<<    >>

Recensie Everest de jonge Yeti ★★★1/2

desc

zondag 13 oktober 2019 White Cinema BrusselBert Hertogs

De eerste door vrouwen geleide, grote studio animatiefilm met een centraal vrouwelijk karakter dat is Everest de jonge Yeti van Universal Pictures. In de film die geschreven en geregisseerd werd door Jill Culton zien we een jonge Yeti ontsnappen uit de handen van de rijke meneer Burnish (Gène Bervoets) en de dierenkundige Dr. Zara (Katrien De Becker). Hij belandt op het dak van de tiener Yi (Sara Gracia Santacreu) die viool speelt en overdag in Shanghai heel wat klusjes aanneemt om haar droom ooit achterna te kunnen gaan: de plekken zien waar haar overleden vader ook naar gereisd heeft en postkaarten van meebracht. De jonge Yeti verstopt zich voor de schurken die meneer Burnish heeft ingezet om hem terug te vangen en Yi helpt hem daarbij. Yi zal samen met haar vrienden, de wat hyperactieve basketter Peng (Thibault Janssens) en de snob Jin (Bram De Mets), het avontuur aangaan om de Yeti terug naar huis te brengen, naar de Mount Everest want ‘een meisje moet doen wat een meisje moet doen’ klinkt het in ‘Girls Gotta’ van Danger Twins.

Recensie: Everest de jonge Yeti ★★★1/2

Recensie Anastasia ★★★★★

desc

zaterdag 12 oktober 2019 AFAS Circustheater Den HaagSascha Siereveld

Soms kom je een voorstelling buiten en merk je een uurtje later plots op dat je nog altijd vrolijk een melodietje uit de show zit te fluiten. ‘Zoektocht door de tijd’ had dit effect op ons. De hele treinrit van Den Haag naar Antwerpen zaten we met een glimlach op ons gezicht terug te denken aan al het moois dat we gezien en gehoord hadden bij ‘Anastasia’ in het AFAS Circustheater te Scheveningen terwijl deze oorworm in ons achterhoofd bleef hangen. We waren dan ook stevig onder de indruk van deze productie van Stage Entertainment. Ze zijn er weer in geslaagd om een grootse, betoverende familie-musical neer te zetten. De video-projecties in combinatie met het decorontwerp van Alexander Dodge laten toe om razendsnel van de ene scène naar de andere over te gaan terwijl het ene scènebeeld nog adembenemender is dan het andere. De muziek van Stephen Flaherty is meeslepend en divers. De kostuums  van Linda Cho zijn fascinerend. … Alle puzzelstukjes die een productie tot iets magisch maken, vallen hier naadloos in elkaar. Een heel belangrijk puzzelstuk daarbij is de prestatie van cast. We zagen een getalenteerde Lois van de Ven de pannen van het dak zingen als Anya. Gerrie van der Klei schittert als Keizerin-moeder. En René van Kooten kan ons als Gleb absoluut bekoren.

Recensie: Anastasia ★★★★★

Recensie Orestes in Mosul ★★

desc

vrijdag 11 oktober 2019 Kaaitheater BrusselBert Hertogs

Een reisverslag (dat bij momenten erg human intrest/fait divers-achtig aanvoelt wanneer Johan Leysen stelt dat die vroeger ook archeoloog wou worden bijvoorbeeld), docu, toneelstuk, stuk dat het eigen medium doorprikt, … het is Orestes in Mosul van Milo Rau allemaal. Maar het is vooral ook een honderdvijfminuten lang tergend lang stuk waarvan de spanningsboog dermate slap is, dat we moeite hebben om de aandacht erbij te houden. En die pianomelodie van ‘Mad world’ van Roland Orzabal die ten treure toe herhaald wordt, steekt al na tien minuten zo hard  tegen, en begint zo sterk op onze heupen te werken dat het enige moment dat Rau en het ensemble een beetje rauw en scherp uit de hoek komt, te noteren valt wanneer de Iraakse band op de video vertelt dat als ze mogen spelen voor Europese toeschouwers meestal kiezen voor ‘Imagine’ of – ja dat klinkt erg ironisch – ‘What a wonderful world’. Naast ’Mad World’ horen we ook ‘Ala Adhafi’ van Suleik Salim Al-Khabbaz & Harif Ma’ad in de productie, maar dan dan niet tot den treure herhaald.

Recensie: Orestes in Mosul ★★

Recensie Session ★★★★

desc

donderdag 10 oktober 2019 Bourla AntwerpenSascha Siereveld

Wat als de danser uit zijn comfortzone komt en even zanger wordt? Wat als lichaamstaal gebruikt wordt als beeldtaal in moderne dans? Wat als de Indische klanken van de sarod een dans gaan begeleiden die de grenzen doet vervagen tussen de klassieke Ierse dans en moderne dans? Wat als een rode sofa plots ook een muziekinstrument wordt? Wel … in dat geval zit u ongetwijfeld bij ‘Session’ van de Ierse choreograaf Colin Dunne en zijn Antwerpse collega Sidi Larbi Cherkaoui. Het is een voorstelling die het midden houdt tussen een concert en een dansvoorstelling. Het is een potpourri van fragmenten die variëren van het sacrale ‘Stabat Mater ‘ over een moderne, frisse danschoreografie in ‘Jumping’ en een bijna komische sketch in ‘Gestures’ tot het cynische a capella-nummer ‘The Quiet Compartement’. ‘Session’ is moeilijk in één hokje te plaatsen, maar is bovenal een ontspannende voorstelling die de toeschouwer een heerlijk avondje dans en theater weet te brengen.

Recensie: Session ★★★★

Recensie Codebreakers ★★★★1/2

desc

woensdag 9 oktober 2019 Theatre National BrusselBert Hertogs

Een laaiend enthousiast applaus mét tribunegestamp dat ontving Codebreakers in de Studio van Théâtre National in Brussel. Geheel terecht want dit is het soort voorstelling dat de wereld op dit moment meer dan ooit nodig heeft. Een productie die vergeten helden en heldinnen van hun generatie – die tegen de stroom durfden ingaan en de regels durfden te doorbreken, soms uit morele overtuiging – terug onder de aandacht wil brengen. Mensen met talent, met inzicht, die soms hun tijd ver vooruit waren en hun nek durfden uitsteken. Met soms desastreuze gevolgen. Het idee voor deze voorstelling ontstond toen Vladimir Steyaert (concept, tekst en regie) het verhaal rond Alan Turing te horen kreeg. Een Britse wetenschapper die erin slaagde om de gecodeerde berichten van de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog te decoderen met zijn machine ‘Christopher’. De man kreeg nooit de erkenning die hij verdiende omdat ie homoseksueel was. Hij werd zelfs veroordeeld in 1952 omwille van zijn geaardheid. Tot 1967 was het namelijk strafbaar in het VK om homo te zijn. Hij kon kiezen tussen een gevangenisstraf of chemische castratie. Hij koos voor het laatste. De man kwam aan zijn einde door cyanidevergiftiging. Het is onduidelijk of hij vermoord werd omdat ie te veel wist, dan wel zelfmoord pleegde of het om een ongeval ging. Ook is nooit onderzocht of het stuk appel waar hij uit gegeten had net voor zijn dood vergiftigd was. Dankzij hem – hij kraakte de codes die het Enigmatoestel van de Duitsers gebruikte om gecodeerde geheime boodschappen op te stellen tijdens de Tweede Wereldoorlog - zou de oorlog twee jaar korter duren en miljoenen mensenlevens redden. Pas in 2009, jaren na zijn dood werd ie in ere hersteld en volgden er postuum excuses van toenmalige premier Gordon Brown. Op 24 december 2013 ontving hij gratie van de Queen omwille van zijn geaardheid en werd dat uit zijn strafblad gehaald. In het naoorlogse VK regeerden de puriteinse, en preutse opvattingen.

Recensie: Codebreakers ★★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter