<<    >>

Recensie La Reprise ★★★★

desc

woensdag 16 januari 2019 NTGent SchouwburgBert Hertogs

De herneming van La Reprise staat dezer dagen op het programma van NTGent. Kijk zoiets vinden wij nu een meerwaarde om daarnaartoe te trekken. Ook omdat we kennelijk volgens de (inter)nationale pers hét stuk van 2018 gemist hadden. Toegegeven, La Reprise zit zeer goed in elkaar. Maar, hoewel het een voorstelling is die gaat over Ihsane Jarfi, een homo met Marokkaanse roots die in 2012 in Luik werd vermoord, beklijft ze minder dan pakweg ‘Five easy pieces’, waarbij kinderen de Dutroux-zaak naspelen. Dat komt omdat regisseur Milo Rau dezelfde technieken hanteert: live video (hier speelt ie weliswaar met fake live video) waardoor je dicht op de huid zit van de personages/acteurs. Letterlijk. Zo zitten de twee zestigers Suzy Cocco en Johan Leysen naakt naast elkaar op een stoeltje terwijl ze in de video ontwaken in bed. Ze spelen dat het de verjaardag van Ihsanes moeder is en hun zoon niets van zich laten horen heeft. Hij is niet bereikbaar op zijn gsm. Hij is, maar dat weten de twee op dat moment nog niet, de dag ervoor vermoord.

Recensie: La Reprise ★★★★

Recensie Sir ★★★★

desc

woensdag 16 januari 2019 UGC AntwerpenBert Hertogs

De onmogelijke liefde is vaak het onderwerp van boeken, toneelstukken en films heel eenvoudig omdat het publiek daar nu eenmaal van smult én omdat het herkenbaar is. SIR van Rohena Gera gaat ook over onmogelijke liefde. Ashwin (Vivek Gomber) ziet zijn huwelijk last minute geannuleerd worden. Hij komt uit een rijke familie, en komt terug van Amerika waar hij als schrijver en journalist aan de slag was naar Bombay om daar binnen het bouwbedrijf van zijn familie aan de slag te gaan en ontwerpen van architecten te controleren. Hij heeft een huishoudster, de jonge weduwe Ratna (Tillotama Shome), die haar man verloor enkele maanden na het huwelijk. Hij geeft haar – beïnvloed door de Amerikaanse cultuur en het begrip independent women – steeds meer vrijheid en wil haar als gelijke beschouwen. Maar zij weigert om hem Ashwin te noemen. Plichtsbewust houdt ze het op Sir. Tot hij verliefd op haar wordt en haar op een avond kust. Daarbij vraagt ze hem om die avond te vergeten omdat het ervoor kan zorgen dat ze uit haar familie verstoten zou kunnen worden. Zij voelt echter ook iets voor hem zodat deze prent op een knappe manier de broze grens toont tussen een uiting van liefde en grensoverschrijdend gedrag.

Recensie: Sir ★★★★

Recensie En braaf zijn ★★★

desc

zaterdag 12 januari 2019 DE Studio AntwerpenBert Hertogs

En braaf zijn! Het zijn de laatste woorden die drie kinderen te horen krijgen wanneer ma en pa de deur uit zijn en zij alleen thuis mogen blijven. Het trio Natascha/scary clown (Eva Schram), Lidewij (Anna Vercammen) en Guillaume (Bert Dobbelaere) laat al meteen horen wat ze als kind allemaal niet mogen, zoals met de deur, water, vuur, het licht en plastic speelgoed spelen (‘Ik mag enkel met houten speelgoed spelen.’), of we horen dat er eentje niet naar de dierentuin mag want dat is te duur, enz. Tussendoor gooit er een ander tussen dat papa volgens mama geen verantwoordelijkheidszin heeft. Uiteindelijk leest de tekst van Hanneke Paauwe als een ecologisch pleidooi in een scène waarbij Vercammen als de wereld op consultatie komt bij Dobbelaere in de rol van dokter. De wereld blijkt een temperatuur van 409 graden te hebben wat veel te veel is, en moet in een bekertje plassen wat een gifgroen resultaat oplevert waardoor de dokter niet anders kan dan overgaan tot opereren waarbij allerlei plastic, afval en rommel uit de wereld gehaald wordt. Verder is En braaf zijn! kritisch voor de consumptiemaatschappij (Mensen steken hun huizen vol met dingen die ze aanschaffen zodat ze geen gasten meer kunnen ontvangen), toont het dat rechtse ideeën (in Natascha’s land zijn muggen en vliegen niet welkom en daarna mag en kan er nog vanalles niet) zichzelf vastrijden, en stimuleert het de fantasie van kinderen, ook al gaat ze soms de toer op van de donkere humor en griezelen (met Eva als scary clown bijvoorbeeld). Dat lukt kennelijk erg goed, want de kinderen becommentariëren het stuk de ganse tijd, en geven dus ongedwongen hun feedback. Achteraf gaan ze ook gewoon aan de slag met het gestructureerde rommeltje dat op het podium achterblijft. Of hoe zij kennelijk sneller kunnen schakelen dan volwassenen die zich vooral afvragen of hun kids straks geen nachtmerries gaan overhouden aan die clown die uit de ijskast kwam om maar iets te zeggen.

Recensie: En braaf zijn ★★★

Recensie La Reine Lear ★★★

desc

vrijdag 11 januari 2019 Theatre National BrusselBert Hertogs

Met La Reine Lear is Tom Lanoyes theatertekst die hij als verjaardagscadeau schreef voor Frieda Pittoors eindelijk ook in ons land te horen. De Franstalige versie weliswaar, de vertaling is van de hand van Alain Van Crugten die naar ons gevoel erg dicht bij de originele tekst bleef. Atypisch voor het Frans theater en de taal wordt immers een typisch Nederlandstalige zeer directe taal gehanteerd. Anne Benoît, met heerlijk diepe en korrelige stem, mag de ene na de andere belediging afsteken ten opzichte van haar zonen. Zeker wanneer haar lievelingszoon Cornald (Iacopo Bruno) haar niet wil vleien waarom hij zijn moeder graag ziet in ruil voor een deel van haar schenking, het familiefortuin en onderdelen van de financiële instelling waar ze de plak tot dan zwaait, een instelling die net als zij op instorten staat. Een bank die in het oog van een storm, een financiële crisis zal terechtkomen. Sterk van Lanoye dus om King Lear een vrouw te laten zijn, de tekst van Shakespeare te vertalen naar de moderne tijd en een statement te maken dat ook vrouwen hun macht soms misbruiken. Het gedateerde sixties meubilair van de bank laat al meteen verraden dat die niet klaar is voor de nieuwe uitdagingen en dat de roem, de beste tijd van het bedrijf achter zich ligt. Elisabeth somt er maar enkele op: de hoge volatiliteit op de markten zoals ze die nog nooit eerder gekend heeft en een monster dat aan de horizon opduikt waarvan de grootte nog niet gekend is, zijn er maar enkele. Toch past ze voor een acquisitie.

Recensie: La Reine Lear ★★★

Recensie The Curious Incident of the Dog in the Night-Time ★★★★★

desc

donderdag 10 januari 2019 Piccadilly Theatre LondenBert Hertogs

Drie regies van Marianne Elliott op één week recenseren in Londen. Je zou kunnen denken dat daar een groter journalistiek plan achter zit. Niets is minder waar. Dat we zowel War Horse (dat ons qua vertelritme en spanningsboog wat tegenviel maar visueel en qua poppenspel wel mooi is), een ijzersterk Company én een buitengewoon waanzinnig straf ‘The Curious Incident of the Dog in the Night-Time’ naar Mark Haddons 16-jaar oude roman zagen in de 9 producties die we op 6 dagen tijd recenseerden in Londen, is puur toeval. Sterker nog, onze reis naar Londen was al geboekt nog voor we die inplanden of überhaupt wisten wat er geprogrammeerd stond. Het initiële plan was overigens om een paar musicals die stopten (‘Bat out of hell’, ‘Dreamgirls’ en ’42nd street’) opnieuw of voor het eerst te zien. Daar is niets van in huis gekomen, en ook Book of Mormon blijft nog wat langer op onze to do-list pronken. Maar wat waren we achteraf blij dat we geluisterd hadden naar onze musicaltipgevers Sascha en Robin (die veel beter op de hoogte zijn dan wij overigens als het over podiumvoorstellingen en het VK gaat). Zij waren het die ons aanmoedigden om eens iets uit te proberen, dingen te ontdekken. Zeker, niet altijd draait dat goed uit. Caroline or change wordt bijvoorbeeld erg goed onthaald, met vijfsterrenreviews in de UK. En dat terwijl een aantal toeschouwers die voor ons zaten niet meer terugkwamen na het eerste deel, en tijdens de pauze achter ons enkele bejaarden het hadden over toch wel veel van het zelfde op muzikaal vlak en ze een goed verhaal misten. Dat je zo’n musical dan ook dezelfde hoge waardering geeft, ook als je naar het veel beperktere decor en productiebudget kijkt in vergelijking met pakweg Company en Hamilton gaat er dan ook compleet niet in bij ons. Of hoe we net zoals in eigen land het wel vaker grondig oneens zijn met de traditionele media in het VK. Wat ‘The Curious Incident of the Dog in the Night-Time’ betreft is dat niet zo. Voor die productie schieten superlatieven gewoon tekort. Wat een fenomenale (ook fysiek) intense prestatie levert de ganse cast hier af! Met open mond keken we hiernaar vanop de eerste rij. Zelden zo onder de indruk geweest van een podiumvoorstelling.

Recensie: The Curious Incident of the Dog in the Night-Time ★★★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter