>>

Recensie Kommil Foo in concert

desc

vrijdag 13 januari 2017 De Roma BorgerhoutSascha Siereveld

We hadden er naar uitgekeken: opnieuw een muzikale voorstelling gevuld met liedjes die de gebroeders Walschaerts in de loop der jaren geschreven hadden in functie van hun theatervoorstellingen, maar dan gebracht met extra instrumentale ondersteuning. Het probleem met hoge verwachtingen is dat het voor de artiesten vaak moeilijker wordt om deze waar te maken, maar Kommil Foo wist ze perfect in te lossen … en meer.  Nog nooit hoorden we zo een innemende versie van “Zuster” dan hier in De Roma. Het werd gebracht in haar meest pure vorm met Raf op zijn akoestische gitaar en Mich die gevoelig de zang voor zijn rekening nam. En naar het einde toe kwam er dan een heel klein beetje warmte en diepgang van de driekoppige blazerssectie die net dat kleine beetje extra leverde om het gevoel nog juister te zetten. “Tram 17” kreeg de klank van de blues mee en werd mee gekleurd door de snijdende tonen van de elektrische gitaar. Dit arrangement van Gwen Cresens klonk helemaal anders dan het origineel en wist optimaal gebruik te maken van de achtkoppige live-band die de gebroeders bijstond bij dit muzikale avontuur. Het werd een avond waarin de liedjes van Kommil Foo muzikaal werden vergroot of juist in een nieuw jasje werden gestoken. Soms klonk het allemaal vertrouwd en op andere momenten mochten we de nummers herontdekken. Maar bovenal was het vooral een avond genieten van de pareltjes die Raf en Mich in de voorbije decennia al geschreven hadden.

Recensie: Kommil Foo in concert

Recensie Radio 1 Bowie Sessie

desc

maandag 9 januari 2017 Ancienne Belgique BrusselBert Hertogs

Theatraal vol drama en show, braaf, stout, eigenwijs, alternatief, commercieel en afgemeten. David Bowie die exact een jaar geleden stierf en mocht ie nog leven 70 zijn geworden, was het allemaal. Ozark Henry, SX, Stef Kamil Carlens, Stijn Meuris, Johannes Verschaeve (van The Van Jets), Noémie Wolfs, Tutu Puoane en Compact Disk Dummies brachten een hommage aan de Britse artiest op de vooravond van de eerste verjaardag van zijn overlijden. Elk op hun manier. Gek genoeg bleven de artiesten erg vaak binnen de lijntjes kleuren van de gekende arrangementen. En als ze hun eigen ding deden met een song, bleek dat zelden het nummer ten goede te komen.

Recensie: Radio 1 Bowie Sessie

Recensie Soulsister 30 jaar

desc

vrijdag 23 december 2016 De Roma BorgerhoutSascha Siereveld

Dertig jaar geleden braken ze door met hun debuutsingle “You Get To Me” en ondertussen zijn ze een beetje de Rolling Stones van Vlaanderen geworden: niet meer van de jongsten, terend op de successen van vroeger, maar nog altijd trekken ze overvolle zalen, spelen ze tijdloze muziek en weten ze hun publiek te geven waar het voor komt. De Roma in Borgerhout was dan ook tot aan de nok gevuld met veertigers en ouder die kwamen genieten van het nostalgische feestje dat Jan Leyers en Paul Michiels voorzien hadden. En ja, de hoge noten wilden niet altijd op exact de juiste toon uit de keel komen, maar dat nam niet weg dat de twee heren van Soulsister een heerlijke show afleverden waarin ze aantoonden dat hun muziek probleemloos de tand des tijds had overleefd. Zelfs in hun meest naakte vorm, bleven hits als “Through before we started” en “Facing love” moeiteloos overeind.

Recensie: Soulsister 30 jaar

Recensie Trixie Whitley

desc

woensdag 21 december 2016 De Roma BorgerhoutBert Hertogs

‘Ik vertrouw erop dat die connectie er is.’ zegt Trixie Whitley in de Roma voor ze ‘Closer’ aanvat. ‘Jullie voelen zo ver weg.’ meldt ze nog. Dat geldt ook voor de Gentse uit New York. De vrij recente nieuwe luidsprekers in de Roma plaatsen haar stem steevast achter het ritmische spel op haar elektrische gitaar. Niet zelden klinkt de zangeres ook wat ijl (in ‘Soft spoken words’ bijvoorbeeld), alsof ze ver in een of andere bokaal (zoals in ‘Gradual return’) aan het zingen is. ‘Er staat veel ruimte tussen ons’ weet ze. Zo verwijst ze naar de barriers tussen podium en het publiek. Een frontstage die voor dit optreden speciaal gecreëerd werd. Niet dat de Roma een frontstage standaard heeft tussen podium en publiek namelijk. Voor de afstand werd dus zelf gezorgd door de entourage van Whitley die er nauwelijks in slaagde om connectie te maken met haar publiek. Daarvoor ontdooide ze te laat en bleek vooral de akoestiek van de Roma tegen te werken. Vreemd want met de oude geluidsinstallatie hebben we dat vroeger nooit voorgehad.

Recensie: Trixie Whitley

Recensie The Colorist en Emiliana Torrini

desc

maandag 19 december 2016 Bourla AntwerpenVanessa Thijs

De prachtige zaal van de Bourla was echt ideaal voor het optreden van Emiliana Torrini & The Colorist en die was dan ook afgeladen vol. Bij de start van het concert kwamen eerst de muzikanten van het orkest The Colorist de intro spelen van het nummer “Jungle Drum”. Emiliana verscheen in een kleurrijk kleedje met bijpassende nylon kousen op het podium bij het tweede nummer “Caterpillar”. De zwangere Ijslandse/Italiaanse zangeres klonk prachtig en paste perfect bij de tonen van The Colorist. Ze was wel bij de start van het optreden een beetje zenuwachtig en dat zei ze ook aan het aanwezige publiek.

Recensie: The Colorist en Emiliana Torrini

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news