>>

Recensie The Great Gatsby ★★★★1/2

desc

dinsdag 19 maart 2019 Stadscentrum BrusselBert Hertogs

Twee driehoeksverhoudingen, ontrouw én de American dream die aan diggelen geslagen wordt, vormen de hoofdingrediënten van The Great Gatsby. De roman van F. Scott Fitzgerald uit 1925 die zich afspeelt in de roaring twenties, in de periode dat alcohol produceren en verkopen verboden was, is al meerdere malen verfilmd. Een van de recentere producties is die uit 2013 met Leonardo DiCaprio in de hoofdrol. Verschillende theaterversies bestaan er. In Londen is de immersive versie ondertussen de langst lopende immersive show ooit waar Alexander Wright de regisseur van is. Nu kan het Belgische publiek – eindelijk – dit fenomeen ontdekken in hartje Brussel. Twee casts treden er alternerend op, een voor het Franstalig publiek, en een voor het Nederlandstalige. Wij gingen naar de eerste preview van de Nederlandstalige versie kijken en zagen een uitstekende Timo Descamps als Jay Gatsby, Emelien Raats als Daisy Buchanan, Randall Van Duytekom als Tom Buchanan, Veerle Malschaert die als Myrtle Wilson ons aangenaam wist te verrassen in haar acteren, Aiko Janssens als George Wilson, Ronald Jorritsma als Nick Carrawy, Katja Retsin als Jordan Baker, Samuel Van der Zwalmen als Rosie Rosenthal, en Ioana Mandrescu als Chip (piano). De vertaling naar het Vlaams door Johan Depaepe is een topper. Om kort te gaan: Ain’t we got fun? En of!

Recensie: The Great Gatsby ★★★★1/2

Recensie Stan and Ollie ★★★★

desc

maandag 18 maart 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Vakmanschap, puur vakmanschap levert de niet-conventionele biopic Stan and Ollie op. Regisseur Jon S. Baird koos bewust niet voor een titel als Laurel & Hardy omdat hij in deze prachtige film die moeiteloos de nostalgische sfeer uit de jaren ’30 en ’50 weet op te roepen inzoomt op het leven van de mannen achter de Dikke en de Dunne, en vooral de jaren die minder gekend zijn. Vandaar dat ie hun voornamen gebruikt. Openen doet de film wanneer het komisch duo op het hoogtepunt van hun succes staat, in de zomer van 1937. Het jaar dat Stan loonsverhoging wil bekomen bij hun filmproducent Hal Roach maar uiteindelijk bot zal vangen en ontslagen wordt. Hij weet immers dat Charlie Chaplin heel wat meer dan hen verdient. Hij staat op het punt om te gaan tekenen bij Fox, maar Ollie komt niet opdagen wat hem verbitterd achterlaat. Ollie (Hardy, de Dikke) zit namelijk nog wel onder contract en krijgt een andere sidekick (Harry Langdon voor de ‘olifanten’-film Zenobia n.v.d.r.) maar de chemie die het originele duo uitstraalde, werd nooit door de twee geëvenaard. In 107 films komen Laurel & Hardy voor, 32 stomme kortfilms, 40 kortfilms met geluid, 23 langspeelfilms en 12 cameo’s.

Recensie: Stan and Ollie ★★★★

Recensie Vallende Man ★★★

desc

zondag 17 maart 2019 Stadsschouwburg AmsterdamBert Hertogs

Wie de marathonvoorstelling, de trilogie Joueurs, Mao II en Les Noms van de Franse regisseur Julien Gosselin zag naar de romans van Don DeLillo weet wat ie kan verwachten met Vallende Man van dezelfde auteur. Samen met het eerste drieluik vormt deze voorstelling een tweeluik. Ook in deze gastregie voor Internationaal Theater Amsterdam trekt de Franse dertiger eerder de cinematografische dan de scenografische kaart en projecteert ie behoorlijke lappen tekst uit het boek. Daarbij trekt hij niet zelden een vierde wand op, en eigenlijk laat ie het publiek de ganse voorstelling naar live video kijken in zwart wit. Dat creëert afstand, waardoor je alle moeite van de wereld hebt om emotioneel verbonden te geraken met de verschillende personages. Ook de geprojecteerde tekstfragmenten geven een zakelijke indruk, hoe knap ze ook zijn. Toegegeven, dat eerste luik van het tweeluik, de trilogie, is ook qua film en montage een heel stuk sterker en matuurder dan Vallende Man waar je weliswaar de signatuur van de Fransman terug in herkent, maar aan de andere kant wordt ie daardoor ook tamelijk voorspelbaar. Ook hier start de voorstelling met een ordelijk scènebeeld, halfweg regeert de wanorde, waarna de leegte volgt. Net als bij de aanslag op de Stock Exchange in ‘Joueurs’ gebruikt ie rookmachines. Deze keer om de rook en de as die neerdwarrelt te ensceneren van de Twin Towers na de aanslag op 11 september 2001 waar het hoofdpersonage Keith Neudecker (Eelco Smits) levend doorheen moet zien te geraken.

Recensie: Vallende Man ★★★

Recensie Wat is de wat ★★1/2

desc

zaterdag 16 maart 2019 HetPaleisBert Hertogs

Met Wat is de wat verlaat regisseur Simon De Vos Shakespeare en ruilt ie die in voor Dave Eggers ‘What is the what’, een monoloog die hij Gorges Ocloo laat vertolken terwijl Mauro Pawlowksi het verhaal voorziet van live muziek op zijn elektrische gitaren en elektronica. Het geheel levert een verre van hapklare, laat staan makkelijke voorstelling op die erg veel aandacht vergt van het publiek en behoorlijk afstandelijk blijft. Terecht dan ook dat deze productie het label 12+ meekreeg.

Recensie: Wat is de wat ★★1/2

Recensie Push ★★★★★

desc

zaterdag 16 maart 2019 De Munt BrusselBert Hertogs

Met Push in een regie van Benoît De Leersnyder brengt de Munt een van de meest aangrijpende voorstellingen van de afgelopen jaren in de Malibranzaal. ‘Overweldigend.’ en ‘Een van de meest emotionele voorstellingen van de afgelopen jaren’ zijn maar enkele reacties die we horen van enkele toeschouwers wanneer we de personenlift naar beneden nemen. Naar de zaal werden we met zijn allen, Koning Filip, de prins en de veiligheidsmensen incluis via een goederenlift vervoerd om op die manier aan den lijve ondervinden hoe zo’n transport, als vee opgestapeld in een treinwagon moet gevoeld hebben toen meer dan 25.000 Joden vanuit Mechelen naar de concentratiekampen werden vervoerd tijdens 26 konvooien. Minder dan 5% keerde terug. Om het plaatje helemaal compleet te maken nam de security in de Munt de taak over van de Nazi’s van destijds. Ze riepen hard tegen het publiek – ook tegen de Koning en de prins – om plaats te maken en dichter bij elkaar te gaan staan en vervolgens werd er ‘Silence’ en ‘Shut up’ geroepen. De rit naar de zesde verdieping zelf duurt zo’n minuut. Zelden voelde een minuut zo lang aan als deze waarbij je aanvoelde hoe ongemakkelijk de toeschouwers, inclusief de Koning, zich voelden bij deze – letterlijk en figuurlijk beklemmende - vorm van ervaringstheater.

Recensie: Push ★★★★★

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter