× UPDATE | Concertnews.be brengt minstens tot en met 19 april 2020 geen nieuwe recensies zo lang de clubs, concertzalen, schouwburgen, theaterzalen en bioscopen gesloten zijn als voorzorgsmaatregel om de verdere verspreiding van het coronavirus COVID-19 tegen te gaan. Wél brengen we onder het tabblad 'News' (opgelet: dus niet via de navigatie) updates over nieuwe en verplaatste evenementen, ook voor seizoen 20/21.
We danken u voor uw begrip. Take care.
Meer info over het coronavirus COVID-19 vindt u op de website van de FOD Volksgezondheid.
>>

Recensie 2020 ★★1/2

desc

woensdag 11 maart 2020 CC BrasschaatBert Hertogs

Als een Hollandse revue uit de ‘80s, zo voelt 2020 Lubricant for Life aan van het kakelnieuwe Woodman, het theatergezelschap rond Evelien Bosmans, Joke Emmers, Thomas Janssens en Matthias Meersman die bij hun eerste boreling al meteen Evelien, die ouderlijke verplichtingen blijkt te hebben, laten vervangen door Tanya Zabarylo, die met stip boven de rest uitsteekt qua spel(plezier). Een voorstelling die opgebouwd wordt in functie van het lot. Zo kiest het publiek in welke volgorde de scènes verlopen en zijn er een paar gele enveloppen met doe-opdrachten die de (vele) inkakmomenten moeten doen vergeten. Woodman gaat in haar voorstelling op zoek naar het antwoord hoe je gelukkig kan zijn anno 2020. Dat doet het door die zoektocht vooral in het belachelijke te trekken. Moeten eraan geloven: stockfoto’s, lezingen (de Gouden zeven waarvan we de eerste: ‘Today is a gift that’s why we call it the present’ het leukst vinden), powerpoints (die steevast in elk scenario uitkomen op de vraag: ‘Why worry?’), yoga, ex-vriendjes (je zal maar als Bram Cuyt door het leven moeten gaan …), songs als ‘A brand new day’, ‘Paradise’ (Coldplay), ‘September’ (Earth, Wind and Fire), ‘Leef’ (André Hazes) enz. Gelukkig wordt er bij momenten ook dramaturgische verdieping (van wat we gezien hebben tot dusver) geserveerd zoals in een heerlijk ‘Hero’ van Mariah Carey dat Tanya in een gouden jurkje, ondersteund door wat rook op de scène en een belichte glitterbol live zingt of wanneer de klimaatcrisis aan bod komt en het noorderlicht gesimuleerd wordt via een plastic zeil dat over de hoofden van de toeschouwers getrokken wordt terwijl een groene en blauwe lamp in tegenlicht schijnt. Eén van de absolute hoogtepunten is het moment wanneer Tanya samen met Joke met een microfoon omgaat alsof het een penis is. Tanya trekt daarvoor een handschoen aan om hem af te trekken, niet veel later steken ze hun tong uit hun mond en bewegen ze snel op en neer met het puntje van hun tong, dan weer strelen ze de microfoonkop alsof het een eikel is. Het is een van de weinige scènes in de ganse productie die gerust wat langer mocht duren, zowel qua opbouw, midden en slot. De climax kwam dus iets te vroeg naar ons gevoel. En meteen daarna volgde de ultieme afknapper toen bleek dat de staatsschuld per inwoner in ons land ondertussen 43.888 euro bedraagt.

Recensie: 2020 ★★1/2

Recensie Sneeuwwitje ★★★1/2

desc

zondag 1 maart 2020 Theater Elckerlyc AntwerpenSascha Siereveld

‘Sneeuwwitje’, de nieuwste sprookjesmusical van Deep Bridge, is ongetwijfeld de enige musical ter wereld waarin drie minuten lang een muzikale ode wordt gebracht aan sla met spekjes, geitenkaas en frambozenvinaigrette. Het geheel is afgewerkt met een choreografie van de hand van Thalisa Mintiens waarin de bosdieren rond Sneeuwwitje en Jos de Prins dansen. En het ergste van al is: we kunnen het nog smaken ook. Je weet op zo’n moment dat je in een voorstelling zit die geschreven is door Stany Crets. Stany heeft het klassieke sprookje niet alleen van onder het stof gehaald, hij heeft het een dusdanige make-over gegeven dat zelfs Gordon er jaloers op zou zijn. Maureen Vanherberghen is geen poppemie-prinses, maar een moderne, vlotte tiener in een jeans-salopette die verliefd wordt op de slagerszoon, Jos de Prins. De zeven dwergen zijn nog maar met twee, maar baten ondertussen wel een eigen herberg uit. En als het moet, staat Laurenz Hoorelbeke als Floris de knecht altijd paraat om Sneeuwwittteke op orders van boze stiefmoeder Jasmine Jaspers van de zweep te geven. U merkt het al: er is serieus gesleuteld aan het verhaal. Het sprookje kan omwille van de veranderingen een breder publiek bespelen: voor de allerkleinsten is er de spanning van het verhaaltje en het feit dat ze mee mogen dansen, voor de al wat oudere kinderen is er de herkenbaarheid van de stuntelige kalverliefde en de onzekerheid over de eerste kus en voor de papa’s en mama’s die mee gaan kijken, heeft Stany Crets een aparte laag humor in de voorstelling geschreven.

Recensie: Sneeuwwitje ★★★1/2

Recensie Who s afraid of Virginia Woolf? ★★★1/2

desc

dinsdag 25 februari 2020 Bourla AntwerpenSascha Siereveld

“Goed, beter, best, beest.” Zo benoemt George in ‘Who’s Afraid of Virginia Woolf?’ de overtreffende trap van goed. En wanneer hij op zijn best is, is George inderdaad een bloeddorstig beest dat zijn tegenstanders met een weldoordachte retoriek genadeloos afmaakt. De mens overstijgt het dier doordat hij verbaal kan communiceren over ideeën en principes, maar blijft ondanks alle uiterlijke tekenen van beschaving toch vastzitten in de overlevingsstrijd van de sterkste … ook binnen het huwelijk. Edward Albee schreef deze theaterklassieker al in 1962, maar het stuk blijft brandend actueel. Mesut Arslan heeft er in deze productie van Platform 0090, KVS en Toneelhuis  voor gekozen om niet te werken met een klassiek decor waarin een woonkamer wordt weergegeven, maar de acteurs vrij te laten bewegen tussen, rond en over het publiek. Je bent niet alleen toeschouwer van een huiselijk tafereel waarbij het ene echtpaar op bezoek komt bij het ander, je bent deel van de ontmoeting en de focus komt veel meer op de geweldig scherpe en cynische teksten te liggen. Frank Dierens en Darya Gantura nemen je als gehuwd koppel George en Martha vanaf de start mee op een emotionele achtbaan van twee en een half uur zonder dat je je ooit gaat vervelen en ook zonder dat ze zich kunnen wegsteken achter decorstukken. ‘Who’s afraid of Virginia Woolf?’ laat voelen hoe wreed mensen van elkaar kunnen houden.

Recensie: Who s afraid of Virginia Woolf? ★★★1/2

Recensie T.A.N.I.A. ★★★1/2

desc

zaterdag 22 februari 2020 CC MerksemBert Hertogs

Met ‘Uw eigen zijn of niet uw eigen zijn dat is de vraag’ refereert Tania Van der Sanden in haar one womanshow T.A.N.I.A. niet alleen naar Shakespeare, ze doet dat ook naar Stanislavski die stelt dat ‘uw eigen spelen is uw eigen zijn’ of omgekeerd dat het personage dat ge speelt, ge moet zijn en daarbij pogen om in het moment te zijn. Tania wil het onderzoek aangaan of je jezelf wel kan zijn op het podium. Daarvoor doet ze beroep op een Chinese vrijwilliger die op haar stoel mag plaatsnemen zodat zij samen met de rest van het publiek naar hem kan kijken: ‘Wij kijken hoe het is om te kijken naar iemand die naar ons kijkt.’ Van der Sanden geeft al vroeg toe dat ze denkt dat ze niet altijd zichzelf is in het dagelijks leven. Op een vraag als ‘hoe is’t?’ wordt nu eenmaal een ‘goe’ verwacht. De 57-jarige actrice kaart die hypocrisie van alledag aan terwijl ze diep gaat in wat wellicht een van de meest persoonlijke voorstellingen moet zijn die ze ooit op de planken bracht.

Recensie: T.A.N.I.A. ★★★1/2

Recensie De Passant ★★★★★

desc

zondag 16 februari 2020 CC MerksemBert Hertogs

Hilarisch – ‘Nancy aan kassa 4 gevraagd!’ - creatief inspirerend minimalistisch jeugdtheater voor zes-plussers dat hun nieuwsgierigheid danig prikkelt serveert Laika in het Cultuurcentrum van Merksem met De Passant. De voorstelling van Michai Geyzen leest als een pleidooi om anderen toe te laten in je leven en hen welkom te heten. Een huis wordt dan ook pas een echte thuis als je dat doet. Daar opent de voorstelling dan ook mee, met een begroeting in verschillende talen. Drie acteurs/dansers: Máté Mészáros, Elias Vandenbroucke en Patrick Vervueren en muzikant Pieter-Jan De Wyngaert komen elkaar tegen in het onderweg zijn. Ze hebben alle vier een koffer in hout bij, de ene is al een stuk groter dan de ander en ze lijken allemaal gehaast in de hal van een luchthaven waar allerhande boodschappen in vreemde talen te horen zijn. Argwanend stellen ze zich op ten opzichte van elkaar en ze omklemmen hun koffers dan ook met hun handen alsof het kostbaarste goed ter wereld erin zit. Elias mag even komen kijken in die van Patrick maar moet daarvoor wel zijn eigen koffer verlaten waar een ander al snel interesse in toont. Met een letterlijke vingerwijzing en enkele geluidjes spoort hij hem aan om terug te gaan en op zijn eigen koffer te gaan zitten. Patrick opent zijn koffer, waar hij babytaal als ‘aboeboeboe’ en ‘awel awel’ tegen begint te spreken. Elias zal hem nabootsen, mag aaien wat erin zit (naast ons denkt ons jonge buurmeisje luidop dat het een baby is) maar zal al snel zijn hand serieus pijn doen wanneer blijkt dat er in gebeten werd.

Recensie: De Passant ★★★★★

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter