<<    >>

Recensie Paying for it ★★★★1/2

desc

woensdag 13 november 2019 Theatre National BrusselBert Hertogs

Een zeer bevlogen maatschappijkritisch en sociaal geëngageerd ‘Paying for it’ brengt La Brute in Théâtre National in Brussel. Research over en interviews met sekswerkers leidden tot deze voorstelling die de vorm aanneemt van een gespreksavond waar iedereen openlijk praat. De prostitutiesector wordt als het ware zeer gedetailleerd uitgekleed. Al wanneer we de Studio van het theater binnengaan, zit iedereen in zijn rol. Lichtjes dansend, glimlachend naar het publiek, alsof er gewacht wordt op een klant, ons goed gade slaand op nummers als ‘You’ve got a woman’ van Lion en ‘Quick ’n slick’ van Orphans of Love. In de proloog, ofwel het voorspel, wordt gekaderd dat vroeger mensen naar het theater gingen om daar hun favoriete acteur of actrice uit te zoeken waarmee ze daarna de lakens deelden. Prostitutie en acteren viel toen wel eens samen. Nu zijn ze buren. Tussen het Théâtre National en de KVS bevindt zich namelijk een prostitutiezone. Het is dan ook logisch dat het theater altijd al wat interesse heeft gehad in de wereld van de prostitutie die letterlijk zo dicht bij die van hen ligt. ‘Enkel een muur scheidt ons nu. En eerlijk? De gesprekken die ik soms volgde in de kelder van de KVS tussen prostituees onderling of prostituees en hun klant waren soms boeiender dan wat ik op de planken te zien kreeg’ luidt het uit de mond van Raven Ruëll.

Recensie: Paying for it ★★★★1/2

Recensie Midway ★★★1/2

desc

dinsdag 12 november 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

De songtitel ‘All or nothing at all’ dat origineel gecomponeerd werd door Arthur Altman en van tekst voorzien werd door Jack Lawrence en hier te horen is in een versie van Annie Trousseau (die ook andere songs als ‘Getting some fun out of life’ en ‘Jersey bounce’ voor haar rekening neemt) vat de oorlogsfilm Midway eigenlijk zo goed als samen. We zijn in de jaren ’40 aanbeland. Hitler is aan zijn opmars bezig in Europa. Japan valt China binnen. De VS kan zich tot dan afzijdig houden. Tot het moment, we zijn 7 december 1941, dat Japan ongenadig toeslaat in Pearl Harbor en de United States Pacific Fleet van de Amerikanen via een tactische aanval decimeert zowel in manschappen als qua oorlogsmateriaal en vloot. De Amerikanen geven zich niet gewonnen hoewel ze met minder schepen, vliegtuigen en onderzeeërs in de regio zitten, de Japanners zijn met meer. Chester Nimitz (Woody Harrelson) krijgt het bevel over de Amerikaanse vloot en heeft al snel een gesprek met Edwin T. Layton (Patrick Wilson), een officier van de inlichtingendiensten, die signalen voor een mogelijke aanval op Pearl Harbor had voorspeld.  Op 18 april 1942 antwoordt de VS met de Doolittle Raid, luchtaanvallen op Tokio en de Honshu. Japan wordt voor het eerst aangevallen in eigen land en blijkt kwetsbaarder dan het dacht. De fysieke impact is gering. De meeste Amerikaanse piloten komen om omdat ze niet voldoende benzine hadden en neerstortten in vijandig gebied. Maar de Amerikanen weten hun moraal op te trekken via deze succesvolle actie terwijl de psychologische effecten op Japan niet te verwaarlozen zijn. Hun admiraal Isoroku Yamamoto zal echter niet bij de pakken blijven zitten maar het eiland Midway uitkiezen als doelwit. Het is dankzij  Joseph Rochefort (Brennan Brown) en zijn team crypto-analisten die de plannen van de Japanners wist te decoderen dat Nimitz de juiste beslissingen kon maken.

Recensie: Midway ★★★1/2

Recensie Le Mans 66 ★★★★1/2

desc

maandag 11 november 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Groots, spannend, meeslepend en sterk geacteerd is Le Mans 66 zoals echte cinema hoort te zijn. Ruim twee uur en half neemt regisseur James Mangold de kijker mee naar oorlogsgebied in de vorm van een racebaan. Oorlog is het tussen Ford en Ferrari in de jaren ’60 omdat Ferrari Ford gebruikte om zo een betere deal te kunnen sluiten met Fiat. Ferrari geraakte blut in haar zoektocht naar perfectie voor haar racewagens Scuderia Ferrari. Ford heeft het op dat moment zelf ook knap lastig. Vandaar dat Henry Ford II een oproep lanceert aan alle werknemers in de fabriek om met een idee af te komen. Wie dat niet doet, mag in het vervolg thuisblijven. Zo ontstaat het idee om te gaan racen want de huidige consument koppelt het imago van een wagen aan het sexappeal van modellen als Brigitte Bardot en verder moeten de vierwielers vooral snelheid en kracht uitstralen. Mannelijkheid dus. En net dat ontbreekt bij Ford dat beledigd wordt door de Enzo Ferrari. Lelijke autootjes maken ze er in een lelijke Amerikaanse fabriek volgens hem. De managers zijn er hoerenzonen en ook over de baas, waarvan ie vooral ‘de tweede’ benadrukt, heeft ie geen al te hoge pet op. Ford ziet dat als een oorlogsverklaring en zal Ferrari daar pakken waar het pijn doet: op de racebaan door een auto te ontwerpen (de Ford GT40) die nog perfecter moet worden dan die van Ferrari. De inzet is hoog: de 24 uur van Le Mans winnen.

Recensie: Le Mans 66 ★★★★1/2

Recensie Level Q ★★★★

desc

maandag 11 november 2019 CC DeurneBert Hertogs

Het spelplezier druipt er af bij Level Q van Lap vzw. In die zin dat de organisatie een heuse Lapdag organiseerde in het CC van Deurne. Met spelletjes, workshops, en de mogelijkheid om hun twee voorstellingen te zien: ‘Choco of kaas’ en hun recentste ‘Level Q’. En tussenin, op de middag was er tijd om te eten: boterhammen met choco of kaas, of wat had je gedacht.

Recensie: Level Q ★★★★

Recensie Jeanne d Arc au bucher ★★★1/2

desc

zondag 10 november 2019 De Munt BrusselBert Hertogs

Het is van december 2012, van La Traviata in een spraakmakende regie van Andrea Breth geleden, die andere voorstelling onder huidig intendant Peter de Caluwe, dat we mensen wanhopig voor de Munt post zagen vatten met een briefje ‘I need tickets’. Net als La Traviata is Jeanne d’Arc au bûcher in een regie van Romeo Castellucci dan ook helaas hopeloos uitverkocht. Dat komt niet in het minst omdat er – net als bij La Traviata – controverse is ontstaan rond de regiekeuzes. Er lijkt dus een oorzakelijk verband of op zijn minst een correlatie te zijn tussen mensen die voor een ticket smeken aan de deur van een operahuis en controversiële regies. Maar is Jeanne d’Arc au bûcher wel zo veel ruchtbaarheid en de hype waard? Ja, maar dan toch eerder voor de straffe partituur (het dramatisch oratorium) van Arthur Honegger op een tekst van Paul Claudel dan voor Castellucci’s regie.

Recensie: Jeanne d Arc au bucher ★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter