>>

Recensie Was getekend Annie M G Schmidt

desc

zondag 24 juni 2018 DeLaMar Theater AmsterdamBert Hertogs

In de musical Was getekend Annie M.G. Schmidt in een regie van Paul Eenens zoomt de voorstelling in op het woelige privé- en professioneel leven van een van Nederlands bekendste schrijfsters en hoe moeilijk haar zoon Flip van Duijn (William Spaaij) het had om ‘zoon van’ te zijn. Zo komen we te weten dat ze worstelde met haar uiterlijk en haar daar behoorlijk onzeker over voelde, in deze musical heerlijk becommentarieerd door Simone Kleinsma waarbij Annies zelfspot en -relativering meermaals aan de oppervlakte komt: ‘Als lelijkheid een baksteen was, ben ik de Chinese Muur’. Op seksueel vlak experimenteerde ze als enige vrouw in een triootje (te horen in ‘Wij doen samen met één vrijer’ en een scène waarin van de grond gaan met een fokker, beeldspraak is voor neuken). Uiteindelijk vond ze de liefde van haar leven nadat ze eerst een relatie met een man had die droger was dan gortepap op zondagochtend en wanneer ze ook eens verliefd was geweest op een homo. Dé man uit haar leven ontmoette ze via een contactadvertentie. Alleen, die man: chemicus Dick van Duyn, was getrouwd met Olga. Anna (de echte voornaam van Annie) moest hem dus delen met een andere vrouw en had hem enkel tijdens de weekends. Wanneer hij er niet was, voelde ze zich als een zak patatten achter een schrijfmachine: ‘Ik was niet bestand tegen zo veel liefde’ laat Simone Kleinsma optekenen als hoofdrolspeelster. Ofwel: de Nederlandse kende verdriet en eenzaamheid. Nooit schreef ze naar eigen zeggen echter autobiografische werken, wel liet ze zich inspireren door haar eigen leven. Daarin ging ze steeds op zoek naar vrijheid, die ze eigenlijk in haar hoofd ook altijd beleefde terwijl ze aan de andere kant angstig was om haar succes én er gevangene van werd omdat ze zo veel aanvragen bleef krijgen. En verder was er dat eeuwige verlangen van haar om ondeugend als een kind te mogen zijn.

Recensie: Was getekend Annie M G Schmidt

Recensie Bryan Adams ★★★★★

desc

zaterdag 23 juni 2018 Paleis 12 Brussels ExpoBert Hertogs

Een subliem optreden in een sublieme concertzaal voor een subliem publiek. Dat gaf Bryan Adams die zichzelf opnieuw uitgevonden leek te hebben in Paleis 12. De 58-jarige Canadees bracht een jukeboxoptreden om van te smullen. Niet eentje zoals we gewend zijn. Neen, de singer-songwriter had – eindelijk – de arrangementen voor zijn songs opnieuw bekeken. De fan die een ‘In 1995 stond ik met je op het podium. Nu heb ik mijn dochter bij.’-bordje vasthield was er dus aan voor de moeite. Geen ‘When you’re gone’ dus tussen Adams en een vrouwelijke fan die de rol van Melanie C mocht spelen. Een verademing wat ons betreft want dat showelement was ondertussen zo afgezaagd en voorspelbaar als wat geworden tijdens zijn live shows. De keuze om voluit voor muzikaliteit te gaan en knappe arrangementen, net zoals The Bare Bones-tour, leverde niet alleen enkele pareltjes op maar terecht ook twee staande ovaties, na ‘Straight from the heart’ waarbij hij opmerkelijk in zijn privéleven liet kijken en na laatste toegift ‘All for love’ waarbij hij het publiek de beste Belgische arena qua akoestiek liet verlichten door de smartphonelichtjes van zijn fans. Het leverde voor een tweede keer tijdens de avond ‘oho’-gezang op uit Seven Nation Army en tribunegestamp. Alsof de Belgen net Tunesië belachelijk hadden gemaakt op het WK in Rusland met 5-2.

Recensie: Bryan Adams ★★★★★

Recensie Santana in het Sportpaleis ★

desc

vrijdag 22 juni 2018 Sportpaleis MerksemBert Hertogs

Santana zette in het Antwerps Sportpaleis zo’n optreden neer waarvan je je afvroeg of respectievelijk promoter Pascal Van de Velde van Greenhouse Talent en Jan Van Esbroeck, zaaluitbater van het Sportpaleis zich ooit wel eens beschaamd voelen om hun geldhonger en winstbejag. Welgeteld 5 trucks, 2 bussen en 2 vans heeft Santana mee op tour. De beroemde gitarist stond op een podium dat naar Sportpaleisnormen meer weg had van een wat groot uitgevallen postzegel, en had een klein ledscherm achter zich en vier rechthoekige exemplaren links en rechts ervan plus een paar spots in de nok. Om kort te gaan: deze productie had eerder de afmetingen om de Stadsschouwburg aan te doen, à la limite de Lotto Arena misschien nog. Maar het Sportpaleis: no way!

Recensie: Santana in het Sportpaleis ★

Recensie Love Simon ★★★

desc

donderdag 21 juni 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Love, Simon is gebaseerd op Simon vs. the Homo Sapiens Agenda van Becky Albertalli. In de romantische filmkomedie van Greg Berlanti staat een coming out-verhaal centraal. Simon Spier, die al jaren bevriend is Leah en Nick verwelkomen nieuwkomer Abby. Voor hen, zijn familie en anderen houdt ie al jaren zijn homoseksuele gevoelens verborgen. Dat ie als tiener bijvoorbeeld droomde van Daniel Radcliffe. Wanneer op een blog een anonieme getuigenis verschijnt dat een middelbare student op school homo is, en de post ondertekend is met ‘Blue‘ begint Simon met hem te mailen onder de schuilnaam Jacques. Al snel begint ie gevoelens te krijgen voor de leerling die anoniem wenst te blijven en kennelijk niet meteen uit de kast wil komen. Simon gaat fantaseren wie die Blue wel zou kunnen zijn en geeft hem onder andere muziektips mee voor Kerstmis zoals ‘Someday at Christmas‘ van Jackson 5. Maar wanneer Martin screenshots kan maken van de conversaties omdat Simon zich vergeten af te melden heeft op een computer op school, wordt ie het slachtoffer van chantage. Simon moet Nick weghouden van Abby om zo Martin de kans te geven haar hart te winnen. Wanneer zij hem uiteindelijk afwijst en hij uit rancune de screenshots online zet en meldt dat Simon homo is, beslist ie in plaats van Simon wanneer en hoe hij zich zou outen, wat ie Martin kwalijk neemt. Simon lijkt op een bepaald moment helemaal geïsoleerd te komen staan wanneer zijn beste vrienden ontdekken welke manipulaties hij verrichtte om Nick met Simons beste vriendin Leah, die al jaren iets voelt voor Simon, te koppelen en Abby met Martin.

Recensie: Love Simon ★★★

Recensie Billy Idol ★★★1/2

desc

maandag 18 juni 2018 Vorst Nationaal BrusselBert Hertogs

Een optreden dat veel weg had van de wedstrijd tussen de Rode Duivels en Panama op het WK voetbal. Dat zette de 62-jarige Billy Idol neer die niet al te best aan de start verscheen in Vorst Nationaal Club. Kwart na negen kwam de geblondeerde Britse glam- en punkrocker met zijn bandleden het podium op om aanvankelijk een concert neer te zetten dat muzikaal weinig wist te overtuigen. Een optreden dat oude classics combineerde met recenter materiaal zoals het bijna 4 jaar oude ‘Can’t break me down’ uit ‘Kings & Queens of the Underground’, Idols achtste studioalbum. Adjectieven als passé, belegen en een uitdrukking als ‘er ligt stof op’ schoten ons al meteen te binnen toen de band met als opstelling Steve Stevens aan lead gitaar, Billy Morrison op ritmische gitaar, Stephen McGrath op bas, Paul Trudeau op toetsen en Erik Eldenius op drums, inzette met ‘Shock to the system’. Toen uit ‘Dancing with myself’ alle punch gehaald leek en we zo waar hunkerden naar de veel strakkere versie die de Kreuners live brengt met ‘Ik dans wel met mezelf’, vreesden we het ergste. Billy Idol leek ook moeite – wellicht deels ook omdat ie een kwartier later op het appel verscheen én meerdere fluitconcerten te verwerken gekregen had van het publiek – om de (vierde) muur te slopen, ook iets waar de Rode Duivels tijdens hun WK-match tegen Panama aanvankelijk moeite mee hadden. Maar gaandeweg vond Idol het gaatje en wist ie onder andere te scoren met ‘World’s forgotten boy’ ondanks een klein technisch probleempje met zijn zendertje. Na een sublieme gitaarsolo van Steve Stevens – hét ultieme wapen in Idols opstelling, wist ie succesvol de Belgische defensieve houding van de toeschouwers tijdens het maandagavondconcert te counteren.

Recensie: Billy Idol ★★★1/2

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter