>>

Recensie Macbeth ★★★★

desc

zondag 30 juni 2019 Opera AntwerpenBert Hertogs

Grenzeloze ambitie (zonder plan) en machtshonger: het kan goed fout lopen als (politieke) leiders met die kenmerken aan de macht geraken. Dat is dan ook hét hoofdthema van Shakespeares Macbeth, in een libretto gegoten door Francesco Maria Piave en op muziek gezet door Verdi waarmee intendant Aviel Cahn afscheid neemt van Opera Vlaanderen. Voor de derde keer doet ie beroep op de Duitse regisseur Michael Thalheimer. Eerder bracht hij de Verdi-opera’s La Forza del Destino (2012) en Otello (2016) naar Antwerpen. Wie concertnews.be wat volgt, wéét dat we totnogtoe geen grote fan waren van Thalheimers werk bij Opera Vlaanderen. Diens Otello vonden we alle operaclichés opeenstapelen zoals de uitgestrekte hand als beeld van verlangen in verder een erg statische scenografie die we voor geen meter konden smaken. Wat de ene ‘uitgepuurd’ noemt, vinden wij op scenografisch vlak ronduit saai en slaapverwekkend. Ook zo tijdens de eerste twee bedrijven van deze Macbeth. Het lichtplan van Stefan Bolliger blijkt daarnaast nog eens erg conventioneel met fel wit licht dat de bliksem en het gevaar voorstelt, rode belichting voor de wraak en wit tegenlicht vs. verduistering en op het einde het omgekeerde daarvan als beeld van in en uit een duistere periode geraken.

Recensie: Macbeth ★★★★

Recensie Tsaar Saltan ★★★★

desc

zaterdag 29 juni 2019 De Munt BrusselBert Hertogs

Een eeuw(igheid) geleden is het dat Tsaar Saltan van Nikolay Rimsky-Korsakov uit 1900 nog in de originele Russische taal te horen was in de Munt. De recentste opvoering dateert er namelijk van 1926, maar was toen in het Frans. Nu brengt de Munt opnieuw het origineel op de planken én voegt de Russische regisseur Dmitri Tcherniakov een extra laag aan het sprookje. Het personage waar alles om draait, tsarevitsj Gvidon (sterk gezongen én gespeeld, let op de non-verbale expressie door Bogdan Volkov die weet te overtuigen in zijn Munt- en roldebuut), de zoon van de tsaar en de tsarina, blijkt namelijk een autist en pas op het einde wordt ie herenigd met zijn biologische vader (de Kroatische bas Ante Jerkunica) nadat de intriges van de zussen van de tsarina en Babaricha aan het licht zijn gekomen. Zij wilden namelijk ook trouwen met de tsaar, maar het aanbod van hun zus Militrissa: een krijger baren, was groter.

Recensie: Tsaar Saltan ★★★★

Recensie Don Giovanni ★★★★1/2

desc

zondag 16 juni 2019 Palais Garnier ParijsBert Hertogs

In de nasleep van #MeToo een opera over dé bekendste verleider – Don Giovanni (Don Juan) regisseren van Mozart uit 1787, is een easy piece voor iedereen. Het is dan ook de verdienste van onze Belgische topregisseur Ivo Van Hove en zijn trouwe scenograaf en lichtontwerper Jan Versweyveld dat ze een politiek statement durven maken op het einde van dit ‘dramma giocoso’ in twee bedrijven. De twee uiten niet mis te verstane kritiek op een deel van het publiek, op het kapitalisme en neo-liberalisme waar alles om het geld draait en houden het operapubliek (dat er doorgaans warmpjes inzit) zo een spiegel voor. Dat zien we treffend in het tweede bedrijf wanneer Don Giovanni, nochtans een man die tot de hogere klasse behoort (wat hem een ideaal lokaas bezorgt waarmee ie het plattelandsmeisje Zerlina kan verleiden zodat ze uit haar situatie gehaald kan), als een zwijn (zoals Russische toeristen in een all-in hotel aan het buffet zich gedragen) zich stort op de spaghetti en de volgende gang. Hun Don Giovanni leest daarbij ook even als een parodie op de Vagebond uit Disney’s Lady en de vagebond. Met dat verschil dat er geen lady aan tafel zit, wel Leporello, zijn knecht die al van bij de start van de opera zijn taak beklaagt. De knecht is echter een platte opportunist die als ie wat extra geld toegestopt krijgt gerust een oogje wil dichtknijpen.

Recensie: Don Giovanni ★★★★1/2

Recensie Madama Butterfly ★★★1/2

desc

dinsdag 14 mei 2019 Stadsschouwburg AntwerpenSascha Siereveld

Soms wordt beweerd dat opera voor de elite is en alleen toegankelijk voor wie veel van opera kent. Daarom namen we bij Concertnews.be de proef op de som. We namen een twintigjarige operamaagd mee naar de Stadsschouwburg in Antwerpen om mee te gaan kijken en luisteren naar ‘Madama Butterfly’. De enige voorwaarde was dat ze wilde kennismaken met dit genre. Het verdict: ze had genoten van de emotie in de muziek en de zang en was ontroerd door het verhaal en het spel. De muziek van Giacomo Puccini was als een filmsoundtrack die het gevoel en de spanning van de scènes wist uit te beelden. De combinatie van de Amerikaanse klanktaal voor Pinkerton en de Japanse melodieën voor Cio-Cio-San werkten en de prestaties van Hiroko Morita en Eduard Martyniuk konden op veel bijval rekenen. Het viel daarbij op dat Hiroko’s stem nooit die schelle klank kreeg waar bepaalde sopranen wel eens last van hebben en de combinatie van hun stemmen vulde mekaar wonderwel aan zonder dat er iemand ging overheersen. Music Hall was er dus met glans in geslaagd om het genre opera voor iedereen toegankelijk te maken. Persoonlijk hadden we misschien nog graag een beetje meer decor gezien en een lichtplan dat wat strakker was, maar het was zonder meer een geslaagd avondje theater.

Recensie: Madama Butterfly ★★★1/2

Recensie Tristan und Isolde ★★★★

desc

zondag 12 mei 2019 De Munt BrusselBert Hertogs

Eros (liefde) en thanatos (dood), dag en nacht, licht en donker dat vind je in Wagners klassieker Tristan und Isolde terug. Regisseur Ralf Pleger die tevens instond voor de scenografie wisselt magistrale momenten (de lichtpunten volgens ons) af met hele zwakke (de donkere in onze ogen) in zijn Muntdebuut. Ook al verwijst hij wellicht in de drie aktes naar het carrièreverloop van Wagner, waarbij de eerste akte zijn studieperiode tussen 1833 en 1840 uitbeeldt waaruit Die Feen, Das Liebesverbot en Rienzi, der Letzte der Tribunen zijn voortgekomen, de tweede die van zijn romantische periode tussen 1840 en 1848 waarin hij aansluiting vond met andere componisten (te zien in Der Fliegende Holländer, Tannhäuser und der Sängerkrieg auf Wartburg en Lohengrin) en de derde act die erg futuristisch aanvoelt en toch ook weer niet (Wagner ruilt historische verhalen voor mythologie) via de vernieuwing waar Wagner voor zorgde na 1849 (te zien in Der Ring, Tristan und Isolde, Die Meistersinger von Nürnberg, en Parsifal) waarbij hij bv. via het Tristanakkoord in Tristan und Isolde onder andere de deur openzette voor wat later atonale muziek zou worden, toch vonden we die eerste acte vooral een opeenstapeling van clichés uit het operagenre tonen: stalactieten en een spiegelende wand waar het publiek zichzelf in kan zien. Toen de Britse basbariton Andrew Foster-Williams die voor het eerst in de Munt zingt, zijn allereerste hoge noot in dat bedrijf niet haalde als Kurwenal vroegen we ons af wat een  collega van een kwaliteitskrant bezield had om voor deze productie een maximumscore te geven.

Recensie: Tristan und Isolde ★★★★

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter