<<    >>

Recensie Traces ★★★★

desc

vrijdag 13 december 2019 KVS BrusselBert Hertogs

Een makkelijk leesbare dansvoorstelling die aanspoort om vriendelijk om te gaan met de natuur dat is Traces van Wim Vandekeybus en Ultima Vez. Op de backdrop die van de hand is van Patrick Vantricht zien we een bos, geïnspireerd op de laatste Roemeense oerbossen, het decor is dan weer geschilderd over de diagonaal, van links vooraan het podium tot rechts achteraan en daar naar boven hellend: een weg met twee rijstroken met een onderbroken witte lijn in het midden. Verder staat er rechts vooraan iets wat op een afvalcontainer lijkt en zien we Trixie Whitley samen met muzikanten Marc Ribot, Shahzad Ismaily, Ben Perowski en Daniel Mintseris achter enkele autobanden staan. Een beregoede voorstelling dachten we halfweg als eindconclusie – niet verlegen om een cliché van jewelste meer of minder boven te halen – maar na anderhalf uur kijken we toch op de klok en blijkt het aanvankelijke tempo en de dynamiek toch wat uit Traces te geraken. Dat komt omdat het gezelschap de vloer die met wit krijt bezaaid lijkt met nat als een spons op een zwart schoolbord terug schoonveegt en daar in het midden opnieuw een baan met twee rijstroken tekent die van achter naar voor loopt.

Recensie: Traces ★★★★

Recensie Un loup pour l homme ★★1/2

desc

woensdag 11 december 2019 Theatre National BrusselBert Hertogs

Met Un loup pour l’homme is Violette Pallaro na haar debuut Tabula Rasa aan haar tweede voorstelling toe. Ook hiervoor deed ze beroep op getuigenissen van mensen om tot een productie te komen die focust op de rollen die we in het dagelijks aannemen. Ofwel: hoe we soms zelf een toneeltje opvoeren afhankelijk van de omstandigheden. Het levert helaas een aaneenschakeling van korte scènes op waardoor de creatie erg fragmentarisch en wat vrijblijvend aanvoelt. En ook al duurt Un loup pour l’homme maar een uurtje, toch weet ze niet altijd te boeien. Dat komt omdat sommige verhaaltjes gewoon niet sterk genoeg zijn.

Recensie: Un loup pour l homme ★★1/2

Recensie Vita Siyo Muchezo Ya Watoto ★★1/2

desc

dinsdag 10 december 2019 Bourla AntwerpenSascha Siereveld

Soms komen we een theaterzaal buiten met het gevoel ‘hier moeten we nog een nachtje over slapen voor we iets op papier zetten’. Bij ‘Vita Siyo Muchezo Ya Watoto ‘ (‘Oorlog is geen kinderspel’ ) van Théâtre & Réconciliation en KVS is dat ook het geval. Puur als theaterstuk vinden we het te fragmentarisch, te weinig coherent en een aantal momenten werken niet echt. Op een bepaald ogenblik zijn we gewoon naar de diapresentatie van een reis naar Goma aan het kijken die door Valentijn Dhaenens live van commentaar wordt voorzien. Het geheel heeft te veel weg van een georganiseerde improvisatie die ter plaatse door regisseur Frédérique Lecomte nog een beetje in goede banen wordt geleid. En toch … De getuigenissen van de moeders die alles achter moesten laten, de kritische kijk op ngo’s, het mechanisme achter kindsoldaten, het doorprikken van de stereotiepe denkbeelden over Afrika, … het zijn stuk voor stuk ijzersterke elementen die je als publiek ook echt raken. Want zoals Jean Coërs het op een bepaald moment zegt: “Kunst is een wapen.” Zo is ‘Vita Siyo Muchezo Ya Watoto‘ een wapen tegen onbegrip en vooroordelen; een wapen in de strijd om verdraagzaamheid en verzoening.

Recensie: Vita Siyo Muchezo Ya Watoto ★★1/2

Recensie Knives Out ★★★★1/2

desc

dinsdag 10 december 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Een waanzinnig sterke, intelligente, komische, musicalminnende whodunit met een antiracisme statement van jewelste is Knives Out dat geschreven en geregisseerd werd door Rian Johnson. Christopher Plummer horen we als de zieke 85-jarige Harlan Thrombey tegen Ana de Armas, wat ons betreft dé revelatie van deze film in de rol van de verpleegster Marta Cabrera, zeggen: ‘Come and send me to La La Land’, een verwijzing naar de drie jaar oude musicalfilm van Damien Chazelle is dat wanneer Harlan om morfine vraagt. Don Johnson die de rol van Richard speelt, Harlans zoon, verwijst dan weer naar de musical Hamilton en de gekende quote: ‘Immigrants get the jobs done.’ verwijzend naar Marta’s roots, ze komt uit Uruguay, die de zieke Harlan verzorgt, een succesvolle detective auteur, uitgever, die twee eigendommen heeft, zo’n 60 miljoen aan assets, beleggingen en spaargeld, en een eigen zeer winstgevende uitgeverij bezit die nog het meest van al waard is. Wie heeft er baat bij om hem te vermoorden, of het op een moord doen lijken vermits Harlans dood op het eerste gezicht op zelfmoord lijkt? Dat is de vraag waarover de privédetective Benoit Blanc zich mag buigen. Een detective die ook houdt van musicals want jawel in de auto horen we Daniel Craig een stukje uit ‘Losing my mind’ van Stephen Sondheims ‘Follies’ zingen. Héérlijk.

Recensie: Knives Out ★★★★1/2

Recensie The Good Liar ★★★1/2

desc

maandag 9 december 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

De misdaadfilm The Good Liar van Bill Condon, naar een boek van Nicholas Searle, gaat qua stijl wat alle richtingen uit, zeker wanneer de prent een flashback naar 1943 maakt en we in volle WO II in een andere film aanbeland lijken te zijn. De film moet naar het einde toe zichzelf ook te veel uitleggen na de zoveelste leugen en dus ook plottwist die geduid moet, dat je mentaal (gedeeltelijk) afhaakt als kijker. Het neemt niet weg dat vooral het duo Ian McKellen en Hellen Mirren uiterst genietbare acteerprestaties afleveren.

Recensie: The Good Liar ★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter