>>

Recensie Willy Sommers Live ★★★1/2

desc

zaterdag 31 augustus 2019 Gemeentepark SchotenBert Hertogs

Dé publiekstrekker op Parkhappening Schoten was met stip Willy Sommers. Met een set van 75 minuten bracht ie zijn hits voor de allereerste keer naar het Gemeentepark. De zestiger zat duidelijk op een wolk. Rammstein, Ed Sheeran, #LikeMe en Billie Eilish heeft ie deze week namelijk allemaal geklopt met zijn nieuwe album ‘Sommers of ‘69’ want die komt op twee de Ultratop binnengevlogen. In dat album gaat ie terug naar het einde van de jaren ’60, naar zijn roots als zanger ook, toen ie bij The Yeats Engelstalige covers van onder andere Creedence Clearwater Revival en The Rolling Stones zong. Daaruit bracht ie ‘Je brengt me van de wijs’, een cover van ‘Judy In Disguise (With Glasses)’ van John Fred & His Playboy Band waar de basgitaar lekker in mocht doorklinken. Sommers bracht een jukeboxconcert om u tegen te zeggen dat zowel jong en oud kon plezieren in Schoten. Hij trok onomwonden de kaart van het positivisme en de ambiance. De ene keer in een folky, dan weer in een rock-, of in een schlagerjasje. Hulde aan zijn live band waar hij ondertussen een jaar mee op tour is. De arrangementen klinken erg fris, jong en modern, denken we maar aan die meebruller ‘Als een leeuw in een kooi’ waar het publiek spontaan mee meezwaait, die onder andere via die gitaren rockachtig klinkt, terwijl ‘Het water is veel te diep’ met die heerlijke synthesizerriff en aanzwellende gitaren, nog steeds een dijk van een song is, ook dertig jaar na datum.

Recensie: Willy Sommers Live ★★★1/2

Recensie De Romeo’s ★★★★1/2

desc

zondag 25 augustus 2019 Stadscentrum MechelenBert Hertogs

Totaal los. Zo gingen de Romeo’s tijdens hun vuurdoop op Maanrock. Voor de allereerste keer in hun zestienjarige carrière als trio mochten Chris Van Tongelen, Davy Gilles en Gunther Levi de Grote Markt in Mechelen in lichterlaaie zetten. Dertig graden en een brandende zon of niet, dat hield de fans niet tegen om eens goed te feesten. Eerder zagen we dat Mechelaars op Maanrock weten wat feesten is, denken we maar aan de passages van The Magical Flying Thunderbirds aan het grootste gratis stadsfestival in Vlaanderen. ‘Het wordt een topfeest!’ beloofden de Romeo’s en ze hielden woord. Al vanaf de eerste seconde had de ambiancegroep het publiek in hun zak. Meezwaaien? Check. Het publiek ‘Hey Hey. Hoo Hoo.’ laten scanderen alsof ze op Tomorrowland stonden? Check.

Recensie: De Romeo’s ★★★★1/2

Recensie Sons ★★★★

desc

zaterdag 24 augustus 2019 Stadscentrum MechelenBert Hertogs

Door onze collega’s wordt de onversneden rechttoe rechtaan-rock zoals die te horen is in het geweldige ‘Ricochet’ van Sons soms verkeerdelijk beschreven als ‘simpele gitaarlijnen’ en ‘rock muziek die niet al te moeilijk is’. Na hun openbare repetitie op het marginaal studentikoos zuipfestijn in Kiewit dat tijdens haar 34e editie het vendelzwaaien ontdekte, waren de vier uit Melsele klaar voor het échte werk op het belangrijkste en gezelligste gratis stadsmuziekfestival dat de Antwerpse provincie rijk is: Maanrock. De maan was dan nog wel niet zichtbaar van de partij tijdens hun optreden, de rock des te meer. Band én publiek hadden er zin in. Topoptreden.

Recensie: Sons ★★★★

Recensie Rudimental ★★★

desc

zondag 18 augustus 2019 Paleizenplein BrusselBert Hertogs

De Britse drum ’n bass band Rudimental zagen we eerder deze zomer al een puik optreden afleveren op Balaton Sound Festival in Hongarije. Of ze dat nog eens dunnetjes konden overdoen op het Paleizenplein in Brussel tijdens BSF? Reken maar! Met ‘Let’s have some fun’ spoorde de band ons aan om plezier te hebben tussen kwart voor negen en kwart voor tien ‘s avonds. En hoewel de bassen zeker tijdens de eerste nummers – ‘Bloodstream’ van Ed Sheeran verzoop er bijvoorbeeld in - veel te zwaar de rest overstemden, werd het ook gewoon een feestje voor het koninklijk paleis waar de vlag deze keer gehesen was. Een feestje waarbij Rudimental het beste opspaarde voor het laatst.

Recensie: Rudimental ★★★

Recensie Hooverphonic ★

desc

vrijdag 16 augustus 2019 Paleizenplein BrusselBert Hertogs

Een optreden waarna je al je Hooverphonic-platen meteen naar de kringloopwinkel wil doen of op een tweedehandssite gooien, leverde de band op BSF af. Zeker, Alex Callier riep het Paleizenplein op om zijn infantiel ‘lalala’-deuntje te zingen voor tolerantie zodat koning Filip en koningin Mathilde – die hij aanvankelijk verkeerdelijk nog als prins en prinses bestempelde tot grote hilariteit van het publiek overigens - dat tot aan de andere kant van de stad zouden horen. Die vlieger ging niet op en Callier ging mega zwaar op de bek, kreeg niet de publieksinteractie waar ie op gehoopt had en moest dat zelf erkennen met een beteuterd ‘het is ok’ waarin hij eigenlijk het tegenovergestelde zei van wat ie écht voelde. Kijk, als het al zover is gekomen dat je je kinderachtig melodietje moet slijten en het publiek moet aanporren om mee te doen zogezegd voor de goede zaak, terwijl de goede zaak alleen maar om het ego van Callier te plezieren draait, heeft het overwegend Franstalige publiek gewoon gelijk om die plat opportunistische man die schaamteloos zogezegd wil meesurfen op de vibe van de goede zaak eens goed in zijn hemd te zetten. Absoluut, wij zijn voor tolerantie. Maar een schandalig slecht optreden, dat zo bedroevend was dat zelfs de weergoden er van begonnen te huilen (zo klonk de samenzang tussen Luka en gitarist Pieter Peirsman tijdens ‘The night before’ bijvoorbeeld erg vals en werkte het wandelingetje tussen de twee op de catwalk bij ‘Badaboum’ voor geen meter), hoeven wij niet te tolereren. Shame on you Hooverphonic.

Recensie: Hooverphonic ★

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter