Recensie Herman van Veen | Voor een kus

Niets dan blije gezichten en positieve commentaren bij het verlaten van de zaal. Herman van Veen mocht dan wel weer een jaartje ouder geworden zijn, hij stond nog altijd garant voor een gezellig avondje theater. In “Voor een kus” bracht hij een mix van liedjes, korte tekstjes, instrumentale stukjes en grappige verhalen. Nieuw werk werd afgewisseld met vertrouwde teksten. Herman van Veen trakteerde zijn publiek op meer dan twee uur heerlijk genieten van zijn gepassioneerde performance en zijn warme stem.

Gek genoeg werd het eerste nummer van de avond niet door Herman noch door zijn muzikanten gezongen. Het was de zaal die Herman van Veen onthaalde met een welgemeend “Lang zal hij leven” ter gelegenheid van zijn 69^ste verjaardag. Die leeftijd speelde hem op het podium gelukkig nog geen parten, want nog geen vijf minuten later stond hij als een dartel, jong veulen over het podium te huppelen. 

En de stem was er gelukkig ook nog altijd. Het bleef een zaligheid om je te laten onderdompelen in die warme klanken van Herman van Veen.  Tijdens “Spetter pieter pater” klonk hij opgewekt en vrolijk. “Anders anders” was snedig en kort. En wanneer hij over de zachte dood zong, hoorden we vooral tederheid in de stem. Er was zelfs ruimte voor furie wanneer hij in zijn aanklacht tegen de toenemende homohaat vanuit godsdienstige overwegingen uitschreeuwde: “Waar is die God?” Elke tekst werd beleefd en de klank van zijn stem paste zich zonder problemen aan bij de sfeer van het moment. 

Maar er mocht gelukkig ook gelachen worden. Tussen de verschillende liedjes door, bracht Herman van Veen kleine tekstjes met een verrassende pointe. Niet alle stukjes waren even nieuw, maar door de mimiek van Herman van Veen, zijn gebaren en zijn stemgebruik konden ze moeiteloos een glimlach op onze lippen krijgen. We konden ons probleemloos voorstellen hoe hij in het wassenbeeldenmuseum een moeder de stuipen op het lijf heeft gejaagd of hoe hij als grootvader de gruwelijkste sprookjes tot leven wist te brengen. 

Herman ontpopte zich ook opnieuw tot multi-instrumentalist. Hij speelde mondharmonica, gitaar, ingebeelde panfluit, cajon, piano en uiteraard viool.  Het was telkens weer een lust voor het oor en het oog om hem samen met Jannemien Cnossen hun kunsten op dit snaarinstrument te zien demonstreren. Maar wat Herman van Veen misschien nog wel het best wist te bespelen, was zijn publiek. Als een volleerd dirigent wist hij de zaal mee te krijgen tijdens “Daar bij de waterkant” en “Spetter pieter pater”. Ze lieten zich probleemloos manipuleren om harder of zachter te gaan zingen en hadden er niet de minste moeite mee om te gehoorzamen. Wat zijn die Antwerpenaren toch een heerlijk publiek. 

Herman van Veen moest de klus uiteraard niet alleen klaren. Zijn vertrouwde muzikale collega’s waren ook van de partij. Erik van der Wurff had opnieuw plaats genomen achter zijn vleugel, Edith Leerkes begeleide voortreffelijk op gitaar, Jannemien Cnossen nam de viool voor haar rekening en jongelingen Willem Wits en Dave Wismeijer waren verantwoordelijk voor percussie en basgitaar. Dat het stuk voor stuk topmuzikanten zijn, konden we in het verleden al vaker vaststellen. Het feit dat ze al jaren samen onderweg zijn, maakte dat ze erg goed op elkaar ingespeeld waren en dat er op het podium een symbiose was ontstaan die resulteerde in eenheid en evenwicht in de klank. 

Normaal is het het feestvarken dat cadeautjes krijgt op zijn verjaardag, maar hier was het Herman van Veen die zijn fans weer een onvergetelijke avond had geschonken. Een avond vol muziek, met een gulle lach en gezonde emotie. 

< Sascha Siereveld >