<<    >>

Recensie Matt Corby ★★★★

desc

donderdag 14 februari 2019 Botanique BrusselBert Hertogs

‘You’re so quiet!’ zegt Matt Corby, de 28-jarige Australiër die bekendheid verwierf via Australian Idol die in een uitverkochte Orangerie in de Botanique zijn tweede album ‘Rainbow valley’ kwam voorstellen. Het moet gezegd – en dat is een van de redenen dat we zeer graag naar de Kruidtuin trekken – dat het publiek in het Cultuurcentrum van de Franstalige Gemeenschap met stip een van de meest respectvolle voor bands en artiesten is die je in onze hoofdstad kan vinden. En dat terwijl zalen als de Roma in Antwerpen en de Ancienne Belgique in Brussel al jarenlang kampen met the Dutch disease, een kakpubliek dat er blijkbaar plezier in schept om de avond voor échte muziekliefhebbers naar de kloten te helpen door erop los te blijven lullen alsof ze op café zijn. Niets van dat in de Botanique. Het publiek was muisstil en luisterde aandachtig naar het prachtige poppy, bluesy en zelfs gospelachtige klankbedje dat Corby spreidde. Het leek wel alsof de Orangerie vol muzieksnobs zat, waartoe wij kennelijk ook behoren volgens de online test van Studio Brussel. Kijk, als je erin slaagt om tijdens ‘All that I see’ het buurmeisje naast ons haar truitje uit te laten doen zodat ze in haar t shirtje op een winteravond met haar heupen de rest van de avond vrij als een vogel kan wiegen, dan weet je dat de zanger deed wat ie moest doen op Valentijnavond: het publiek – dat vooral uit jongeren bestond – het perfecte voorspel bieden voor wat wel eens naar Belgische winternormen een zwoele en sensuele nacht kon worden.

Recensie: Matt Corby ★★★★

Recensie If Beale Street Could Talk ★★★1/2

desc

woensdag 13 februari 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Met If Beale Street Could Talk won Regina King een Golden Globe voor Beste Vrouwelijke Bijrol. Ze is trouwens ook genomineerd voor de Oscars in die categorie. De prent van regisseur Barry Jenkins die twee jaar geleden nog een Oscar voor Beste Film won met Moonlight na een verwarrende en chaotische uitreiking (eerst ging het beeldje naar La La Land) mag tijdens de uitreiking van die jaarlijkse film awards overigens ook hopen op die voor Beste Soundtrack en Beste Aangepaste Scenario. If Beale Street Could Talk, dat gebaseerd is op de gelijknamige roman van James Baldwin, is een aanklacht tegen racisme en het veroordelen van onschuldigen in de VS . De zin ‘Sweet land of liberty’ dat op het einde van de prent te horen is, ademt helemaal die scherpe kritiek uit.

Recensie: If Beale Street Could Talk ★★★1/2

Recensie La Gioconda ★★★

desc

zondag 10 februari 2019 De Munt BrusselBert Hertogs

Een spetterende voorstelling – letterlijk dan toch - levert de Franse regisseur Olivier Py af met Amilcare Ponchielli’s grand opéra La Gioconda uit 1876. Een opera die niet zo gek veel te zien is op scène omdat er een groot orkest (hier onder leiding van de Italiaanse dirigent Paolo Carignani), koor én ballet aan te pas komt. Lees: het is een dure productie. Terzijde: het topwerk in het Louvre, zoals de Mona Lisa van da Vinci in het Italiaans heet, heeft niets te maken met deze voorstelling. Py heeft alvast kosten noch moeite gespaard om tijdens de voorstelling voldoende effecten te tonen om zo de aandacht van het publiek te bewaren tijdens deze drie uur durende productie. Dansers, zangers en koor zien we in het water, watervalvuurwerk begeleidt het pauzenummer, het dek van maquettes van cruiseschepen wordt in de fik gezet, het koor zingt verspreid over de twee loges links en rechts van het podium tegenover elkaar tijdens een scène, de Franse bas Jean Teitgen in een roldebuut als Alvise, de heerser, proost even in de linker loge op het publiek en begroet ons, … we krijgen het allemaal te zien. Maar op den duur is trop te veel en geraak je oververzadigd als toeschouwer, zowel muzikaal, vocaal als wat je scenisch op je bord allemaal voorgeschoteld krijgt. Met een indigestie verlaten we dan ook de Munt. Ook die erg seksistische en dus ongepaste dansscène – hoewel die in deze regie enigszins als gepast zou kunnen geïnterpreteerd worden – deed ons met verstomming slaan.

Recensie: La Gioconda ★★★

Recensie Drie Zusters ★★★1/2

desc

zaterdag 9 februari 2019 CC BerchemBert Hertogs

Somber en uitzichtloos, is de sfeer die heerst in Tsjechovs Drie Zusters. Dat er een publiek is voor een repertoirestuk als dit, een klassieker die drie uur duurt en verre van een makkelijk avondje theater oplevert, bewijst theater Zuidpool. De drie voorstellingen die het gezelschap speelt in CC Berchem zijn dan ook hopeloos uitverkocht net als vele andere tijdens deze tour. Wat wil je ook, met een cast waarvan maar liefst drie leden op dit moment schitteren in een tv serie. Evgenia Brendes (Nu te zien in ‘Over Water’ op één) zet een overweldigende Irina neer. Ze mag dan ook een prachtige emotionele boog maken met haar personage: van de frisse, guitige, cutie pie en stralende jarige die twintig wordt in haar wit kleedje en vol verlangen uitkijkt om naar Moskou te gaan op een dag naar de vrouw die op haar drieëntwintigste vaststelt dat ze geen liefde voelt voor Toezenbach net voor ze met hem zal trouwen en beïnvloed zal worden door Masja’s donkere humor (haar cynisme, ironie en lusteloosheid zoals dat te horen is in Jan De Wildes ‘Een vrolijk lentelied’) waardoor ze haar jeugdige en dromerige idealisme verliest, en het stralende in haar ogen en haar expressie doffer wordt: ‘Ik ben 23 en mijn hersenen zijn verschrompeld’.

Recensie: Drie Zusters ★★★1/2

Recensie 13 de musical ★★★★1/2

desc

vrijdag 8 februari 2019 CC LuchtbalBert Hertogs

Arianator of niet, 13 de musical van The Singing Factory moét je gewoon gezien hebben. Met stip is dit de strafste, leukste, en beste productie met jongeren die dit voorjaar speelt. Vergeet de fletse en vaak erg flauwe Ketnetmusical waar Studio 100 mee achter zit, die al enkele edities na elkaar erin slaagt om brol te serveren, 13 de musical toont écht Vlaams talent in een wervelende productie in een regie van Wanne Synnave die je meezuigt in de wereld van pubers, hun angsten (hun imago!), verlangens (dé (eerste) tong(kus)!), stiekem naar een 16+ horrorfilm willen, een piercing, een push up bh willen, er heel wat voor over hebben om er toch maar bij te mogen horen, uitgesloten worden als freak, en de vele intriges en roddels die ze lanceren om diegene of datgene te bereiken wat op hun verlanglijstje staat. Wat deze productie bijzonder maakt, is dat er enkel jongeren op het podium staan die de voorstelling moeiteloos weten te dragen, vlekkeloos solo, in duet, trio zingen en ook meerstemmig (zo horen we bijvoorbeeld vier groepen tegelijkertijd in het ensemble) in combinatie met puik acteren en dansen. Voor de choreografieën tekende overigens niemand minder dan Matthew Michel. The Singing Factory toont hiermee dat het erg straffe Magdalena de musical geen toevalstreffer was. Integendeel, de organisatie bulkt van het talent, passie voor musical voor én achter de schermen.

Recensie: 13 de musical ★★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter