Sinds de Franse Revolutie van 1789 kent iedereen de leus ‘vrijheid, gelijkheid en broederschap’. Die broederschap is er nooit gekomen en gelijkheid bleek zelfs toen al afhankelijk te zijn van je sociale klasse. Maar … er was altijd nog ‘de vrijheid’. Miljoenen jonge kerels hebben in ’40-’45 gestreden om die niet te verliezen. De overwinning op Nazi Duitsland leidde rechtstreeks tot het opstellen van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens waarin een hele reeks vrijheden gegarandeerd zouden moeten zijn. Maar daar wringt hoe langer hoe meer het schoentje: “zouden moeten zijn”. ‘La poésie de la résistance / De poëzie van het verzet’ is een appel aan de jongeren om in verzet te komen tegen de inperking van die vrijheden. Het is een oproep tot verzet door creativiteit. Theatermaker en kunstenaar Jan Fabre en zijn acteurs Annabelle Chambon en Cédric Charron geven daarbij zelf het goede voorbeeld. Ze laten het publiek aan den lijve ondervinden hoe censuur de vrijheid van creatie doodt. Maar zolang er geweldloos verzet blijft, heeft ze niet het laatste woord.

Met Worldwide International Global Idiodrama brengen Lies Pauwels en Willemijn Zevenhuijzen een voorstelling voor 13-plussers die verre van een hapklare brok is. Van enkele jongeren hoorden we dan ook achteraf dat de show toch nog een tijdje nodig zal hebben om te verwerken. Iets wat ons alvast niet lukte.

In 1964 moest Mary Poppins de kinderen nog wijsmaken dat een lepeltje suiker het opkuisen tot een leuke activiteit kon maken. Dezer dagen laten de dansers van STOMP met veel meer dynamiek en overtuiging zien, voelen en horen dat er muziek zit in het hanteren van een keerborstel. En toegegeven: het kuisen verloopt misschien niet bijster efficiënt, maar het levert een geweldige show op voor jong en oud. STOMP blijft trouw aan het aloude recept waarin choreografie, percussie en een stevige dosis visuele humor gecombineerd worden tot een wervelend spektakel. Het enige dat je als publiek moet doen, is genieten en je laten verwonderen door de passie van de cast en het feit dat werkelijk alles tot instrument kan gemaakt worden … als je maar voldoende verbeelding hebt.

‘Una tribù, ecco quello che sono | A Tribe, That Is Me’ is een fascinerend vervreemdend en vervreemdend fascinerend toneelstuk waarin Irene Urciuoli het beest in zichzelf volledig mag ontketenen. Het is Jan Fabres hommage aan surrealistisch theatermaker Antonin Artaud en kan niet los gezien worden van deze invloed. In de zoektocht naar de kern van de ziel wordt laag per laag weg geschraapt als bij het pellen van een ui. Men moet voorbij de menselijke dierlijkheid die huilend als een oude hond klaagt bij zon en maan om te komen tot de idee: God is kaka. Irene Urciuoli is de betoverende gids die je met haar tranen en haar pijn door de verschillende schillen van kilo’s uien meeneemt op zoek naar die kern.

In een steeds bekrompenere tijd waarin klassieke standbeelden aangekleed worden omdat “men” vindt dat er te veel naakt te zien is, stellen Jan Fabre en Stella Höttler de tendens van de verpreutsing en verkramping aan de kaak in ‘I’m sorry’. In tegenstelling tot de voorstelling ‘Harakiri’ wordt het publiek hier niet wakker geschokt met confronterende beeldtaal. In plaats daarvan is het juist de eenvoud en de schoonheid die je meenemen in de clash met de “nieuwe normen”. Stella Höttler voelt zich genoodzaakt om telkens weer sorry te zeggen omdat ze is wie ze is en doet wat ze doet.