Flanders Fields**

desc

zaterdag 6 juni 2015 Opera AntwerpenBert Hertogs

Met Flanders Fields presenteert Ballet Vlaanderen vier compleet verschillende choreografieën waarvan eentje “In Flanders Fields” van Ricardo Amarante zijn wereldpremière kende. “Moving memories” heet het als baseline op het programmaboekje. Amarante’s neoklassieke werk op muziek van Sayo Kosugi dekt die lading nog het meest van al vermits het werk de sterkste emotionele laag bezit. Dat geldt ook in zekere zin voor Dialoog van Jeanne Brabants maar in mindere mate voor het te scenische en theatrale “De groene tafel” van Kurt Jooss en “Forgotten land” van Jiri Kylian waar de vorm of de esthetiek primeert.

Recensie: Flanders Fields**

Recensie Spirit**

desc

zaterdag 9 mei 2015 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Spirit is een double bill met Noetic van Sidi Larbi Cherkaoui voor en Metamorphosis van Saburo Teshigawara na de pauze. Beide werken hebben opvallende gelijkenissen, zo weten ze pas halfweg ons richting te geven waar ze naartoe willen. Opent Noetic met een meeslepende partituur van Szymon Brzóska die filmisch, dan weer barok, tot intimistisch aanvoelt dan trekt het werk gaandeweg de kaart van minimal music, visuele én geluidspatronen die elkaar herhalen. Teshigawara kiest dan weer voor een spacy, eerder monotone sound bij de start wat eindigt in pulserende beats die zowel qua ritme als op vlak van volume opgedreven worden.

Recensie: Spirit**

Recensie Macho dancer*1/2

desc

zaterdag 14 maart 2015 deSingel AntwerpenBert Hertogs

De Filippijnse danseres Eisa Jocson bracht met “Macho Dancer” het nachtleven uit haar geboorteland naar Antwerpen. Mannen die zowel mannen als vrouwen imponeren met hun uiterst mannelijke en dus ook stoere, dans. Daar wou Jocson het fijne van weten en dus vroeg ze op de man af enkele dansers om als vrouw zo’n dans neer te kunnen zetten. Met “Macho Dancer” integreert ze dus het (trans)gender-thema in haar voorstelling. Met cowboyboots aan stampte ze meermaals furieus op de paar podiumelementen waar het publiek rond zat.  Een dominante man zette ze dan ook neer, weerspiegeling van de maatschappij waarin ze leeft. Want geld betekent macht in haar land, lang niet het enige waar het kapitalisme zegeviert. En ook al zette Jocson een erg geloofwaardige mannelijke, stoere , hoekige choreografie neer met soms ook extreem trage bewegingen, toch was ze ons nog voor zo’n 15% te vrouwelijk. Vooral in de geur toen ze traag, met onbloot bovenlijf (kleine borsten, platte buik, zandlopermodel) voorbij ons stoeltje passeerde (die zoete douchegel/parfum/deo!),  en ook in het stilstaan, en zacht achteruitgaan merkten we aarzeling, twijfel. Wat op zijn zachtst gezegd atypisch is voor een macho. Welke macho komt er nu op zijn stappen terug?

Recensie: Macho dancer*1/2

Recensie Coke1/2

desc

donderdag 12 maart 2015 deSingel AntwerpenBert Hertogs

De beste voorstelling die je in je ganse leven hebt gezien als je een voetbalveld aan lijntjes bij elkaar gesnoven hebt. Dat is de harde niet mis te verstane kritiek aan het adres van de Duitse choreograaf Arco Renz.  Een dragqueen die letterlijk glitters van de jurk verliest tijdens zijn act. 4 Van de zes dansers die al na een minuut op het podium geen klein beetje staan te zweten, neen, ze staan te lekken! Een danstaal die wel erg repetitief is, waar na een half uur al alle elementen op zijn en Renz de volgende veertig minuten  nog nauwelijks iets aan toevoegt,...  Alles is plastic en kunst-matig lijkt dan ook het credo van deze voorstelling. Net als de plastic stoel, reepjes die het doek vormden, en de kledij. Qua niveau een kunstinstelling als deSingel onwaardig, flirtend met amateurisme. Dat was Coke kort samengevat. Een voorstelling met – letterlijk ook – een geurtje aan (die plastic!).

Recensie: Coke1/2

Recensie AH HA van Voetvolk*****

desc

dinsdag 10 februari 2015 Bourla AntwerpenBert Hertogs

AH HA ontleedt de beweging en (gelaats)expressie van de extase, het geluk op een haarscherpe manier. Voetvolk heeft met deze dansvoorstelling van choreografe Lisbeth Gruwez die tevens instond voor het concept een ge-ni-ale choreografie in huis die slim van de slow motion gebruik maakt om menselijke gedragingen in het verleidingsproces uit te vergroten. De dansers buigen in het begin zeer stapsgewijs hun lichaam voor een green key alsof ze aan het poseren zijn voor een fashion shoot. Alle types zijn aanwezig: de seut, de hipster, de alternatieve griet, de nerdy wat wereldvreemde kerel en de coole stoere gast.

Recensie: AH HA van Voetvolk*****

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news