<<    >>

Recensie Romeinse Tragedies ★★★★1/2

desc

zondag 17 juni 2018 Carre AmsterdamBert Hertogs

Het weekend van de gescheurde broeken. Dat lijkt dat van 16 en 17 juni 2018 wel geworden. Jessie J overkwam het op Werchter Boutique en ook Hans Kesting bleef er niet van gespaard tijdens Antonius & Cleopatra, het derde deel uit Romeinse Tragedies van Ivo Van Hove dat na tien jaar internationaal touren zijn laatste voorstellingreeks kent in Carré Amsterdam tot en met 21 juni 2018 en vervolgens nog van 29 juni t.e.m. 5 juli 2018 te zien is in Théâtre National de Chaillot in Parijs. Het voorval zorgde voor hilariteit bij het publiek én bij de acteurs, niet in het minst bij Chris Nietvelt die de Egyptische koningin Cleopatra neerzet terwijl Bob Dylans ‘Not dark yet’ door de luidsprekers te horen was. Tien jaar geleden zagen we deze voorstelling al in deSingel. Een andere tijd was dat, nog voor de smartphones en social media alomtegenwoordig waren. Van Hove heeft in die jaren zijn productie geüpdatet. Zo zagen we in de video’s onder andere Macron en Trump als presidenten. Daardoor is er geen stof op de voorstelling gaan liggen en blijft die up-to-date. Kesting schittert nog steeds in zijn monoloog wanneer hij het volk voor zich wint wanneer hij de gecreëerde perceptie door Brutus dat Julius Caesar (té) ambitieus was, de kiem insmoort wanneer ie niet achter een tafel met veel micro’s plaatsneemt, maar er slechts eentje neemt, en gaat zitten op de grond terwijl een camera hem in close up, zijn emoties registrerend, filmt. Zelden kroop Kesting zo indrukwekkend onder de huid als tijdens die monoloog van Antonius. De Vlaamse acteur Bart Slegers schittert van zijn kant wanneer ie onderkoeld Aufidius, de militaire leider van de Volscen, neerzet. De strijder die zich verzet tegen Rome wordt in een tv-studio geïnterviewd door een vooringenomen anchor die Chris Nietvelt met ‘yeah, right’-attitude neerzet. Meesterlijk en erg geloofwaardig breekt ie het interview vroegtijdig af met de gevleugelde woorden: ‘Of weet je mevrouwtje? Waarom ga je niet beter koken? Wat een poppenkast is dat hier zeg!’

Recensie: Romeinse Tragedies ★★★★1/2

Recensie Bruno Mars op Werchter Boutique

desc

zaterdag 16 juni 2018 Festivalpark WerchterBert Hertogs

De fun, de hits. Dat bracht Bruno Mars op Werchter Boutique tijdens een anderhalf uur durend feestelijk jukeboxoptreden waarbij bijna elk nummer voorzien werd van vuurwerk. Het podium had ie omzoomd door witte vierkanten lichtbakken die naast de vele lasers kleur gaven aan het geheel. Stijlvol belicht, selecteerde Mars en zijn Hooligans (de naam van zijn band) 14 nummers uit zijn catalogus die ondertussen 3 albums telt: ‘Doo-Wops & Hooligans’ uit 2010, ‘Unorthodox Jukebox’ uit 2012 en ‘24K Magic’ dat in 2016 het levenslicht zag. De man bracht pop, soul, funk, rock, r&b en vooral een gigantische dosis spelplezier – yep, die danspasjes waren alweer aanstekelijk om zien – naar het festivalpark in Werchter en de naar schatting 55.000 fans baadden maar al te graag in die good vibes. Een van de hoogtepunten? Met stip toen ie ‘Ik wil oe zien, mijn sjoeke.’ zei tijdens ‘Calling all my lovelies’.

Recensie: Bruno Mars op Werchter Boutique

Recensie My Dinner with Andre

desc

vrijdag 15 juni 2018 Kaaitheater BrusselBert Hertogs

Een recensie schrijven over het 20 jaar oude My dinner with André van de Koe en Stan anno 2018 is behoorlijk absurd. Niet in het minst omdat de voorstelling al zo’n 200 keer opgevoerd is, ook in het Frans. Wat is de relevantie dan nog om iets op papier te zetten? Laat staan na twee mislukte pogingen – wegens agendaproblemen kwam het er niet van om de dialoog die meer weg heeft van een monoloog te zien – het derde keer goede keer-principe te willen hanteren? In Frankrijk blijkt er een groter publiek te zijn dan in Wallonië voor deze productie waar – opvallend – de mayonaise blijkbaar beter pakt en de culturele barrière kleiner is dan in eigen land. Het absurde van een recensie schrijven over My dinner with André is dat volgens André recensies er totaal niet om doen. ‘In de dood sta je alleen. Al die recensies betekenen niets.’ laat ie optekenen. Een recensie speelt op dat moment niet mee, zo minimaliseert ie deze journalistieke schrijfsels. Later relativeert ie door de vergelijking te maken met een orgasme. In het beste geval zorgt zo’n verslag ervoor dat je even de wereld om je vergeet en een gelukzalig momentje beleeft waarbij je even aan niets denkt: ‘In de seksuele daad is er dat ene ongelooflijke ogenblik waarop ge volledig vergeet en direct daarna begint ge weer na te denken over van alles, over toneel, over wat ge morgen allemaal gaat doen.’

Recensie: My Dinner with Andre

Recensie Foo Fighters in het Sportpaleis ★★★★

desc

maandag 11 juni 2018 Sportpaleis MerksemBert Hertogs

Foo Fighters in het Sportpaleis? Een regelrechte aanslag op je trommelvliezen was dat. Bijna twaalf uur na het bijna twee uur en drie kwartier durende optreden, blijft die fluittoon in beide oren bij ons stevig tekeer gaan. Het zou ons dan ook niet verbazen, mochten Dave Grohl en co zich geen bal aangetrokken hebben van de wettelijke geluidslimieten. Ook aan het rookverbod in de zaal had de band trouwens lak. Dave lurkte immers meermaals aan zijn sigaret. Wie de band iets meer dan een week geleden op Rock am Ring zag, stelde vast dat Grohl – gelukkig – opnieuw zeer goed bij stem was en het gillen, roepen, brullen en zingen niet langer moest overlaten aan zijn drummer Taylor Hawkins of de 21.000 toeschouwers in het Sportpaleis om hem uit de nood te helpen. Wel stond ie voor een erg moeilijk en koel Belgisch publiek op een maandagavond. Zeker, het was verschrikkelijk warm in de grootste concertzaal van het land én het middenplein stond propvol, ook langs de zijkanten waar de ingangen zijn. Maar wat een mak en tam publiek zijn die Belgen toch! Dat we welgeteld één circle pit (tijdens Monkey Wrench) en wat gemosh in de marge vaststelden op deze maandagavond, gaf ons alweer goesting om als muziekjournalist te emigreren naar Duitsland waar het publiek wél vanaf de allereerste seconde in het concert zit. Probleem is dat veel Belgische muziekfans en mensen die in de Belgische muziek- en concertsector werken ons dat ook toewensen. Dus gaan we dat net niét doen.

Recensie: Foo Fighters in het Sportpaleis ★★★★

Recensie Bartok double bill ★★★

desc

zondag 10 juni 2018 De Munt BrusselBert Hertogs

De Munt sluit het seizoen 2017-2018 scenisch af met een double bill waarin Béla Bartóks werken ‘Hertog Blauwbaards Burcht’ **1/2, een opera in 1 akte uit 1918 en ‘De wonderbaarlijke mandarijn’ ****, een pantomine ballet in 1 akte uit 1926 te zien zijn. Christophe Coppens heeft theaterregie en dramaturgie gestudeerd. Toch koos ie tussen 1991 en 2001 om de kaart van de mode te trekken waarbij hij onder andere Rihanna en Grace Jones kleedde. Pas sinds vorig jaar debuteerde hij als operaregisseur. 20 jaar na zijn opleiding was dat. ‘Foxie! Het sluwe vosje’ bracht hij toen in het Muntpaleis. In deze Bartók double bill koppelt hij ‘De wonderbaarlijke mandarijn’ aan ‘Hertog Blauwbaards Burcht’ door in het pantomine ballet visuele linken te leggen met het eerste werk. Zo zien we Peter Van Praet, die instaat voor het licht, rood licht bijgeven om het donkere kantje van het bordeel te tonen (in Hertog Blauwbaards Burcht staat dat rode licht voor het bloed dat aan Blauwbaards handen kleeft), en zien we de pooier (de Brit Dan Mussett in zijn Muntdebuut) op het einde, ineengeslagen door zijn prostituees die wraak namen op de gewelddadige omstandigheden waarin ze moesten werken, in een rolstoel verschijnen. Met dat beeld opent ‘Hertog Blauwbaards Burcht’ dan weer.

Recensie: Bartok double bill ★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter