Cookie Consent by FreePrivacyPolicy.com
>>

New Event Bastarda! 1: ‘For better, for worse…’

De Munt Brusselzaterdag 20 maart 202115:00

Info:

De Munt gaat dit seizoen door met haar hertekening van de operacanon. Na onze op slag uitverkochte Trilogia Mozart Da Ponte dagen we het repertoire opnieuw en steeds verder uit. We brengen voor het tweede jaar op rij verschillende opera’s van eenzelfde componist samen in een gemeenschappelijke dramaturgie, regie en scenografie. Een impressionant ‘koepelproject’ dat nieuwe impulsen geeft aan standaardwerken. Dit seizoen monteren we de Tudor-tetralogie van Gaetano Donizetti tot één gloednieuwe dubbelavond: Bastarda!. Regisseur Olivier Fredj leverde samen met dirigent Francesco Lanzilotta een muzikaal en dramaturgisch huzarenstuk af, goed voor een operamarathon van bijna zes uur muziek. Ze biedt u de volledige rise and fall van Virgin Queen Elizabeth I, een verhaal in twee opera-avonden, dat u idealiter van begin tot eind meemaakt. De “afleveringen” kregen – bijna zoals in een televisie-sequel – elk een titel mee: Bastarda! 1: ‘For Better, For Worse... en Bastarda! 2: ‘... Til Death Parts Us’.

DE BRON

Bastarda! is een volstrekt nieuwe creatie. Een nieuw scenario, een herzien libretto, een nieuwe partituur en een nieuwe dramaturgie. Wel liggen de vier Tudor-opera’s van Gaetano Donizetti (1797-1848) aan de basis van onze gedurfde tweedelige serie. Vereenzelvigd met de virtuoze Italiaanse opera uit de 19de eeuw, is hij een van de bekendste operacomponisten aller tijden. Zijn komedies L’elisir d’amore of Don Pasquale, maar evengoed tragedies als Lucia di Lammermoor houden tot de dag van vandaag repertoire. Elisabetta al castello di Kenilworth (1829), Anna Bolena (1830), Maria Stuarda (1834/35) en Roberto Devereux (1837) worden gebruikt als bronmateriaal waar Olivier Fredj en Francesco Lanzilotta naar hartenlust mee aan de slag kunnen. Hoewel de drie laatstgenoemde opera’s de officieuze titel “Three Queen Trilogy” meegekregen hebben, zijn ze, met daarbij nog het vierde Tudorwerk Elisabetta al castello di Kenilworth, door Donizetti niet geconcipieerd als een samenhangende tetralogie. Het terugkerende onderwerp komt voort uit een fascinatie voor het Britse vorstendom die de cultuurmakers op het Europese vasteland aan het begin van de 19de eeuw overspoelde. De libretto’s voor de vier werken zijn van de hand van verschillende auteurs en zijn fragmentopnames uit het leven en de familiegeschiedenis van Elizabeth I. In volgorde van componeren is Elisabetta al castello di Kenilworth de oudste van de vier Donizetti’s. Het stuk ging in 1829 in première naar een libretto van Andrea Leone Tottola, die zich baseerde op theaterstukken van Victor Hugo en Eugène Scribe. In de opera zakt koningin Elizabeth af naar Kenilworth, het landgoed van de graaf van Leicester. Die wil zijn nieuwe echtgenote Amelia niet voorstellen aan de vorstin, uit vrees om uit de gratie te vallen, en verstopt Amelia in een cel. Wanneer zij ontsnapt en in een geheime tuin de koningin ontmoet, bekent Amelia aan Elizabeth dat ze vreest dat haar echtgenoot haar bedriegt. Een comedy of errors vol foute innames, leugens om bestwil, en snode versierplannen van de hoofdpersonages drijft de plot van het melodramma serio, al is het ‘eind goed, al goed’ wanneer de Britse koningin het huwelijk tussen de graaf en Amelia uiteindelijk zegent. Anna Bolena ging twee jaar later, in 1830 in première. Felice Romani baseert zich op twee theaterwerken van Ippolito Pindemonte en Alessandro Pepoli om de nietigverklaring van het huwelijk tussen Henry VIII en zijn tweede echtgenote Anne Boleyn, de moeder van Elizabeth I, in een operalibretto te gieten. Het is de enige van de vier Tudorwerken waar de Virgin Queen geen personage is. “Profanato è il soglio inglese vil bastarda, dal tuo piè!” Maria Stuarda, Akt II Donizetti’s derde Tudor-opera, Maria Stuarda, (1834/35) baseert zich op het toneelstuk Maria Stuart van Friedrich Schiller, tot een operatekst omgevormd door librettist Giuseppe Bardari. In de opera worden de machtsverhoudingen tussen Elizabeth I en Mary Stuart, koningin van Schotland blootgelegd. Die laatste wordt namelijk gevangengehouden door Elisabetta, nota bene haar eigen nicht. De graaf van Leicester, die ook in Elisabetta al castello di Kenilworth een belangrijke rol speelde, stelt voor om met Maria te trouwen zodat zij aan de toorn van Elizabeth I kan ontsnappen. De spanning tussen de twee koninginnen wordt op de spits gedreven en in een bitse – en binnen het operarepertoire legendarische – woordenwisseling noemt Maria Stuarda haar nicht “vil bastarda”, smerige bastaard. De Schotse, katholieke koningin uit haar diepgewortelde minachting voor de positie van Elizabeth I, als kind uit het tweede huwelijk van Heny VIII, waarna Elizabeth in een razernij het doodsvonnis van haar nicht tekent en de graaf van Leicester verplicht de executie te aanschouwen. De chronologisch laatste Tudor-opera van Donizetti kende zijn première in 1837. Salvadore Cammarano, die eerder al met de componist samenwerkte aan Lucia di Lammermoor, baseerde zijn tekst op verschillende theaterstukken over het leven van Robert Devereux, de tweede graaf van Essex. Die wordt ervan beschuldigd een rebellie in Ierland gesteund te hebben en moet rekenen op een vorstelijke gratieverlening. Het zit de graaf echter mee, want Elizabeth heeft een oogje op de edelman. Wanneer de koningin er echter achter komt dat Devereux verliefd is op Sara, de vrouw van de hertog van Nottingham, tekent ze ook hier zonder verpinken zijn doodsvonnis. Te laat ziet Elizabeth haar fout in en in de emotionele slotscène jammert de koningin dat ze Devereux in de dood zal volgen.


Tickets: www.demunt.be


- bovenstaande tekst valt buiten de verantwoordelijkheid van de redactie van concertnews.be -
- the text above is not subject to the responsibility of the editors of concertnews.be -

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Podcast
  • Facebook
  • Twitter