>>

Recensie Private View**

desc

woensdag 13 mei 2015 Opera AntwerpenBert Hertogs

Een wereldcreatie. Daarmee opende de vierde editie van het nog relatief jonge Antwerpse festival Opera XXI waar modern muziektheater onder de aandacht wordt gebracht. Annelies Van Parys, huiscomponiste bij Muziektheater Transparant, verliet de Oude Grieken als thema en ruilde het in voor Hitchcock.  Uitgangspunt – géén remake dus, wel inspiratiebron – is de film Rear Window van Hitchcock uit 1954 waarin een fotograaf die aan zijn rolstoel gekluisterd is de buur via zijn achterraam begluurt. De fotograaf verdenkt zijn overbuur ervan dat hij zijn vrouw vermoord heeft. In Private view is het vooral de geestestoestand van mensen die in een anoniem appartementsblok wonen het centrale thema. Vanuit hun sociaal isolement worden mensen bekeken en kijken ze als voyeurs  zodat ze veronderstellingen aannemen als feiten. Daardoor worden ze paranoïde. Met dat gevoel stuurt Van Parys de toeschouwer die de rol inneemt van voyeur ook naar huis.

Recensie: Private View**

Recensie Un Ballo in maschera**1/2

desc

dinsdag 12 mei 2015 De Munt BrusselBert Hertogs

Met Un Ballo in Maschera van Verdi sluit de Munt zijn seizoen 2014-2015 af. Dat is nu al een historisch gegeven omdat de zaal tot het voorjaar van 2016 dicht zal zijn wegens renovatiewerken en tot dan moet uitwijken naar Bozar, het Koninklijk Circus en de Hallen van Schaarbeek.  Regisseur Alex Ollé plaatst het verhaal in een Orwelliaanse context:  het futuristische 1984 en een maatschappij waar een totalitair regime heerst. Daar wringt net het schoentje van deze productie. Verdi’s opera is een melodrama, en heeft dus ook behoorlijk wat lichte kenmerken zowel in tekst als in muziek.  Dwarsfluiten begeleiden speels en vrolijk Koning Gustav die verliefd is op de gehuwde Amelia.  Haar man René Ankarström komt er achter, en sluit zich aan bij een groep samenzweerders (Ribbing en Horn) die de koning willen ombrengen.  Ankarström zal de klus zelf klaren op het einde terwijl het volk die daad afkeurt (“Ankarström! Ach! Dood en schande over de verrader! Laat het zwaard hem verscheuren, het zwaard der vergelding!”), ook al omdat Amelia puur en zuiver is gebleven.  Lees: er was buitenechtelijke liefde, maar ze kleurden nog mooi binnen de lijntjes van het toelaatbare. Gustav is dus slachtoffer van blinde jaloezie en blijkt ook nog eens een groot man omdat ie vergiffenis schenkt aan zijn belager(s). Dat gegeven blendt onvoldoende met een scenografie die het volk toont als grijze meute, iedereen als nummertje toont.

Recensie: Un Ballo in maschera**1/2

Recensie La Juive***

desc

woensdag 29 april 2015 Opera AntwerpenBert Hertogs

Regisseur Peter Konwitschny is terug in Opera Vlaanderen na zijn eerdere regies voor Don Carlos (2010) en Aïda (2011). Deze keer nam ie La Juive (de Jodin) van Fromental Halévy onder handen in een libretto van Eugène Scribe. Een grand opéra die in 1835 zijn première kende. Groots en scenisch,  een love story in een historisch kader in vijf bedrijven, met verwijzingen naar actuele conflicten en een erg rijke klank van koor en orkest die alles uit de kast mogen halen, zijn zowat de karakteristieken voor dit vroeg 19de eeuwse genre. In La Juive (de Jodin) gaat het op het eerste zicht over verboden liefde (een Joodse die eigenlijk Christelijke roots heeft met een Christen), over gemeenschappen die met elkaar botsen en elkaars waarden en gebruiken opdringen, over mensen die een fout oordeel vellen over leven of dood van een burger. Maar eigenlijk is het een uiterst liberale opera – de Belgische Grondwet die ook dat uitademt dateert uit die periode – die de hypocrisie van het geloof aanklaagt. Het libretto is ook wel wat cynisch over de liefde, bevat ironie én is tevens ook scherp voor de ondernemer/zelfstandige. Scherp voor alles en iedereen quoi.

Recensie: La Juive***

Recensie Penthesilea**1/2

desc

dinsdag 31 maart 2015 De Munt BrusselBert Hertogs

Eerder dan een verhalende opera, is de wereldcreatie Penthesilea naar Heinrich von Kleist van Pascal Dusapin een state of mind-opera geworden van constante spanning tot het einde tussen Penthesilea en Achilles. Een uitgebeend conflict dat op het scherpst van de snee gevoerd wordt tussen twee opponenten, een battle of the sexes, waar de vrouw – in tegenstelling tot de Griekse mythologie zoals beschreven in de Illias van Homerus - niet verliest, maar het recht in eigen handen neemt nadat Achilles door haar is omgebracht (ook hier wordt een loopje met de mythologie genomen). Het dierlijke – in de video wordt verwezen naar leerlooiers, het afschrapen van het vel – is steeds, atypisch voor het medium opera – aanwezig, verwijzing naar de mens die zich dierlijk gedraagt. Dit wil zeggen dat er opvallend veel gekropen, geslopen en gerold wordt over het podium dat refereert naar slachterijen/slachtpartijen. Een donkere setting dus die zich ook uit in de muziek met veel glissandi voor koperblazers (trompet, tuba met demper), stevige accenten voor pauken en percussie (slaan op een metalen plaat) terwijl de constante spanning door de harp en een betokkelde cimbalon – familie van de cither, een instrument dat Achilles volgens de Griekse mythologie leerde bespelen van zijn vader Phoinix – op niveau gehouden wordt.

Recensie: Penthesilea**1/2

Recensie Don Giovanni**

desc

dinsdag 17 maart 2015 Opera AntwerpenBert Hertogs

Met Don Giovanni – 50 tinten grijs avant la lettre eigenlijk - is Opera Vlaanderen toe aan de tweede Mozart-Da Ponte opera van drie die Guy Joosten regisseerde. In Gent wordt in juni exclusief “Le nozze di figaro” hernomen. De voorstelling zou volgens Aviel Cahn, de intendant van het operahuis, niet meer naar Antwerpen komen. Don Giovanni is vergeleken met “Le nozze di figaro” en “Cosi fan tutte” wat aan de lange kant. Lees: componist en librettist weten niet altijd de aandacht te houden van het publiek, wat nog los staat van het verhaal dat wat repetitief is (twee maskerades gevolgd door ontmaskering, twee vrouwen die net op tijd gealarmeerd worden en zo uit de handen van Don Giovanni vallen). Het hoofdthema: seks in al zijn geuren en kleuren. Bij Joosten is het hulpje van Don Giovanni homo (de Slovaakse bas Stefan Kocan speelt de rol van Leporello), Don Giovanni (Josef Wagner) zelf – hoewel hij een voorkeur voor vrouwen heeft – biseksueel (hij deed het verkleed als Leporello namelijk met een van diens liefjes). “Wie aan één enkele vrouw trouw is, doet de ander te kort.” zo redeneert Don Giovanni en praat ie zijn gedrag goed.

Recensie: Don Giovanni**

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news