Concertnews.be
nieuws | klassiek en instrumentaal | opera | ballet en dans | musical cabaret en revue | pop, rock,....- concerten | poll | nieuwsbrief | twitter | colofon | login



Tabs concertnews


Recensie: AH HA van Voetvolk*****
Waar: Bourla Antwerpen
Wanneer: dinsdag 10 februari 2015

AH

Foto's: Michel Petit

AH HA ontleedt de beweging en (gelaats)expressie van de extase, het geluk op een haarscherpe manier. Voetvolk heeft met deze dansvoorstelling van choreografe Lisbeth Gruwez die tevens instond voor het concept een ge-ni-ale choreografie in huis die slim van de slow motion gebruik maakt om menselijke gedragingen in het verleidingsproces uit te vergroten. De dansers buigen in het begin zeer stapsgewijs hun lichaam voor een green key alsof ze aan het poseren zijn voor een fashion shoot. Alle types zijn aanwezig: de seut, de hipster, de alternatieve griet, de nerdy wat wereldvreemde kerel en de coole stoere gast.

> Recensie: AH HA van Voetvolk*****


Recensie: 100 jaar magie Disney On Ice***
Waar: Lotto Arena Merksem
Wanneer: vrijdag 6 februari 2015

Meer dan 26 000 toeschouwers verwacht de Lotto Arena dit weekend voor wat ondertussen een traditie is geworden: Disney On Ice. Thema dit jaar is “100 jaar magie” wat garant staat voor de grootste ijsshow die Disney on tour heeft. De productie heeft zestien trucks nodig. Er is vuurwerk, er zijn special effects met vliegende elementen, maar vooral er is véél, zeer veel te zien op het ijs: met maar liefst 65 (sprookjes)figuurtjes uit 18 verhalen, is het van begin tot einde de ogen uitkijken. “100 jaar magie” is een straffe show, met prachtig romantisch kunstschaatsen in duo (paarrijden), tot geweldige massascènes in formatie ijsschaatsen (synchroonschaatsen). Verbluffend noemen ze dat.

> Recensie: 100 jaar magie Disney On Ice***


Recensie: The Dog Days Are Over***
Waar: Bourla Antwerpen
Wanneer: vrijdag 30 januari 2015

“Als ik aerobics wil zien, dan ga ik wel naar een fitnessclub. Waar is hier de esthetiek? Waar is hier de boodschap?“ - “Eén lang gerokken SM-nummertje. Als ze daar in het begin staan te springen, leek het wel of de choreograaf vergeten is om de handboeien aan te doen.“ - “De hysterische vrouwen, die hypnotiseur Messmer tijdens de Franse revolutie rondom de meiboom liet springen, zijn terug“. De meningen zijn verdeeld over het prachtige stuk van Jan Martens.

> Recensie: The Dog Days Are Over***


Recensie: Don Quichot***
Waar: Stadsschouwburg Antwerpen
Wanneer: zondag 25 januari 2015

Don Quichot, gebracht door Ballet Vlaanderen, is een erg wervelende, vrolijke voorstelling. Een ode aan de vreugde, aan de levenslust ook. Een klassieke productie waar enkele belletjes van de tamboerijnen vlogen tijdens de première door de intensiteit van de (op volksdans geïnspireerde) choreografieën. Knap hoor trouwens hoe professioneel het ballet die wegwerkte van het podium. De flamenco is niet ver weg, Spaanse passie (én furie) brengen het zuiderse temparement naar boven in de Stadsschouwburg in Antwerpen. Het tweede bedrijf is dan weer anders van aard, met meer gipsy-approach, voetgestamp ook en Oosterse invloeden. En de finale? Die blijkt helemaal spek voor de bek van het droomduo Aki Saito (Kitri) en Wim Vanlessen (Basilio) die er dan al een behoorlijk aantal moeilijke lifts en pirouettes op heeft zitten.

> Recensie: Don Quichot***


Recensie: Hunter van Meg Stuart**
Waar: deSingel Antwerpen
Wanneer: donderdag 15 januari 2015

Hunter

Foto's: Iris Janke

Hunter van Meg Stuart heeft iets tegenstrijdigs in zich. Zo zet de choreografe zich af tegen het bloggen. Online communities kunnen volgens haar niet op tegen communities in het echte leven. Maar ook het klassieke “naar een theater gaan” neemt ze op de korrel. Massaal Ikea kasten tegen de grond keilen, of bloed komen geven of zo, als event dat lijkt haar wel wat. De contradictie zit ‘m in het feit dat “Hunter” eigenlijk een live blog is, maar dan in real life in een zaal met een straffe geluidscollage (gesproken tekst in combinatie met frequentiestoringen en muziekfragmenten van onder andere Bowie, Yoko Ono, Blondie (One way or another)) die we horen, de live papieren/foto/… -collage die ze maakt aan het begin, de videofragmenten in combinatie met dans én een toespraak van Stuart waarin ze een deel verklaart van de beeldenstorm, de information overload die ze op ons loslaat.  Hunter is hoogstpersoonlijk, misschien wel net iets té. Wat ze wint aan authenticiteit verliest ze dan weer door zo veel te tonen (waarbij je gewoon de samenhang, ja de lijm hier en daar mist). “Dit had ze even goed op café kunnen zeggen” hoorden we dan ook een student achteraf verklaren. Er is iets van, al flirt Stuart niet met banaliteiten.

> Recensie: Hunter van Meg Stuart**



© sinds 2008 concertnieuws.be | concertnews.be | gebruiksovereenkomst