>>

Recensie Nesten ★★★★1/2

desc

zaterdag 28 december 2019 DE Studio AntwerpenBert Hertogs

Toen Anna Bentivegna, Zoë Demoustier en Ayrton Fraenk nog studeerden, ontstond aan de Mime Opleiding in Amsterdam hun eindwerk nesten. Die is nu uitgegroeid tot een volwaardige kinderproductie waar niets op af te dingen valt. Als een ode aan geborgenheid, een zoektocht naar een knus dak onder je hoofd, een warm nest, een thuis, voelt deze prachtige woordeloze emotionele voorstelling dan ook aan. Zien we ze in het begin nogal op zichzelf en solo hun plek proberen te vinden tussen een groot doek aan krantenpagina’s en enkele dozen, dan zien we ze op den duur de boog maken dat ze het sterkst zijn (en bij uitbreiding de beste overlevingskansen hebben) om samen de handen in elkaar te slaan.

Recensie: Nesten ★★★★1/2

Recensie Traces ★★★★

desc

vrijdag 13 december 2019 KVS BrusselBert Hertogs

Een makkelijk leesbare dansvoorstelling die aanspoort om vriendelijk om te gaan met de natuur dat is Traces van Wim Vandekeybus en Ultima Vez. Op de backdrop die van de hand is van Patrick Vantricht zien we een bos, geïnspireerd op de laatste Roemeense oerbossen, het decor is dan weer geschilderd over de diagonaal, van links vooraan het podium tot rechts achteraan en daar naar boven hellend: een weg met twee rijstroken met een onderbroken witte lijn in het midden. Verder staat er rechts vooraan iets wat op een afvalcontainer lijkt en zien we Trixie Whitley samen met muzikanten Marc Ribot, Shahzad Ismaily, Ben Perowski en Daniel Mintseris achter enkele autobanden staan. Een beregoede voorstelling dachten we halfweg als eindconclusie – niet verlegen om een cliché van jewelste meer of minder boven te halen – maar na anderhalf uur kijken we toch op de klok en blijkt het aanvankelijke tempo en de dynamiek toch wat uit Traces te geraken. Dat komt omdat het gezelschap de vloer die met wit krijt bezaaid lijkt met nat als een spons op een zwart schoolbord terug schoonveegt en daar in het midden opnieuw een baan met twee rijstroken tekent die van achter naar voor loopt.

Recensie: Traces ★★★★

Recensie Level Q ★★★★

desc

maandag 11 november 2019 CC DeurneBert Hertogs

Het spelplezier druipt er af bij Level Q van Lap vzw. In die zin dat de organisatie een heuse Lapdag organiseerde in het CC van Deurne. Met spelletjes, workshops, en de mogelijkheid om hun twee voorstellingen te zien: ‘Choco of kaas’ en hun recentste ‘Level Q’. En tussenin, op de middag was er tijd om te eten: boterhammen met choco of kaas, of wat had je gedacht.

Recensie: Level Q ★★★★

Recensie Tanz ★★★

desc

zaterdag 9 november 2019 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Dé anticlimax van het jaar daarvoor tekent Florentina Holzinger met Tanz in deSingel. Haar productie die het Zwanenmeer meets Roodkapje brengt in een mengeling van stuntshow, goochelshow, en mix van ballet (het romantische ballet) met hedendaagse dans werkt namelijk naar de bevrijding toe van de vrouw (of de emancipatie als je wil). Hier de zwaan die zich moet vrij dansen. Ook de ganse voorstelling werkt naar die scène in het tweede bedrijf. Voor het zover is moet een danseres in de veel te lange intervalscène een briefje van 50 euro terug zien te vinden in het publiek. Het biedt haar tevens de gelegenheid om nog even te vragen of iedereen het programmablaadje goed gelezen heeft. Daarin staat vermeld dat het een expliciete voorstelling is met bloed en zelfverminking, wat in de tweede act aan bod komt. Soms is Tanz nochtans erg braaf. Twee vrouwen plassen live in emmers maar doen dat aan de zijkant van het podium nauwelijks belicht en in zijaanzicht. Maar toegegeven, het heftigst van al zijn twee scènes die gepland zijn voor het tweede deel. In één daarvan zien we Beatrice Cordua een rat baren op het hiphopnummer ‘Inside’ van Jacquees dat ze meelipt terwijl er veel kunstbloed rond haar vagina gespoten wordt. Lucifire krijgt twee vleeshaken net onder haar schouderbladen ingebracht. Bedoeling is dat ze op die manier met musketons eraan naar boven gehesen zou worden om zo het hoofdstuk ‘een dikke huid hebben’ af te ronden. Maar de act gaat niet door zoals gepland. Officieel luidt het dat het om een technisch defect gaat. Dat is niet zo. De vrouw die de act moet doen, weigert last minute omdat ze zich niet opperbest voelt vanavond.

Recensie: Tanz ★★★

Recensie As long as we are playing ★★

desc

vrijdag 1 november 2019 HetPaleisBert Hertogs

Speels maar veel te vrijblijvend en nergens naartoe werkend is de jongste dansvoorstelling As long as we are playing van Kabinet K, Lod Muziektheater en hetPaleis die in Antwerpen in première ging. Joke Laureyns en Kwint Manshoven baseerden zich op hoe kinderen zich gedragen tijdens een spel, en spelen op zich bij het maken van hun choreografie. Hoewel het premièrepubliek laaiend enthousiast reageerde – er zaten dan ook wel wat familieleden van de kinderen te glunderen in hun theaterzetels – bleven wij volledig op onze honger zitten. In die zin dat de zoveelste keer vliegertje spelen met een kind en daarmee cirkels draaien op den duur behoorlijk begint te vervelen door die herhaling. De voorstelling die nochtans erg goed begint en er aanvankelijk een snel tempo op nahoudt, valt gaandeweg zo goed als stil, en ook de creativiteit lijkt na verloop van tijd helaas opgebruikt. Het eindbeeld: pentanquen om balletjes of andere voorwerpen in een ring te gooien voelt al even laid back aan als de voorspelbaarheid en het gemak van deze voorstelling waarvan de live muziek van Thomas Smetryns (mee door de kinderen gespeeld, zo horen we Lorenz Ludovic Maes op trompet en zang, Aya Vanvinckenroye op fagot, Nona De Neve op drums, trompet en ukelele en Marieke Berendsen op viool, synths en drums en sneren ze al eens naar avant garde ook) en soundeffecten (een knikker die in een cimbaal draait) beter is dan de choreografie an sich.

Recensie: As long as we are playing ★★

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter